ตอนที่ 6 — เปลวเพลิงที่ถูกจุดขึ้น

อากาศในห้องส่วนตัวของคมอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับกลิ่นอายของบางสิ่งที่เร่าร้อนกว่านั้น คมยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสีบรอนซ์ทาบทาบนใบหน้าคมคายของเขา เผยให้เห็นเงาที่ลึกเข้าไปในเบ้าตา ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังภาพของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า

เธอคือ “รัตติ” หญิงสาวที่ก้าวเข้ามาในชีวิตเขาอย่างไม่คาดฝัน รัตติสวมชุดเดรสสีดำสนิทที่แนบเนื้อ ‌เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่ชวนให้ต้องเหลียวมอง เส้นผมสีดำยาวสลวยถูกรวบขึ้นอย่างลวกๆ แต่กลับขับเน้นใบหน้ารูปไข่ที่ประดับด้วยดวงตาคู่โตสีดำขลับ ริมฝีปากบางเผยอออกเล็กน้อยขณะที่เธอกำลังพยายามปรับลมหายใจ

“คุณ… คุณต้องการอะไรกันแน่” เสียงของรัตติสั่นเครือเล็กน้อย แฝงไปด้วยความหวาดกลัวระคนกับความท้าทายที่พยายามปกปิดเอาไว้

คมค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาเธอ ​ช้าๆ หน่วงๆ ราวกับนักล่าที่กำลังล่อเหยื่อเข้าสู่กับดัก รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงออกถึงความยินดี แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจและการครอบงำ

“สิ่งที่ผมต้องการ… ก็คือสิ่งที่ผมกำลังจะได้รับไง รัตติ” ‍น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ก่อให้เกิดความหวั่นไหวในทุกอณูของอากาศ

รัตติถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกผิดหวังเสียดแทงเข้ามาในใจ เธอคาดหวังสิ่งอื่น การจากลาที่สมเหตุสมผลกว่านี้ หรือแม้กระทั่งการเผชิญหน้าด้วยคำพูด แต่ไม่ใช่… ‌ไม่ใช่แบบนี้

“คุณ… คุณกำลังทำอะไร” เธอถามอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง

คมหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและไร้ซึ่งความปรานี “ผมกำลังทำสิ่งที่คนอย่างคุณไม่ควรจะหลงเข้ามาหาไงล่ะ”

เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆ ‍ของรัตติผสมผสานกับกลิ่นของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่เพิ่งดื่มเข้าไปลอยมาแตะจมูกของคม เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น สัมผัสกับแก้มเนียนนุ่มของเธอ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้เบาๆ ไปตามโครงกระดูกโหนกแก้ม

รัตติสะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัส แต่เธอไม่ได้ผลักเขาออกไป ร่างกายของเธอเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยอำนาจบางอย่างที่ไม่สามารถต้านทานได้ ​ดวงตาคู่โตของเธอประสานเข้ากับดวงตาคมกริบของคม ราวกับกำลังสำรวจค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเย็นชา

“คุณไม่เข้าใจ… ฉันไม่ได้ตั้งใจ” รัตติพึมพำออกมา เสียงแผ่วเบาเกือบจะไม่ได้ยิน

“ไม่ตั้งใจ หรือ… ตั้งใจจะเข้ามาเล่นเกมนี้กับผม” คมโน้มใบหน้าเข้าหารัตติ ​ปลายนิ้วของเขาลากไล้ลงมาตามแนวลำคอระหงของเธอ สัมผัสเย็นเยียบแต่กลับก่อให้เกิดความร้อนรุ่มไปทั่วร่าง

รัตติเม้มปากแน่น พยายามข่มความรู้สึกที่กำลังตีรวนอยู่ภายใน นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ เธอไม่ได้อยากถูกครอบครองแบบนี้ แต่ในขณะเดียวกัน… ในห้วงลึกของจิตใจ เธอกลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดอันตรายที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“ฉัน… ​ฉันแค่อยากจะ…”

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว” คมขัดขึ้น น้ำเสียงเฉียบขาด “ปล่อยให้การกระทำเป็นเครื่องตอบคำถาม”

วินาทีนั้นเอง ร่างกายของคมก็เคลื่อนไหว เขาโอบแขนรัดเอวบางของรัตติ ดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิด เธอกระแทกเข้ากับอกของเขาอย่างจัง แต่แทนที่จะขัดขืน ร่างกายของเธอกลับอ่อนยวบลงอย่างน่าประหลาด

ริมฝีปากของคมกดลงบนริมฝีปากของรัตติอย่างดูดดื่ม มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกเก็บกดเอาไว้เนิ่นนาน ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้อง

รัตติเองก็ตอบสนองต่อจูบนั้นอย่างที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน มือของเธอค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปโอบรอบคอของคม สองร่างแนบชิดกันมากขึ้นเรื่อยๆ แรงปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเย็นชาของคม และความสับสนของรัตติ ได้จุดชนวนเป็นเปลวเพลิงที่ลุกโชน

ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของเมือง สภาพแวดล้อมกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง คมในห้องทำงานส่วนตัวของเขา ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาใช้ในการวางแผนกลยุทธ์อันแยบยลและดำมืด แสงไฟในห้องนี้ดูหรูหรา แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและความอันตราย

คมในอีกร่างหนึ่ง กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้โอ๊คสีเข้ม มือของเขาถือปากกาขนนก หมุนไปมาอย่างครุ่นคิด บนโต๊ะมีเอกสารกองโตวางเรียงราย พร้อมกับแก้ววิสกี้ที่ยังไม่พร่อง

“คุณแน่ใจนะว่าแผนนี้จะสำเร็จ” เสียงของชายร่างท้วม สวมสูทราคาแพง ดังขึ้นจากมุมห้อง เขาคือ ‘เสี่ยสมศักดิ์’ หุ้นส่วนคนสำคัญของคม

คมเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาปราศจากรอยยิ้มใดๆ แฝงไว้แต่ความเคร่งขรึม “ผมไม่เคยทำอะไรที่ไม่แน่ใจ สมศักดิ์”

“แต่… ศัตรูของเราแข็งแกร่งมากนะ คม การที่เราจะเล่นเกมนี้กับพวกเขา มันมีความเสี่ยงสูง” เสี่ยสมศักดิ์ดูมีสีหน้ากังวล

“ความเสี่ยง… เป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้เสมอ” คมตอบพลางจิบวิสกี้ “และผมก็ถนัดที่จะบริหารความเสี่ยงเหล่านั้น”

เขาหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา มันเป็นแผนผังที่ซับซ้อน พร้อมด้วยตัวอักษรย่อและสัญลักษณ์ต่างๆ ที่มีเพียงเขาและคนสนิทเท่านั้นที่จะเข้าใจ

“เราจะใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของพวกเขา… คือ ‘ความโลภ’” คมพูดพลางใช้นิ้วชี้ไปที่ส่วนหนึ่งของแผนผัง “เมื่อพวกมันกระหายในสิ่งที่เราจะยื่นให้… พวกมันก็จะตกหลุมพรางที่เราวางเอาไว้”

“แล้ว… ‘รัตติ’ ล่ะ” เสี่ยสมศักดิ์ถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ “เธอจะยอมทำตามแผนของเราจริงๆ หรือ”

คมวางเอกสารลง เขามองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ เห็นแสงไฟของเมืองหลวงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา “รัตติ… เธอมีบทบาทสำคัญ… และผมเชื่อว่าเธอจะทำในสิ่งที่ผมต้องการ”

ใบหน้าของคมฉายแววบางอย่างที่ยากจะตีความ มันเป็นความมั่นใจที่เด็ดเดี่ยว แต่ก็แฝงไว้ด้วยความมืดมิดบางอย่างที่ทำให้เสี่ยสมศักดิ์รู้สึกหนาวสะท้าน

“แต่ถ้าเธอไม่…?”

“ถ้าเธอไม่… ผมก็มีแผนสำรองเสมอ” คมตอบเสียงเรียบ “ไม่มีอะไรที่จะหยุดยั้งผมได้หรอก สมศักดิ์”

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอสว่างขึ้น เผยให้เห็นรูปภาพของรัตติ ดวงตาของคมจ้องมองรูปนั้นนานหลายวินาที ก่อนที่จะวางมันลงอย่างช้าๆ

“แผนนี้… ต้องสำเร็จ” เขากล่าวเน้นย้ำ “เพราะชีวิตของผม… และทุกสิ่งที่ผมสร้างมา… ขึ้นอยู่กับมัน”

กลับมาที่ห้องส่วนตัวของคมอีกครั้ง เปลวเพลิงแห่งความปรารถนาได้ลุกลามจนยากที่จะควบคุม ร่างกายของคมและรัตติพันเกี่ยวกันราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงครางแผ่วเบาปะปนไปกับเสียงลมหายใจที่หอบถี่

คมค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของรัตติอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่อาบไล้ไปด้วยแสงไฟสลัว ทุกการสัมผัสเต็มไปด้วยความต้องการที่ไม่อาจห้ามได้ รัตติเองก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคมเช่นกัน มือของเธอสั่นเทา แต่เต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม

ในที่สุด ร่างกายของทั้งสองก็เปลือยเปล่าต่อหน้ากัน ความลับที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เสื้อผ้าถูกเปิดเผย ความเปราะบางและความต้องการที่แท้จริงปรากฏออกมา

คมก้มลงจุมพิตไปทั่วเรือนร่างของรัตติ สัมผัสทุกตารางนิ้วด้วยความหื่นกระหาย เขาปรารถนาเธอ ราวกับเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะเติมเต็มความว่างเปล่าในจิตใจของเขา

รัตติเองก็ตอบสนองต่อสัมผัสของคมอย่างเต็มที่ เธอโอบกอดเขาไว้แน่น ปล่อยให้ความรู้สึกนำพาไป

“คม…” เสียงของเธอครางชื่อเขาแผ่วเบา เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความปรารถนา ความสับสน และความเจ็บปวดเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่

คมกระชับอ้อมกอด “ไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว รัตติ… ปล่อยให้เราหลงไปกับราตรีนี้”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความเร่าร้อน ในอีกมุมหนึ่งของเมืองคมอีกร่างหนึ่ง กำลังจ้องมองไปยังแผนผังที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่

“เกมกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว…” คมกระซิบกับตัวเอง ราวกับกำลังประกาศสงครามกับโลกใบนี้

แสงไฟในห้องทำงานยังคงสลัว แต่ในหัวของคมกลับสว่างไสวด้วยแผนการอันแยบยลที่กำลังจะถูกจุดชนวน

ความร้อนแรงในห้องส่วนตัวของคมยังคงดำเนินต่อไป แต่เบื้องหลังฉากเร่าร้อนนั้น การวางแผนอันดำมืดกำลังถูกขับเคลื่อนไปข้างหน้า ความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างคมกับรัตติ จะนำพาไปสู่จุดจบแบบใด และการวางแผนของคมจะสำเร็จลุล่วงตามที่ตั้งใจไว้หรือไม่…

เรื่องราวของ “เถ้าธุลีกลางใจราตรี” กำลังจะเข้มข้นขึ้นอีกขั้น…