เสียงเบสหนักหน่วงสะท้อนก้องอยู่ในอก สาดส่องด้วยแสงนีออนหลากสีสันที่บิดเบือนภาพผู้คนให้เคลื่อนไหวราวกับอยู่ในภาพลวงตา ที่นี่คือ “รัตติกาล” บาร์ลับอันเลื่องลือในหมู่ผู้มีอันจะกินและผู้ที่ต้องการหลีกหนีจากโลกภายนอก ผสมผสานกลิ่นอายของสุราชั้นดี ควันจางๆ และน้ำหอมราคาแพง กลิ่นอายแห่งความมัวเมาและความเร่าร้อนที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ
คม โยนแก้ววิสกี้ที่ว่างเปล่าลงบนเคาน์เตอร์บาร์ เสียงกระทบดังพอให้พนักงานเสิร์ฟสาวสวยตาคมราวกับคมมีดหันมามองด้วยแววตาสงสัยปนหวั่นไหว เขาไม่สนใจ สายตาจับจ้องไปยังร่างอรชรที่กำลังเต้นยั่วเย้าอยู่บนฟลอร์ แสงสีสาดส่องกระทบเรือนร่างที่บิดโค้งภายใต้ชุดสีดำรัดรูป เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่เย้ายวนเกินบรรยาย
“ต้องการอีกแก้วไหมคะ” เสียงหวานหูเอ่ยขึ้นข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ รินรดผิวแก้มคม สัมผัสได้ถึงแรงกดเบาๆ จากปลายนิ้วที่ลากไล้ไปตามแขนเสื้อเชิ้ตผ้าไหมอย่างจงใจ
คมหันไปมอง ใบหน้านวลผ่องที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดจ้าน ดวงตาที่ฉาบด้วยอายแชโดว์สีเข้มประกายวาววับราวกับดวงดาวในคืนมืดมิด ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดแย้มยิ้มบางๆ เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด
“ไม่ต้อง” เสียงทุ้มต่ำตอบกลับไปอย่างเย็นชา แต่แววตาคมยังคงจับจ้องไปยังหญิงสาวคนนั้น ไม่ใช่เพราะความสนใจในตัวพนักงานเสิร์ฟ แต่เพราะเธอคือเป้าหมายที่คมต้องการ
“เสียใจนะคะ” หญิงสาวกระซิบอย่างออดอ้อน พยายามจะเกาะเกี่ยวแขนของคม แต่เขาก็เบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว
“ฉันไม่ได้เสียใจ” คมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่รังสีอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ “แต่ฉันกำลังจะไปหาใครบางคน”
เขาเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังหมุนวนไปตามจังหวะเพลง ไม่ได้เดินตรงไปยังหญิงสาวที่กำลังเต้นอยู่ แต่เดินไปยังมุมหนึ่งที่มืดกว่านั้น เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีแดงเข้ม มีตราสัญลักษณ์แกะสลักเป็นรูปมงกุฎหนามสีดำ
คมเคาะประตูสามครั้ง จังหวะสม่ำเสมอ เป็นสัญญาณที่บอกให้รู้ว่าใครกำลังมา
ประตูเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้มมีแผลเป็นยาวพาดผ่านเหนือคิ้วซ้าย ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวที่กำลังล่าเหยื่อ
“เข้ามา” เสียงแหบพร่าดังขึ้น
คมก้าวเข้าไปในห้องส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็น บนโต๊ะกลางห้องมีแก้วไวน์แดงวางอยู่สองใบ และขวดไวน์ที่ยังไม่เปิดอีกหนึ่งขวด
“นั่งสิ” ชายร่างสูงผอมผ่ายที่นั่งรออยู่ผายมือไปยังเก้าอี้หนังตัวหนึ่ง
คมทรุดตัวลงนั่งอย่างช้าๆ สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากเบาะหนัง “นายเรียกฉันมามีอะไร”
“ก็แค่อยากเจอเพื่อนเก่า” ชายผู้นั้นยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเล็กน้อย “และก็มีเรื่องที่ต้องคุยกัน”
“เรื่องอะไร” คมถาม พลางมองไปรอบๆ ห้อง เสาหินอ่อนสีดำ ผนังบุด้วยกำมะหยี่สีเลือดหมู รูปภาพวาดโบราณที่ดูน่าสะพรึงกลัว บ่งบอกถึงรสนิยมที่แปลกประหลาดของเจ้าของห้อง
“ฉันได้ข่าวว่านายกำลังสนใจ ‘เพชรดำ’ ของกัมพูชา” ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้น ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคม ราวกับจะอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่
คมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “แล้วไง”
“แล้วไงน่ะหรือ” ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ “นั่นมันไม่ใช่แค่เพชรธรรมดาๆ นะคม มันมีอะไรมากกว่านั้นเยอะ”
“ฉันรู้” คมตอบเสียงเรียบ “แต่ฉันก็รู้ว่านายก็รู้”
บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้นทันที แสงไฟสลัวที่ส่องมาจากโคมไฟตั้งพื้นสีทองแดง ยิ่งเพิ่มความน่ากลัวให้กับภาพตรงหน้า
“นายแน่ใจนะว่านายพร้อมจะเล่นเกมนี้” ชายผู้นั้นถาม ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟราวกับมีไฟลุกไหม้
“ฉันไม่เคยถอย” คมยืนยัน
“ดี” ชายผู้นั้นกล่าว “เพราะถ้าพลาด นายอาจจะสูญเสียมากกว่าที่คิด”
เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบซองจดหมายสีดำออกมาวางลงบนโต๊ะ “นี่คือข้อมูลเบื้องต้นที่นายต้องการ”
คมรับซองจดหมายมาเปิดออกดู ภายในมีรูปถ่ายเอกสารและแผนผังบางอย่าง “ใครส่งมา”
“คนที่หวังดี” ชายผู้นั้นตอบอย่างคลุมเครือ “แต่เขาไม่ใช่พันธมิตรของเรา”
“เขาต้องการอะไร”
“ก็เหมือนกับเรานั่นแหละ ต้องการได้เพชรมาครอบครอง แต่เขาอาจจะมีวิธีที่โหดร้ายกว่า”
คมกวาดสายตามองเอกสารในมืออย่างรวดเร็ว เขาเห็นชื่อ รหัส และตำแหน่งสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับแหล่งขุดค้นที่ถูกทิ้งร้างไปนานแล้ว
“คนพวกนี้อันตราย” คมกล่าว
“ทุกคนที่อยู่ในวงการนี้ก็อันตรายทั้งนั้นแหละ” ชายผู้นั้นตอบ “แต่นายมีทักษะ นายมีทีมงานที่ดี”
“แล้วนายล่ะ” คมเงยหน้าขึ้นมอง “นายจะทำอะไร”
“ฉันจะคอยสนับสนุนนายอยู่เบื้องหลัง” ชายผู้นั้นยิ้ม “อย่างน้อยก็จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม”
“เวลาที่เหมาะสมคือเมื่อไหร่”
“เมื่อนายได้ของมาแล้ว”
คมพับเอกสารเก็บใส่ซองอย่างประณีต “ฉันจะไปจัดการ”
“ระวังตัวด้วย” ชายผู้นั้นเตือน “เกมนี้ซับซ้อนกว่าที่นายคิด”
คมลุกขึ้นยืน “ฉันรู้”
เขาเดินออกจากห้องส่วนตัว ทิ้งให้ชายผู้นั้นนั่งอยู่ตามลำพัง พร้อมกับแก้วไวน์แดงที่ยังเต็มอยู่
เมื่อคมกลับมายังโต๊ะเดิม หญิงสาวที่เขาเคยเห็นกำลังยื่นแก้วเครื่องดื่มสีฟ้าอ่อนให้เขา
“สำหรับคุณค่ะ” เธอเอ่ยพลางยิ้มหวาน
คมรับแก้วมา ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน ผู้คนยังคงเต้นรำ ดื่มกิน และหัวเราะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เบื้องหลังฉากหน้าอันหรูหรานี้ ซ่อนไว้ด้วยเกมที่อันตรายยิ่งกว่า ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
คมยกแก้วขึ้นจิบ เครื่องดื่มรสชาติแปลกใหม่ แต่สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แล่นไปทั่วร่าง เขาไม่ได้สนใจรสชาติ แต่กำลังคิดถึงแผนการที่กำลังจะดำเนินต่อไป
“ขอบคุณ” คมกล่าวกับหญิงสาว ก่อนจะหันไปจ้องมองไปยังเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์
ในเงาสะท้อนนั้น เขาเห็นภาพของตัวเอง ดวงตาคมกล้าฉายประกายแห่งความมุ่งมั่นและความเยือกเย็น เส้นผมสีดำขลับถูกจัดแต่งอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไว้ด้วยความอันตราย
“เพชรดำ” คมพึมพำกับตัวเอง “แกคงจะไม่รอดมือฉันไปได้แน่”
เขาค่อยๆ วางแก้วลง ความคิดทั้งหมดมุ่งตรงไปที่เป้าหมายต่อไป เขาจะไปที่สำนักงานของเขา เพื่อเตรียมการขั้นสุดท้าย
เสียงเพลงในบาร์ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะกลบเสียงความดำมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา
คมหันหลังให้กับแสงสีราตรี และก้าวออกไปสู่ความมืดที่เขาคุ้นเคย
ภาพในหัวของคมตอนนี้มีแต่แผนการที่กำลังจะเกิดขึ้นในสำนักงานใหญ่ของเขา ตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง สะท้อนแสงไฟยามค่ำคืน
เมื่อคมก้าวเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุด เสียงเพลงจากบาร์ก็ค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเงียบเชียบ
ห้องทำงานของคมตกแต่งอย่างหรูหรา แต่ให้ความรู้สึกถึงอำนาจและความเด็ดขาด พื้นปูด้วยหินอ่อนสีดำขัดมัน ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกสูงนับร้อยนับพันสาดส่องเข้ามา ราวกับดวงดาวบนดิน
บนโต๊ะทำงานที่ทำจากไม้สักโบราณ มีเพียงคอมพิวเตอร์รุ่นล่าสุด เอกสารบางส่วน และปืนพกสีดำเงาวับวางอยู่
คมนั่งลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง
“ถึงเวลาแล้ว” เขาพึมพำ
เขาเปิดคอมพิวเตอร์ กรอกรหัสผ่านที่ซับซ้อน และเข้าสู่ระบบเครือข่ายส่วนตัวที่ถูกเข้ารหัสไว้อย่างแน่นหนา
ภาพกราฟิกสีเขียวปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แสดงแผนผัง การสื่อสาร และข้อมูลลับต่างๆ ที่ถูกรวบรวมมา
คมค่อยๆ ไล่ดูข้อมูลเหล่านั้น มือเรียวยาวลากเมาส์ไปตามหน้าจออย่างชำนาญ
“ข้อมูลที่ได้มาไม่ครบถ้วน” เขาพึมพำ “แต่ก็พอจะใช้ได้”
เขากดโทรศัพท์เพื่อติดต่อใครบางคน
“อรุณ” คมเอ่ย “เตรียมทีมพร้อมรึยัง”
เสียงตอบรับดังมาอย่างรวดเร็ว “พร้อมเสมอครับเจ้านาย”
“ดี” คมกล่าว “เย็นนี้เราจะเริ่มปฏิบัติการ”
“รับทราบครับ”
คมวางสาย เขากวาดสายตามองเอกสารในมืออีกครั้ง แผนที่ของอุโมงค์ใต้ดินที่ทอดลึกลงไปในแผ่นดิน เขาสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นที่แล่นไปทั่วร่าง
นี่ไม่ใช่แค่การปล้น แต่เป็นการเดิมพันที่ยิ่งใหญ่
คมลุกขึ้นยืน เดินไปยังมุมหนึ่งของห้อง ที่มีแผนที่ขนาดใหญ่ติดอยู่บนผนัง
เขาใช้นิ้วชี้ลากไล้ไปตามเส้นทางที่ถูกทำเครื่องหมายไว้
“เพชรดำ” เขาพึมพำอีกครั้ง “คืนนี้แกจะต้องเป็นของฉัน”
คมยิ้มมุมปาก ความมืดมิดที่เขากำลังจะก้าวเข้าไป ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกลัว แต่กลับรู้สึกถึงความท้าทายที่น่าตื่นเต้น
เกมแห่งอำนาจและทรัพย์สมบัติเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และคมคือผู้เล่นคนสำคัญที่จะกำหนดชะตากรรมของมัน
เถ้าธุลีกลางใจราตรี
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก