ตอนที่ 3 — รอยร้าวในราตรี

ความหนาวเย็นของคืนกรุงเทพฯ ยามดึกแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังของคม แม้ว่าเขาจะก้าวเท้าออกจาก “รัตติกาล” มาแล้ว แต่เสียงเบสทุ้มหนักยังคงสะท้อนก้องอยู่ในอก ภาพแสงนีออนหลากสีที่เคยบิดเบือนใบหน้าของผู้คนให้ดูราวกับอยู่ในภาพลวงตากลับเลือนหายไปตามถนนที่มืดมิด แต่ในห้วงความคิดของคม ‌ภาพใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเพิ่งเผชิญหน้าเมื่อครู่ยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้

เธอ... ชื่ออะไรนะ? เขาพยายามรื้อฟื้นความทรงจำ แต่ใบหน้าของเธอนั้นพร่าเลือนไปกับหมอกควันแห่งรัตติกาลที่ยังไม่จางหายไปจากประสาทสัมผัส รอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก เสียงหัวเราะที่เย็นยะเยือก และดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่เขาไม่อาจตีความได้ มันเป็นประกายของความท้าทาย ​ความเย้ายวน หรือบางทีอาจเป็นความสิ้นหวังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เยือกเย็น

คมสูดลมหายใจลึก ผสมปนเปไปด้วยกลิ่นไอเสียรถยนต์และควันบุหรี่ที่ลอยเอื่อย เขาปรับเสื้อแจ็คเก็ตหนังให้เข้าที่ และเริ่มก้าวเดินไปตามทางเท้าที่ว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟถนนสีส้มสลัวที่ส่องนำทาง ราวกับจะบอกให้เขาเดินไปข้างหน้า สู่จุดหมายที่รออยู่

เขาไม่เคยเชื่อในโชคชะตา ‍หรือพรหมลิขิตอะไรทำนองนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้เป็นเพียงการพบเจอระหว่างบุคคลสองคนในสถานที่ที่ผิดที่ผิดเวลา หรือบางที อาจจะเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้วสำหรับบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

“รัตติกาล” บาร์แห่งนั้น ไม่ใช่สถานที่สำหรับคนทั่วไป เป็นเหมือนรังลับของเหล่าผู้ที่ต้องการซ่อนเร้นตัวตน หรือผู้ที่ต้องการแสวงหาความสุขที่ผิดแผกไปจากขนบธรรมเนียมทั่วไป ‌เขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ถึงแม้ว่าภายนอกคมจะดูเหมือนชายหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จในชีวิต เป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ใครๆ ก็ต่างหมายปอง แต่ภายใต้ความหรูหราที่ประดับประดา เขาคือผู้ที่คุ้นเคยกับอีกด้านของโลกใบนี้ โลกที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม กลอุบาย ‍และความลับที่ดำมืด

เมื่อคืนเขาเข้าไปใน “รัตติกาล” ด้วยจุดประสงค์บางอย่างที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจที่กำลังจะขยายตัว เป็นการหาข้อมูลจากแหล่งข่าวที่ไม่เป็นทางการ แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบกับ “เธอ” หญิงสาวที่ปรากฏตัวขึ้นราวกับเงาในความมืด และท้าทายเขาด้วยสายตาและคำพูดที่เต็มไปด้วยความหมาย

“คุณคม...” ​เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้คมชะงักเท้า เขาหันกลับไปมอง แต่ก็ไม่พบใคร มีเพียงเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ไหวเอนไปตามแรงลม

เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินต่อ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักตลอดทั้งวัน บวกกับความประหลาดใจที่ได้รับจากหญิงสาวปริศนานั้น ​ทำให้จิตใจของเขาสับสนวุ่นวาย เขาต้องการกลับไปที่ห้องทำงานส่วนตัว เพื่อทบทวนแผนการบางอย่าง และประมวลผลข้อมูลที่ได้รับมา

สำนักงานของคมตั้งอยู่ในตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน อาคารสูงตระหง่านแห่งนี้สะท้อนแสงไฟระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดมหึมาที่ประดับอยู่บนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำมืด เมื่อคมก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวที่พาเขาขึ้นสู่ชั้นบนสุด ความเงียบสงบก็เข้ามาปกคลุม ​เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ เป็นสิ่งเดียวที่ดังขึ้น

ห้องทำงานของเขาเป็นห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกเย็นชาและอำมหิต เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนทำจากไม้เนื้อดี โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่วางอยู่กลางห้องถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มีเพียงเอกสารบางส่วนที่วางซ้อนกันอยู่ และแล็ปท็อปที่เปิดหน้าจอทิ้งไว้

คมเดินตรงไปที่บาร์ส่วนตัวที่มุมห้อง เขารินวิสกี้ชั้นดีใส่แก้วคริสตัลใส กลิ่นหอมอ่อนๆ ของมอลต์ลอยแตะจมูก เขาจิบวิสกี้ช้าๆ ความขมปร่าที่ปลายลิ้นช่วยให้เขามีสมาธิมากขึ้น

ภาพใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นวนเวียนอยู่ในหัว เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นใน “รัตติกาล” เธอเข้ามาหาเขาได้อย่างไร? รู้จักชื่อเขาได้อย่างไร? และอะไรคือสิ่งที่เธอต้องการ?

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และกดเข้าไปในรายชื่อติดต่อ เขาเลื่อนดูชื่อต่างๆ ที่บันทึกไว้ แต่ก็ไม่มีชื่อใครที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เมื่อคืนนี้เลย เขาถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

“บางที... อาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ” เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ลึกๆ แล้ว เขารู้ดีว่าในโลกที่เขาอยู่ ไม่มีอะไรที่เป็นเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นได้ง่ายๆ

คมเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกรามบ้านช่องและรถยนต์ที่เคลื่อนไหวบนท้องถนนเบื้องล่างดูเหมือนกับดวงดาวที่ส่องประกายในเมืองใหญ่ แต่สำหรับเขา มันคือแผนที่แห่งอำนาจและผลประโยชน์ที่เขาต้องช่วงชิง

เขาหยิบแฟ้มเอกสารสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมา เปิดมันออก และเริ่มอ่านข้อมูลที่อยู่ภายใน เอกสารเหล่านั้นเต็มไปด้วยตัวเลข สถิติ และรายงานการวิเคราะห์ต่างๆ ซึ่งล้วนเกี่ยวข้องกับธุรกิจที่กำลังจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ธุรกิจนี้ เกี่ยวข้องกับการลักลอบขนส่งสินค้าผิดกฎหมายไปยังประเทศเพื่อนบ้าน เป็นเครือข่ายที่ซับซ้อนและอันตราย แต่ก็ให้ผลตอบแทนมหาศาล เขาได้ลงทุนไปเป็นจำนวนมาก และตอนนี้ก็ใกล้จะถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว

หญิงสาวคนนั้น... เธออาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่? ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของคม เขาพยายามนึกถึงรายละเอียดของการสนทนาเมื่อคืนนี้ แต่ทุกอย่างก็ดูพร่าเลือนไปหมด

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นจากภายนอกห้องทำงาน ดังแว่วมาตามช่องแอร์ ทำให้คมชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

“เกิดอะไรขึ้น?” เขาพูดเสียงเครียด

เขารีบเดินไปยังประตูห้องทำงาน และเปิดมันออก ชายชุดดำสองนายยืนรออยู่ด้านนอก ใบหน้าของพวกเขาเคร่งเครียด

“คุณคมครับ มีบางอย่างผิดปกติ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้น

“ผิดปกติอะไร?” คมถาม

“มีผู้บุกรุกเข้ามาในอาคารครับ”

คมขมวดคิ้ว “ใคร? แล้วพวกเขารู้ว่าผมอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

“เราไม่แน่ใจครับ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีความชำนาญเป็นพิเศษ”

คมรู้สึกได้ถึงความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาเคยเผชิญหน้ากับสถานการณ์แบบนี้มาแล้วหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดขึ้นในอาณาเขตของเขาเอง

“พาผมไปที่ห้องควบคุม” คมสั่ง

ชายชุดดำทั้งสองพยักหน้า และรีบเดินนำคมไปยังห้องควบคุมที่อยู่ไม่ไกลจากห้องทำงาน เมื่อเข้าไปในห้อง ภาพจากกล้องวงจรปิดทั่วทั้งอาคารก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่

คมมองดูภาพเหล่านั้นอย่างตั้งใจ สายตาของเขาจับจ้องไปที่หน้าจอหนึ่ง ซึ่งแสดงภาพของทางเดินที่มืดมิด และเงาของบุคคลหนึ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

“พวกมันเข้ามาจากทางท่อระบายอากาศ” คมพูดเสียงเย็น

“เป็นไปได้ครับคุณคม” ชายชุดดำคนหนึ่งตอบ

คมเงียบไปสักพัก เขากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา ผู้บุกรุก... หญิงสาวปริศนา... ธุรกิจที่กำลังจะสำเร็จ... ทุกอย่างดูเหมือนจะเชื่อมโยงกันอย่างประหลาด

“พวกเธอมีอาวุธหรือเปล่า?” คมถาม

“ยังไม่พบครับ แต่เราต้องสันนิษฐานไว้ก่อนว่ามี”

คมยกมือขึ้นลูบคาง เขาเคยคิดว่าเขาได้วางแผนทุกอย่างไว้รอบคอบแล้ว แต่ก็ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างที่เขาพลาดไป

“เตรียมพร้อมรับมือ” คมสั่ง “อย่าให้ใครหน้าไหนเข้ามาถึงตัวผมได้”

เขาหันหลังให้กับหน้าจอ และเดินกลับไปยังห้องทำงานของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้ บรรยากาศในห้องไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยเหมือนเมื่อครู่

ความรู้สึกไม่สบายใจก่อตัวขึ้นในใจของคม เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน และหยิบปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักออกมา ตรวจดูความเรียบร้อยของแม็กกาซีน และเหนี่ยวไกเบาๆ

เสียงโลหะเสียดสีดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบของห้องทำงาน

รอยร้าวในราตรีที่เขาเชื่อว่าได้สร้างขึ้นมาอย่างมั่นคง กำลังจะถูกท้าทายอีกครั้ง

และคมก็รู้ดีว่า เขาจะต้องต่อสู้เพื่อปกป้องทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมา ไม่ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

เขาหันไปมองภาพทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ อีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้ดูสวยงามเหมือนก่อน แสงไฟที่เคยเป็นเหมือนดวงดาว กลับกลายเป็นเหมือนเปลวเพลิงที่กำลังจะลุกไหม้

เขาจะทำอย่างไรต่อไป? เขาจะรับมือกับผู้บุกรุกอย่างไร? และหญิงสาวปริศนาคนนั้น... เธอคือใครกันแน่?

คำถามเหล่านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของคม ขณะที่เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังแว่วมาอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะประกาศถึงความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้...