ตอนที่ 30 — อัคคีพิฆาต สะท้านราตรี

หยาดฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ก่อตัวเป็นม่านสีเทาขมุกขมัวบดบังทัศนียภาพอันเวิ้งว้างของมหานครยามค่ำคืน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับจะประกาศก้องถึงการมาถึงของหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา เพลิงยืนนิ่ง

หยาดฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสายนั้น ไม่ใช่เพียงม่านที่บดบังทัศนียภาพอันเวิ้งว้างของมหานครยามค่ำคืนอีกต่อไป แต่มันกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของสมรภูมิที่กำลังจะปะทุขึ้น การยืนนิ่งของเพลิงนั้น แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล ‌ราวกับพายุก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นพายุหมุนที่พร้อมจะพัดพาทุกสิ่งให้พินาศ เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ไม่ใช่เพียงเสียงจากธรรมชาติ แต่เป็นเสียงปลุกเร้า เสียงแห่งการต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

ลมหนาวที่พัดโชยมาพร้อมกับสายฝน เสียดแทงเข้าสู่ร่างของเพลิง แต่เขาไม่รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกนั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างของ ​"เงา" หัวหน้าองค์กรลับที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขา บนยอดอาคารสูงเสียดฟ้าแห่งนี้ เบื้องล่างคือความมืดมิดของตรอกซอกซอยที่สลับซับซ้อน ราวกับเส้นเลือดดำของมหานครที่สูบฉีดความชั่วร้าย

"เจ้ายังคิดจะต่อต้านข้าอีกหรือ เพลิง" เสียงของเงาแหบพร่า แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน ‍"เจ้าเห็นหรือไม่ ว่าเจ้าอยู่เพียงลำพัง โลกใบนี้คือของข้า และมันจะยังคงเป็นของข้าต่อไป"

เพลิงไม่ตอบ เพียงแต่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้สื่อถึงความสนุกสนาน หากแต่เป็นประกายแห่งความมุ่งมั่นที่ลุกโชนอยู่ในดวงตา "โลกใบนี้ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง" ‌เสียงของเพลิงหนักแน่น "มันเป็นของทุกคน และข้าจะไม่มีวันยอมให้คนอย่างเจ้าเข้ามาครอบงำ"

"คำพูดสวยหรู" เงาสะบัดมือไปข้างหน้า พลันร่างของหน่วยสังหารจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดรอบกายเขา พวกเขาสวมชุดสีดำสนิท อาวุธคู่กายส่องประกายวับวาวภายใต้แสงไฟนีออนที่ลอดผ่านม่านฝน "นี่คือพลังที่แท้จริงของข้า ‍เจ้าจะเห็นว่าความหวังของเจ้ามันช่างริบหรี่เพียงใด"

เพลิงสูดลมหายใจลึก แสงไฟจากอาคารรอบข้างสะท้อนในดวงตาของเขา ราวกับดวงดาวนับพันที่รวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว "พลังที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่จำนวน" เขาเอ่ย "แต่อยู่ที่ความตั้งใจ"

วินาทีต่อมา ร่างของเพลิงก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู ​ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ เขาหลบหลีกการโจมตีจากหน่วยสังหารได้อย่างพลิ้วไหว หมัดของเขาหนักหน่วงราวกับค้อนเหล็ก ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยประสิทธิภาพและพลังที่ยากจะต้านทาน เสียงปะทะของเนื้อกระทบเนื้อ เสียงอาวุธที่เสียดสีกัน ดังสนั่นหวั่นไหว ผสมผสานไปกับเสียงฟ้าร้องที่คำรามไม่หยุด

เพลิงใช้ทุกสิ่งที่มี ​การฝึกฝนที่ยาวนานหลายปี การต่อสู้ที่ผ่านมาก่อร่างสร้างประสบการณ์อันล้ำค่า เขาพลิกตัว หลบหลีก เตะ สอยหมัดได้อย่างต่อเนื่อง ไม่มีการหยุดพัก แม้แต่เงาของความเหนื่อยล้าก็ไม่ปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของเขา

หน่วยสังหารทีละนายล้มลงภายใต้หมัดอันทรงพลังของเพลิง ​บางครั้งเขาก็ใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ คว้าท่อเหล็กที่ตั้งอยู่บนดาดฟ้ามาเป็นอาวุธ หรือใช้ขอบอาคารเป็นจุดหมุนตัว หลีกเลี่ยงการโจมตีอย่างเหนือชั้น

เงาเฝ้ามองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พลังของเพลิงเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ "ไอ้เด็กนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ" เขาพึมพำกับตัวเอง

"แค่นี้เองหรือ" เพลิงตะโกนกลับไป พร้อมกับเตะเข้าที่กลางลำตัวของหน่วยสังหารคนสุดท้ายอย่างแรงจนร่างนั้นกระเด็นออกไปนอกระเบียงดาดฟ้า "ถึงตาเจ้าแล้ว เงา!"

เงาหัวเราะเสียงดัง "เจ้าคิดว่าเจ้าจะฆ่าข้าได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ" เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เพลิง แสงในดวงตาของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าคือผู้สร้างศาสตร์แห่งเงา"

ทันใดนั้น ร่างของเงาก็เริ่มบิดเบี้ยวราวกับจะกลืนกินเข้าไปในความมืดมิด เงาของเขาขยายใหญ่ขึ้น ปกคลุมพื้นที่โดยรอบ ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง เพลิงรับรู้ได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเงา

"นี่คือพลังที่แท้จริงของข้า" เสียงของเงาดังมาจากทุกทิศทาง "พลังแห่งรัตติกาล!"

เงาพุ่งเข้าใส่เพลิงด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ร่างกายของเขามีลักษณะคล้ายเงาที่เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วและคาดเดาไม่ได้ การโจมตีของเขาไม่ได้มีเพียงหมัดและเท้า แต่ยังรวมถึงเงาที่แหลมคมราวกับใบมีดที่สามารถตัดผ่านอากาศได้

เพลิงตั้งรับอย่างยากลำบาก เขาต้องใช้สมาธิทั้งหมดที่มีเพื่อรับมือกับการโจมตีที่มาจากทุกทิศทุกทาง ฝนที่ตกหนักยิ่งทำให้การมองเห็นแย่ลงไปอีก แต่เขาก็ยังคงยืนหยัด

"เจ้าจะหนีไปไหนไม่พ้น!" เสียงของเงาดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับการโจมตีที่รุนแรงขึ้น

เพลิงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด ร่างกายของเขาเริ่มมีรอยขีดข่วนจากคมเงา แต่เขาก็ยังกัดฟันสู้ เขาเห็นถึงช่องว่างเล็กๆ น้อยๆ ในการโจมตีของเงา และรอคอยโอกาส

"ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น" เพลิงพูดเสียงหอบ "ว่าแสงสว่างมีพลังมากกว่าความมืดมิดแค่ไหน!"

เขาตัดสินใจเสี่ยง เขาปล่อยให้คมเงาของเงาเฉียดผ่านไหล่ไป แต่ใช้จังหวะเดียวกันนั้น พุ่งหมัดขวาเข้าไปที่กลางลำตัวของเงาอย่างสุดแรง

"อั๊ค!" เงาอุทานด้วยความเจ็บปวด พลังแห่งความมืดของเขากระจายออกไปชั่วขณะ เพลิงไม่รอช้า ใช้เท้าซ้ายถีบเข้าที่หน้าท้องของเงา ส่งร่างของเขาถอยหลังไปหลายเมตร

"เจ้า..." เงาพูดอย่างยากลำบาก เลือดสีดำเริ่มไหลออกจากมุมปาก

"เจ้าคิดว่าเจ้าแข็งแกร่งที่สุดแล้วใช่ไหม" เพลิงถาม ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า "แต่เจ้าน่ะ... ไม่เคยรู้จักคำว่า 'อัคคี' อย่างแท้จริง"

พลัน ร่างของเพลิงก็ถูกปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานที่ลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรง เปลวเพลิงนั้นไม่ได้เผาผลาญตัวเขา แต่กลับกลายเป็นพลังที่เสริมแกร่งให้แก่เขา

"นี่คือ... รัตติกาลเพลิง!" เพลิงตะโกน ชื่อของพลังที่เขาเพิ่งค้นพบ การหลอมรวมร่างกายของเขากับเปลวเพลิงอันบริสุทธิ์

เงาตกตะลึง "เป็นไปไม่ได้... นี่มัน..."

"ใช่! นี่คือจุดจบของเจ้า!" เพลิงพุ่งเข้าใส่เงาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม ร่างกายที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงของเขาส่องสว่างไปทั่วดาดฟ้า ประหนึ่งดวงอาทิตย์ที่ปรากฏขึ้นกลางคืน

การต่อสู้ครั้งสุดท้ายได้เริ่มต้นขึ้น เพลิงในร่าง "รัตติกาลเพลิง" นั้น ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ การโจมตีของเขารวดเร็วและรุนแรง เปลวเพลิงที่ลุกโชนสามารถขับไล่ความมืดมิดของเงาออกไปได้

เงาพยายามต่อต้านอย่างสุดกำลัง แต่พลังแห่งรัตติกาลเพลิงนั้นเหนือกว่าทุกสิ่ง เปลวเพลิงที่ลุกโชนค่อยๆ กลืนกินเงาของเขาเข้าไป

"ไม่! เจ้าทำไม่ได้!" เงาร้องลั่นด้วยความสิ้นหวัง

"ข้าทำได้" เพลิงตอบ เสียงของเขาก้องกังวานไปด้วยพลัง "เพราะนี่คือการพิพากษาของอัคคี!"

ในที่สุด เปลวเพลิงสีแดงฉานของเพลิงก็กลืนกินร่างของเงาจนหมดสิ้น เหลือเพียงเถ้าถ่านที่ปลิวไปตามสายลมพร้อมกับหยาดฝน

เมื่อสิ้นสุดการต่อสู้ เพลิงก็ค่อยๆ ดึงพลังแห่งรัตติกาลเพลิงกลับคืนมา ร่างกายของเขากลับคืนสู่สภาพปกติ แต่ดวงตาของเขายังคงเปล่งประกายถึงพลังที่เพิ่งปลดปล่อยออกมา

เขาก้าวเดินไปที่ขอบดาดฟ้า มองลงไปยังมหานครที่กำลังจะตื่นขึ้น แสงอรุณเริ่มจับขอบฟ้า บ่งบอกถึงวันใหม่ที่กำลังจะมาถึง

"ได้เวลา... เริ่มต้นใหม่แล้ว" เพลิงพึมพำ

หยาดฝนยังคงโปรยปราย แต่คราวนี้มันไม่ได้ให้ความรู้สึกหดหู่ หากแต่เป็นความรู้สึกสดชื่น การชำระล้างที่กำลังจะมาถึง

เพลิงหันหลังให้กับซากปรักหักพังของอำนาจที่กำลังล่มสลาย เขาจะไม่ใช่เพลิงคนเดิมอีกต่อไป เขาคือผู้พิทักษ์แห่งรัตติกาล ผู้ที่พร้อมจะปกป้องความยุติธรรมในโลกใบนี้

การต่อสู้ที่ดุเดือดบนหลังคาตึกในยามค่ำคืนนั้น ได้จบลงแล้ว แต่การเดินทางของเพลิง เพลิงผู้มีพลังแห่งรัตติกาลเพลิง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

แสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องผ่านม่านเมฆ เผยให้เห็นมหานครที่กำลังจะตื่นขึ้นจากค่ำคืนอันยาวนาน เพลิงยืนอยู่บนยอดอาคาร ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซาลง ทิ้งไว้เพียงร่องรอยแห่งการต่อสู้ และสัญญาของวันใหม่ที่กำลังจะมาถึง