ตอนที่ 4 — เปลวไฟใต้เงามืด

คมยังคงยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ของห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสีบรอนซ์ทาบทาบนใบหน้าคมคายของเขา เผยให้เห็นเงาที่ลึกเข้าไปในเบ้าตา ดวงตาของคมจับจ้องไปยังภาพของเมืองหลวงที่พร่างพรายด้วยแสงไฟยามค่ำคืน ราวกับดาวนับล้านที่ถูกโรยไว้บนผืนฟ้าสีดำ ทุกอย่างดูสงบนิ่ง แต่ภายในตัวเขา ความรู้สึกบางอย่างกำลังปะทุขึ้น ‌ความเหนื่อยล้าจากการเผชิญหน้ากับ “รัตติกาล” เมื่อคืนยังคงเกาะกุมกาย แต่ความรู้สึกนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความกระหายบางอย่าง ที่เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่ความกระหายในสุราหรือเครื่องดื่มมึนเมาใดๆ

กลิ่นอายของความทรงจำที่เพิ่งจะผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงค้างอยู่ในอากาศ กลิ่นน้ำหอมเย้ายวน กลิ่นกายที่หอมกรุ่น และภาพของเรือนร่างที่ถูกปลดเปลื้องอาภรณ์อย่างเชื่องช้า ​ภาพเหล่านั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในมโนสำนึกของเขา แม้ว่าเขาจะพยายามผลักไสให้เลือนหายไป แต่ก็เหมือนมีมนต์สะกดที่ทำให้ภาพเหล่านั้นกลับมาปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาถอนหายใจยาว เสียงถอนหายใจนั้นดังสะท้อนในความเงียบของห้องทำงานที่ดูหรูหราแต่ก็เย็นเยียบ ท่ามกลางกองเอกสารที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ สมุดบันทึกปกหนังสีดำที่ดูน่าเกรงขาม และนาฬิกาโบราณที่เดินติ๊กต็อกอย่างสม่ำเสมอ แต่ละสิ่งในห้องนี้ล้วนสะท้อนถึงบุคลิกของคม ‍– ผู้ชายที่ซับซ้อน ลึกลับ และเต็มไปด้วยอำนาจ

“คิดอะไรอยู่”

เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้คมชะงัก เขาหันกลับไปมอง พบกับ “มายา” ‌หญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเลือดนกที่รัดรูปจนเห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน ใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา แต่ดวงตาคู่สวยกลับฉายแววบางอย่างที่คมอ่านไม่ออก เธอเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับแก้วไวน์สีแดงเข้มในมือ กลิ่นหอมหวานของไวน์ลอยมาแตะจมูก

“เปล่า” คมตอบสั้นๆ เสียงของเขาเย็นชาผิดปกติ “แค่คิดเรื่องงาน”

มายายิ้มมุมปาก ‍เธอรู้ดีว่าคมกำลังโกหก หรืออย่างน้อยก็กำลังปิดบังอะไรบางอย่าง “งานอะไรที่ทำให้คุณคม ดูลุ่มหลงได้ขนาดนี้” เธอพูดพลางเดินอ้อมไปด้านหลังของคม แล้วค่อยๆ วางมือเรียวลงบนไหล่กว้างของเขา สัมผัสของเธอเย็นเฉียบ ​แต่กลับทำให้คมรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน

“งานที่ต้องใช้ความคิดเยอะ” คมตอบ เขาพยายามข่มความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในกาย เขาไม่ต้องการให้มายาเข้ามาเกี่ยวข้องกับความรู้สึกที่กำลังประดังประเดเข้ามาในหัวใจของเขาตอนนี้

“อย่างนั้นหรือคะ” มายาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูคม ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอรดต้นคอ ทำให้คมขนลุกซู่ ​“แล้วเรื่องเมื่อคืนล่ะคะ เป็นงานของคุณคมด้วยหรือเปล่า”

คำพูดของมายาทำให้คมนิ่งไปชั่วขณะ เขารู้ดีว่ามายาหมายถึงอะไร เมื่อคืนนี้… ความเร่าร้อนที่เกิดขึ้นในห้องส่วนตัวของเขา การปลดปล่อยความปรารถนาที่อัดอั้นมานาน ความต้องการที่ถาโถมใส่กันจนสติกระเจิด ภาพของเธอ… ​หญิงสาวที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน แต่กลับสามารถปลุกเร้าทุกประสาทสัมผัสของเขาได้ถึงเพียงนี้

“มันเป็นเพียง… ความบันเทิงชั่วข้ามคืน” คมพูด เสียงของเขาห้วนขึ้นเล็กน้อย พยายามซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้

มายาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอเหมือนระฆังแก้วที่กำลังจะแตก “ความบันเทิงชั่วข้ามคืน ที่ทำให้คุณคมดู… แตกต่างไปจากเดิม” เธอพูดพลางเอามือลูบไล้เบาๆ ไปตามแผงอกของคมผ่านเนื้อผ้าของเชิ้ต “หรือว่า… คุณคมกำลังตกหลุมรัก”

คำว่า “ตกหลุมรัก” ทำเอาคมสะดุ้ง เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อนในชีวิต การเข้ามาของ “รัตติกาล” และผู้คนในนั้น มันเป็นเพียงเกม เป็นเพียงการแสวงหาความพึงพอใจชั่วคราว แต่กับเธอคนนั้น… ความรู้สึกมันแตกต่างออกไป ราวกับมีบางอย่างที่ถูกปลดล็อกออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ

“อย่าพูดไร้สาระ” คมสะบัดตัวออกจากมือของมายาอย่างแรง เขาเดินไปทรุดตัวลงบนเก้าอี้บุนวมหนังอย่างหงุดหงิด “ฉันไม่มีเวลามาเล่นเรื่องไร้สาระกับเธอ”

มายายิ้มเย็น เธอรู้ว่าคมกำลังต่อสู้กับตัวเอง “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอพูดพลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ “แต่ถ้าคุณคมต้องการใครสักคนที่เข้าใจ… หรือเพียงแค่คนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างในยามที่คุณคมต้องการ… ฉันก็พร้อมเสมอ”

คมไม่ตอบ เขาหยิบซองเอกสารสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกวาดสายตาไปตามตัวอักษรอย่างรวดเร็ว ราวกับจะกลืนกินข้อมูลทั้งหมดให้ได้ทันที เอกสารนั้นเป็นรายงานเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของคู่แข่งทางธุรกิจของเขา เป็นข้อมูลที่เขาได้มาจาก “รัตติกาล” เมื่อคืนนี้

“ข้อมูลของ ‘มังกรดำ’ เป็นอย่างไรบ้าง” คมถามเสียงเรียบ พยายามปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ

มายาเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน วางแก้วไวน์ลงอย่างแผ่วเบา “ตามที่คุณคมคาดไว้ค่ะ ‘มังกรดำ’ กำลังวางแผนที่จะเข้ามาแทรกแซงธุรกิจของเราในตลาดอสังหาริมทรัพย์ พวกเขากำลังเจรจากับนักธุรกิจท้องถิ่นบางราย และมีท่าทีที่จะเสนอข้อตกลงที่น่าสนใจ”

คมกำเอกสารในมือแน่น “น่าสนใจแค่ไหน”

“น่าสนใจมากพอที่จะทำให้เราต้องกังวล” มายาตอบ “ถ้า ‘มังกรดำ’ ประสบความสำเร็จในการเจาะตลาดนี้ ช่องทางการทำเงินของเราจะลดลงไปอย่างมหาศาล”

คมหลับตาลง เขารู้ดีว่า “มังกรดำ” เป็นใคร พวกเขาคือคู่แข่งที่ทรงอำนาจที่สุดของเขา เป็นองค์กรที่ทำงานภายใต้ความลับและมีเครือข่ายที่กว้างขวาง การจะต่อกรกับพวกเขาไม่ใช่เรื่องง่าย

“เราต้องหยุดพวกเขา” คมพูดเสียงหนักแน่น “ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม”

“เรามีข้อมูลที่เพียงพอที่จะดำเนินการแล้วใช่ไหมคะ” มายาถาม

“เพียงพอ” คมตอบ “ฉันต้องการให้เธอเตรียมทีมของเราให้พร้อม เราจะเริ่มปฏิบัติการคืนนี้”

เขาเงยหน้าขึ้นมองมายา ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่น่ากลัว “ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำอาณาจักรที่ฉันสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรง”

มายาพยักหน้า เธอเห็นถึงความมุ่งมั่นและอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวคม แม้ว่าเขาจะผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนมาแล้ว แต่พลังของเขาก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย กลับดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นเสียด้วยซ้ำ

“แล้ว… ผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ” มายาถามอย่างจงใจ “คุณคมจะทำอย่างไรกับเธอ”

คำถามนั้นทำให้คมชะงักไปอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้น… หญิงสาวจาก “รัตติกาล” ที่ยังคงทิ้งร่องรอยความทรงจำอันเร่าร้อนไว้ในหัวใจของเขา ภาพของดวงตาที่ไร้เดียงสาแต่ก็แฝงไปด้วยความปรารถนา ภาพของเสียงหัวเราะที่สดใสราวกับระฆังแก้ว ภาพของเธอในอ้อมแขนของเขา…

“เธอ… ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้” คมตอบเสียงห้วน “เธอเป็นเพียง… ส่วนหนึ่งของความบันเทิง”

มายายิ้มอย่างรู้ทัน “แต่ถ้าความบันเทิงนั้น… กลับกลายเป็นความอันตรายล่ะคะ”

คมไม่ตอบ เขาหันกลับไปมองภาพเมืองหลวงยามค่ำคืนอีกครั้ง ความรู้สึกภายในใจของเขากำลังสับสนปนเปกันไปหมด ความเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้น ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องอาณาจักรของเขา และ… ภาพของหญิงสาวปริศนาที่ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด

เขาจะทำอย่างไรต่อไป? จะปล่อยให้ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างประหลาดนี้กัดกินจิตใจของเขา หรือจะดับมันลงเสียก่อนที่จะสายเกินไป? และการวางแผนต่อกรกับ “มังกรดำ” นี้ จะนำพาเขาไปสู่เส้นทางใด?

แสงไฟนีออนจากภายนอกสาดส่องเข้ามายังห้องทำงานของเขา ทำให้เงาของเขาดูยาวเหยียดและน่าเกรงขาม ราวกับกำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งในห้องนั้น

คมหลับตาลงอีกครั้ง เขาต้องตัดสินใจ… ไม่ใช่แค่ในเรื่องธุรกิจ แต่รวมถึงเรื่องหัวใจที่กำลังสั่นคลอนของเขาด้วย

ค่ำคืนนี้… จะเป็นค่ำคืนแห่งการเผชิญหน้าอีกครั้งหนึ่ง… แต่ไม่ใช่ที่ “รัตติกาล” แต่เป็นการเผชิญหน้ากับตัวเอง และกับศัตรูที่มองไม่เห็น… ที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบงัน.