ตอนที่ 8 — เพลิงแค้นที่รอวันประทุ

สายลมยามค่ำคืนพัดแผ่วเบา สาดเอากลิ่นอายของเมืองหลวงที่อัดอั้นไปด้วยความลับและกิเลสตัณหา ลอยเข้ามาปะทะกับผ้าม่านกำมะหยี่สีดำสนิทในห้องทำงานส่วนตัวของคม ภาพของเมืองหลวงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาผ่านกระจกบานใหญ่ยังคงฉายชัดอยู่ในดวงตาคมกริบของเขา หากแต่ครั้งนี้ แทนที่จะเป็นความภาคภูมิใจในอำนาจที่ตนเองสั่งสมมา เงาสะท้อนของความเจ็บปวดและความโกรธแค้นกลับฉายชัดกว่าเดิม

อากาศที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและความเร่าร้อนที่เพิ่งจางหายไป บัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูกสันหลัง ‌กลิ่นอายของบางสิ่งที่เปราะบางและถูกบีบคั้นจนแทบจะแหลกสลาย ยังคงติดตรึงอยู่ในอากาศ ราวกับจะเป็นพยานให้กับเหตุการณ์ที่เพิ่งจบลงไป

คมยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างกายกำยำของเขาเป็นดั่งเสาหินที่ถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟที่มองไม่เห็น แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสีบรอนซ์ยังคงทาบทาบนใบหน้าคมคายของเขา เผยให้เห็นเงาที่ลึกเข้าไปในเบ้าตา แสดงถึงความเหนื่อยล้าที่ไม่อาจปกปิดได้ แต่ภายใต้ความเหนื่อยล้านั้น ​กลับมีประกายบางอย่างที่อันตรายแฝงเร้นอยู่

"เถ้าธุลี..." เสียงทุ้มต่ำของคมเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ราวกับจะเรียกชื่อใครบางคน หรือบางสิ่งบางอย่างที่เขาเพิ่งจะสูญเสียไป "เธอคือเถ้าธุลี... ที่ทำให้ไฟในใจฉันลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง"

เขาหลับตาลง ช้าๆ ภาพของใบหน้าหวานซึ้งที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวแต่แฝงไว้ด้วยความเย้ายวน ‍ปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิด ร่างกายที่สั่นระริก แต่กลับตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างไม่เต็มใจ ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าภายใต้ความขัดขืนนั้น มีบางสิ่งบางอย่างที่มากกว่าการถูกบังคับ

"เธอคิดว่าเธอหนีพ้นจริงๆ หรือ?" คมกัดฟันกรอด ดวงตาที่เคยอ่อนโยน ‌บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายแห่งการแก้แค้น "เธอคิดว่าเพียงแค่การหลีกหนี จะทำให้ทุกอย่างจบลงอย่างนั้นหรือ?"

เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานที่ทำจากไม้มะฮอกกานีขัดเงา หยิบซองเอกสารสีดำขึ้นมาเปิดออก ดวงตาคมกริบกวาดสายตาอ่านข้อมูลที่อยู่ภายในอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ ทุกตัวอักษรที่อ่าน ราวกับจะยิ่งเติมเชื้อเพลิงให้กับไฟที่กำลังจะประทุ

"รายงานฉบับนี้... ‍ช่างน่าสนใจยิ่งนัก" เขากล่าวเสียงเย็น "ข้อมูลทุกอย่างที่ฉันต้องการ... อยู่ในนี้ทั้งหมด"

คมวางซองเอกสารลงบนโต๊ะ แล้วยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ความคิดของเขากำลังประมวลผลข้อมูลที่ซับซ้อนและอันตราย ภาพของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แต่คราวนี้ ​มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ความเร่าร้อนที่ผ่านไป แต่กลับกลายเป็นเบี้ยตัวสำคัญในเกมที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยคาดคิด

"เธอ... ไม่ใช่แค่เหยื่อ" คมพึมพำกับตัวเอง "เธอคือเบี้ย... ที่ถูกใครบางคนผลักเข้ามาในเกมนี้"

เขาเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง แสงไฟจากตึกสูงเสียดฟ้าสะท้อนบนผิวน้ำของแม่น้ำเจ้าพระยาที่ทอดยาวออกไปไกล ความมืดของค่ำคืนไม่ได้ปกปิดความเน่าเฟะที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ความหรูหราของเมืองหลวงได้เลย

"ถ้าคิดว่าใช้เกมสกปรกแบบนี้กับฉันได้... ​ก็คิดผิดแล้ว" คมแสยะยิ้มมุมปาก "ฉันอยู่กับเกมสกปรกมาตั้งแต่เกิด"

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์บางเบอร์อย่างรวดเร็ว เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้ง ก็มีเสียงรับสายดังขึ้น

"มีอะไร คม?" เสียงแหบพร่าของใครบางคนดังมาจากปลายสาย

"เจอตัวแล้ว" คมตอบสั้นๆ ​"ผู้หญิงคนนั้น... เธออยู่ที่นี่"

"หมายถึง..."

"ใช่... คนที่เราตามหา" คมขัดขึ้น "แต่เธอไม่ได้มามือเปล่า"

"เธอมารู้เรื่องอะไร? หรือว่า..."

"เธอคือตัวหมาก... ที่ถูกส่งมา" คมกล่าวเสียงเข้ม "และฉันมีข้อมูลที่จะใช้เปิดโปงทุกอย่าง"

"ดีมาก" เสียงปลายสายฟังดูพอใจ "แล้วแผนต่อไปล่ะ?"

คมมองซองเอกสารบนโต๊ะ แล้วหันไปมองภาพเมืองหลวงที่อยู่เบื้องหน้า "แผนต่อไป... คือการทำลายล้างทั้งหมด"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูด "และฉันต้องการให้แก... ช่วยฉัน"

"เรื่องอะไร?"

"เรื่องการกำจัด... ของเสีย" คมตอบเสียงเย็น "ของเสียที่ทำให้เมืองนี้สกปรก"

บทสนทนาของทั้งสองคนดำเนินต่อไปอีกครู่หนึ่ง ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องทำงานส่วนตัว มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบที่ดังออกมาจากโทรศัพท์เท่านั้นที่ดังขึ้น มันคือเสียงของการวางแผนที่อันตราย เสียงของการนองเลือดที่กำลังจะเกิดขึ้น

หลังจากวางสาย คมยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบของเขามองตรงไปยังเบื้องหน้า ราวกับจะมองทะลุผ่านกำแพงของความมืด เพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็น

"เธออาจจะคิดว่าเธอชนะ... ในค่ำคืนนี้" คมกล่าวอย่างช้าๆ "แต่จริงๆ แล้ว... เธอเพิ่งจะจุดชนวนสงครามครั้งใหม่ต่างหาก"

เขาเดินไปที่ตู้เก็บของ แล้วหยิบปืนพกกระบอกงามออกมาจากซองหนัง ปลดเซฟตี้ออกอย่างคล่องแคล่ว แสงไฟสลัวสะท้อนบนลำกล้องเย็นเฉียบ

"เกมที่เธอเล่น... มันจบแล้ว" คมกล่าวเสียงเหี้ยมเกรียม "ต่อจากนี้... คือเกมของฉัน"

เขาเก็บปืนพกไว้ในเสื้อคลุม แล้วหันไปมองกระจกบานใหญ่ ภาพสะท้อนของตัวเองที่ปรากฏขึ้นมานั้น ไม่ใช่คมคนเดิมอีกต่อไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม ดวงตาของเขาทอประกายแห่งเปลวเพลิงที่รอวันจะปะทุ

"เถ้าธุลี..." คมเอ่ยชื่อนั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น "เธอจะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน... ที่ถูกพัดพาไปกับสายลมแห่งการแก้แค้นของฉัน"

เขาเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัว ปล่อยให้ความมืดและเงียบสงัดกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของความเร่าร้อนที่จางหายไป และความรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

คืนนั้น... เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

ในห้องทำงานที่หรูหราแต่แฝงไว้ด้วยอันตราย คมได้ปลดปล่อยความแค้นที่อัดอั้นมานานออกมา เขาได้ประกาศสงครามครั้งใหม่ ที่จะสั่นสะเทือนไปถึงแก่นของอำนาจและผลประโยชน์ในเมืองหลวงแห่งนี้

แต่เบื้องหลังของสงครามครั้งนี้... มีเงาของใครอีกบ้างที่กำลังจับตาดูอยู่? และผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะเผชิญหน้าไปนั้น... จะกลายเป็นเพียงเถ้าธุลีที่เขาจะปัดทิ้ง หรือจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม?

คำถามเหล่านี้... ยังคงล่องลอยอยู่ในอากาศ ยามที่คมก้าวเท้าออกจากห้องทำงานส่วนตัวของเขา ทิ้งไว้เพียงความมืดที่ปกคลุมทุกสรรพสิ่ง และความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย... ในไม่ช้า.