ตอนที่ 7 — เผยคมเขี้ยวในเงามืด

อากาศในห้องส่วนตัวของคมยังคงอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่คุกรุ่นอยู่ภายใน ร่างกายของเขาที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องนั้นราวกับเสาหินที่ถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟที่มองไม่เห็น แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสีบรอนซ์ยังคงทาบทาบนใบหน้าคมคายของเขา เผยให้เห็นเงาที่ลึกเข้าไปในเบ้าตา ดวงตาคมกริบของคมที่เคยจับจ้องไปยังภาพเมืองหลวงที่พร่างพรายจากกระจกบานใหญ่ บัดนี้กลับจดจ่ออยู่กับบางสิ่งที่ใกล้กว่านั้น บางสิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ

เสียงเพลงแจ๊สที่เปิดคลอเบาๆ ในบาร์ลับด้านนอกนั้นราวกับกำลังบรรเลงเพลงประกอบให้กับสถานการณ์ที่กำลังจะประทุขึ้น ‌กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นอายบางอย่างที่เร่าร้อนกว่านั้น ลอยอวลอยู่ในอากาศ เป็นการผสมผสานที่กระตุ้นประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัว

คมไม่ได้ขยับแม้แต่นิ้วเดียว การนิ่งงันของเขาในยามนี้ไม่ใช่การขาดความเคลื่อนไหว แต่เป็นการรวบรวมพลังทั้งหมด เตรียมพร้อมที่จะพุ่งเข้าใส่เป้าหมายที่อยู่ในสายตา มันคือความเงียบก่อนพายุจะมาเยือน

"เธอคิดว่าตัวเองกำลังเล่นอะไรอยู่?" เสียงทุ้มต่ำของคมเอ่ยขึ้น ​ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ เขาไม่ได้หันไปมอง แต่รับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของใครบางคนในห้องนั้น

เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ จากมุมมืดของห้องที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้แสงสลัว ร่างนั้นสูงโปร่ง ดวงตาฉายแววท้าทายแต่ก็แฝงไว้ด้วยความหวาดหวั่นบางอย่าง

"ฉัน... ฉันมาหาคุณ" ‍เสียงนั้นสั่นเครือเล็กน้อย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่น่าเชื่อ

คมหันกลับมา เผชิญหน้ากับร่างนั้นเต็มๆ แสงไฟสลัวทำให้เห็นเพียงเค้าโครงใบหน้าที่สวยงาม เส้นผมยาวสลวยที่ทิ้งตัวลงมาจรดไหล่ แต่สิ่งที่คมเห็นชัดเจนที่สุดคือประกายในดวงตาของเธอ ที่ไม่ยอมหลบเลี่ยงสายตาของเขา

"มาหาฉัน? เพื่ออะไร?" ‌คมเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟ ทำให้เงาของเขาทาบทับลงบนร่างของเธอ "บอกเหตุผลที่แท้จริงมาสิ"

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "ฉัน... ต้องการให้คุณช่วย"

"ช่วย?" คมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ‍เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและน่าเกรงขาม "แล้วทำไมฉันถึงต้องช่วยเธอ?"

"เพราะ... เพราะคุณมีอำนาจ" เธอกล่าวเสียงแผ่วเบา "คุณสามารถทำอะไรก็ได้"

คมหัวเราะในลำคอ "อำนาจ... ใช่ ฉันมีอำนาจ ​แต่ไม่ได้มีไว้ให้ใครก็ได้มาขออะไรไปง่ายๆ" เขายื่นมือออกไป ลูบไล้ไปตามโครงหน้าของเธออย่างเชื่องช้า "เธอยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจว่าอำนาจมันแลกมาด้วยอะไร"

มือที่หยาบกร้านของคมสัมผัสกับผิวเนียนละเอียดของเธอ เป็นสัมผัสที่ดูไม่เข้ากัน แต่กลับสร้างความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างขึ้นในใจของเธอ

"ฉันรู้ว่าคุณเป็นใคร" เธอกล่าวเสียงหนักแน่นขึ้น "คุณคือคนที่ควบคุมทุกอย่างเบื้องหลัง"

คมชะงักมือไปครู่หนึ่ง ​แต่ก็ยังคงรักษาระยะห่างไว้ "เธอได้ยินอะไรมา?"

"ได้ยินมามากพอที่จะรู้ว่าคุณไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาข่มเหง" เธอพูดพลางเชิดหน้าขึ้น ท้าทายสายตาคมกริบของเขา "และฉันกำลังถูกข่มเหง"

คมก้าวถอยหลังเล็กน้อย ปล่อยให้เธอได้มีพื้นที่ยืน "ใคร?"

"ครอบครัวของฉัน" เธอตอบเสียงเครียด ​"มีคนกำลังจะยึดทุกอย่างไป"

คมมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างพิจารณา เขาเห็นความจริงใจ ความสิ้นหวัง และความกล้าหาญที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนโยนนั้น มันเป็นสิ่งที่เขาไม่ค่อยได้พบเจอในบรรดาคนที่เข้ามาในชีวิตเขา

"แล้วเธอคิดว่าฉันจะทำอะไรให้?" คมถามเสียงเรียบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ฉัน... ฉันไม่รู้" เธอยอมรับ "แต่ฉันเชื่อว่าคุณมีวิธี"

"วิธีของฉัน... มักจะมาพร้อมกับราคาที่สูงเสมอ" คมกระซิบ พลางเดินอ้อมไปด้านหลังเธอ สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สั่นไหวของเธอ

"ฉันพร้อมจ่าย" เธอตอบทันที โดยไม่ลังเล

คมหยุดชะงัก เขาไม่ได้คาดหวังคำตอบที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้ "พร้อมจ่าย?" เขาถามย้ำ "แล้วอะไรคือสิ่งที่เธอมีค่าพอจะมาแลกกับความช่วยเหลือจากฉัน?"

บรรยากาศในห้องเริ่มเปลี่ยนไป จากความตึงเครียดกลายเป็นความเร่าร้อนที่คุกรุ่นอยู่ภายใน แสงไฟสลัวทำให้เงาของทั้งสองร่างทาบทับกัน สะท้อนถึงความปรารถนาที่ซ่อนเร้น

"คุณต้องการอะไร?" เธอถาม เสียงของเธอแหบพร่าลง

คมไม่ได้ตอบในทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดร่างของเธออีกครั้ง มือของเขากระชับเอวบางของเธอไว้ ดึงเธอเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน

"ฉันต้องการ... บางสิ่ง" เสียงของคมทุ้มลึก ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่กำลังจะล่าเหยื่อ "บางสิ่งที่ไม่ใช่เงินทอง หรืออำนาจที่เธอคิดว่าฉันมี"

เขาสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของเธอ ภายใต้อ้อมแขนของเขา

"อะไรคะ?" เธอถามอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเธอหลับลงช้าๆ เตรียมพร้อมรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

คมโน้มใบหน้าลงมา ใกล้กับใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดผิวเนียนของเธอ "ความภักดี... และบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น"

เขาปล่อยให้คำพูดของเขาค้างอยู่กลางอากาศ สร้างความสงสัยและคาดหวังในตัวเธอ

"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" เธอกระซิบ

"เธอจะเข้าใจ" คมกระซิบตอบ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะประกบลงบนกลีบปากอิ่มของเธอ จุมพิตแรกที่เต็มไปด้วยความต้องการที่เก็บกดมานาน

รสชาติของเธอหวานล้ำ ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวคมให้พลุ่งพล่าน เขาประคองใบหน้าของเธอไว้ ราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยไปจากอ้อมแขน

มือของคมค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปสัมผัสกับเส้นผมที่นุ่มสลวยของเธอ ลูบไล้ไปตามต้นคอระหง ก่อนจะค่อยๆ คลายปมชุดที่เธอสวมใส่อย่างช้าๆ

ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสของเขา เธอโอบกอดคอของคมไว้ สอดกายเข้าหาเขามากขึ้น ราวกับต้องการความอบอุ่นและความมั่นคงจากเขา

"คม..." เสียงของเธอขาดห้วงไปเมื่อเขาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอ

คมค่อยๆ ผละริมฝีปากออก มองเข้าไปในดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มของเธอ "เธอแน่ใจนะ?" เขาถามเสียงแหบพร่า "ถ้าเธอเลือกทางนี้... จะไม่มีทางหวนกลับ"

เธอพยักหน้าช้าๆ "ฉันแน่ใจ"

คมยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะอุ้มร่างของเธอขึ้นมาอย่างง่ายดาย เขาก้าวเดินไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง

แสงไฟสลัวยังคงทาบทาอยู่บนร่างกายของพวกเขาขณะที่คมค่อยๆ วางร่างของเธอลงบนเตียงนุ่ม

"ที่นี่... คือที่ที่ความลับของเราจะถูกเก็บงำ" คมกล่าว พลางโน้มตัวลงไปหาเธออีกครั้ง

คมแกล้งหยอกล้อเธอด้วยการใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามซอกคอระหงของเธอ ก่อนจะใช้ริมฝีปากกดจูบลงไปที่จุดนั้น เบาๆ แต่แฝงไปด้วยความต้องการ

"ถ้า... คุณไม่ชอบ..." เธอกล่าวเสียงสั่น

"ฉันชอบ" คมตอบทันที "ฉันชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ"

เขาสัมผัสได้ถึงการตอบสนองของร่างกายเธอ เมื่อเขาเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น

ทุกสัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความป่าเถื่อนที่เขาไม่อาจซ่อนไว้ได้อีกต่อไป

ร่างของเธอขาวผ่องราวกับหิมะที่ถูกแสงจันทร์อาบไล้ เป็นภาพที่คมทึ่งงัน

"สวยเหลือเกิน..." คมกระซิบ พลางใช้นิ้วลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเธอ

เธอตอบสนองด้วยการบิดกายเล็กน้อย ราวกับต้องการสัมผัสที่ลึกซึ้งกว่านั้น

คมไม่รอช้า เขากดจูบลงไปที่หน้าอกอิ่มของเธอ สัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มและความเร่าร้อนที่ส่งผ่านเข้ามา

เธอครางออกมาเบาๆ เป็นเสียงที่คมไม่เคยได้ยินมาก่อน

"คุณ... คุณทำให้ฉันรู้สึก..." เธอกล่าวเสียงขาดห้วง

"ฉันรู้" คมตอบ พลางลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบของเธอ "และฉันจะทำให้เธอรู้สึก... มากกว่านี้"

คมค่อยๆ ลูบไล้ลงไปเรื่อยๆ จนถึงจุดที่อ่อนไหวที่สุดของเธอ

เธอสะดุ้งเฮือก ใบหน้าแดงก่ำราวกับลูกท้อสุก

"อย่า... อย่าเพิ่ง..." เธอกล่าวเสียงแผ่ว

"ฉันจะค่อยๆ" คมกระซิบ พลางจุมพิตลงที่หน้าผากของเธอ "ให้เธอได้ลิ้มรส... ทุกอย่าง"

คมค่อยๆ ปลดปล่อยความปรารถนาที่ถูกเก็บกดมานานของเขาออกมาทีละน้อย เขาต้องการให้เธอรับรู้ถึงพลังอำนาจของเขา พลังที่สามารถมอบความสุขและความเจ็บปวดได้ในเวลาเดียวกัน

คืนนั้น... ความลับของทั้งสองถูกเปิดเผยภายใต้แสงไฟสลัวของบาร์ลับแห่งนี้

แต่คมรู้ดีว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดิมพันที่อันตรายยิ่งกว่า

ขณะที่ร่างของเธอนอนหายใจหอบอยู่ข้างกาย เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

เดินกลับไปยังโต๊ะทำงานที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง

แสงไฟจากโคมไฟตั้งพื้นสีบรอนซ์สาดส่องลงมา เผยให้เห็นแผนที่ขนาดใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะ

แผนที่ที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายต่างๆ ที่บ่งบอกถึงเครือข่ายธุรกิจที่ซับซ้อน

คมหยิบปากกาขึ้นมาอย่างช้าๆ

"พวกแก... กำลังจะเจอของจริง" คมพึมพำกับตัวเอง

รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

เขาพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป... ไม่ว่าราคาจะต้องจ่ายจะสูงเท่าใดก็ตาม.