ตอนที่ 9 — เงาของความปรารถนาที่ส่องสะท้อน

สายลมยามค่ำคืนที่พัดแรงขึ้นในตอนที่แล้ว แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของความเร้นลับและความปรารถนาที่ซ่อนเร้น ได้จางหายไปพร้อมกับเสียงเพลงจากบาร์ลับที่ค่อยๆ แผ่วเบาลงในห้วงเวลาที่ล่วงเลยไป ห้องทำงานส่วนตัวของคม ยังคงตกอยู่ในความเงียบสงัด มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสีบรอนซ์ที่ฉาบทาให้เห็นรายละเอียดของเฟอร์นิเจอร์หรูหรา แต่กลับยิ่งขับเน้นเงาของความลึกลับที่ปกคลุมทุกสิ่ง

คมยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่ทำจากไม้มะฮอกกานีขัดเงา ‌ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ เห็นเพียงแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงที่ทอดยาวจนสุดสายตา แต่วันนี้ สายตาคู่นั้นไม่ได้มองเห็นเพียงทิวทัศน์ภายนอก มันกลับฉายภาพความทรงจำที่ทับถมซ้อนกัน ราวกับกระจกเงาที่สะท้อนภาพอดีต ปัจจุบัน และอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

ความอึดอัดที่คุกรุ่นอยู่ภายใน ​ไม่ได้มาจากอากาศที่หนาแน่นผิดปกติ หรือจากความเหนื่อยล้า แต่มาจากกระแสความคิดที่ปั่นป่วนอยู่ในหัวของเขา เขาพยายามสะกดกลั้นทุกสิ่งไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย แต่ภายในใจกลับลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับสิ้น

“ที่รัก… ทำไมถึงเย็นชาขนาดนี้” เสียงหวานใสที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท เป็นเสียงที่เขาพยายามผลักไสออกไป ‍แต่กลับยิ่งวนเวียน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับบทเพลงที่ติดหูจนไม่อาจลืม

เขาหยิบแก้ววิสกี้ที่ยังเหลืออยู่ครึ่งแก้วขึ้นมา จิบอย่างเชื่องช้า เปลวไฟสีอำพันในแก้วสะท้อนกับแสงไฟสลัว ทำให้เห็นประกายของเหลวที่ดูเย้ายวนใจ แต่รสชาติที่เข้มข้นของมัน กลับไม่ได้ช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายได้เลย

ภาพของร่างบางที่เคยยืนอยู่ตรงหน้าเขาเมื่อครู่ยังคงติดตา ‌เปลือยเปล่า แพรวพราวด้วยหยาดเหงื่อแห่งความปรารถนา แววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความอ่อนหวาน ราวกับดอกไม้แรกแย้มที่รอคอยการสัมผัส มันเป็นภาพที่ทั้งเย้ายวนและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน

คมหลับตาลง พยายามบังคับให้ภาพนั้นเลือนหายไป แต่ยิ่งบังคับ ความทรงจำก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

“พี่คม…” ‍เสียงหวานใสเอ่ยเรียกชื่อเขาอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นอ่อนหวานจนแทบจะละลายหัวใจของชายหนุ่มที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเธอที่แดงเรื่อด้วยพิษแห่งความปรารถนา และสายตาที่ทอประกายภายใต้แสงไฟสลัว มันเป็นภาพที่น่าหลงใหลจนยากจะปฏิเสธ

“เธอ… รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ใช่ไหม” คมถาม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ​ความอดทนกำลังจะถึงขีดจำกัด

“รู้สิคะ…” เธอตอบ ใบหน้าสวยที่เงยขึ้นมาสบตาเขา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “รู้ว่าสิ่งที่เธอต้องการ… คือฉัน”

คำพูดนั้น… มันราวกับน้ำมันราดลงบนกองไฟที่กำลังจะมอด ​คมรู้สึกถึงเลือดในกายที่สูบฉีดแรงขึ้น ความปรารถนาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ตลอดเวลานั้น กำลังจะระเบิดออกมา

เขาขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง ลมหายใจที่ร้อนผ่าวของเขาสัมผัสกับผิวเนียนละเอียดของเธอ “และเธอล่ะ… ต้องการอะไรจากฉัน?”

เธอเงยหน้าขึ้นมา สบตาเขาโดยตรง แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ​“ต้องการให้พี่… มอบทุกอย่างให้ฉัน”

คำตอบนั้น… มันทั้งตรงไปตรงมาและแฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง คมรู้สึกราวกับถูกรัดคอด้วยสายใยที่มองไม่เห็น เขาไม่อาจปฏิเสธสิ่งที่เธอเสนอได้อีกต่อไป ความปรารถนาที่ก่อตัวขึ้นมานาน กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา

เขาโน้มตัวลงไป…

คมสะบัดศีรษะแรงๆ ไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป เขาไม่ควรปล่อยให้ตัวเองจมปลักอยู่กับความรู้สึกหวามไหวเช่นนี้ ความรู้สึกเหล่านั้น… มันเป็นอันตราย

เขาเดินออกจากโต๊ะทำงาน ตรงไปยังชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยตำราเล่มหนา ก่อนจะหยิบลิ้นชักลับใต้ชั้นหนังสือออกมา มือที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทค่อยๆ เลื่อนเข้าไปในลิ้นชัก และหยิบเอกสารบางอย่างออกมา

เอกสารเหล่านั้น… ไม่ใช่เอกสารธรรมดาทั่วไป มันเป็นรายงานลับ สัญญาลับ และแผนผังที่ซับซ้อน แสงไฟสลัวส่องกระทบให้เห็นลายมือที่บรรจงเขียนด้วยปากกาหมึกดำ และรอยตราประทับที่บ่งบอกถึงความสำคัญ

คมกางเอกสารเหล่านั้นออกบนโต๊ะทำงานอีกครั้ง แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวามไหวเมื่อครู่ บัดนี้กลับฉายประกายเย็นเยือก เข้มข้นไปด้วยแผนการอันแยบยล

“ทุกอย่าง… ต้องเป็นไปตามแผน” เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว

ภาพของใบหน้าหญิงสาวที่ปรากฏขึ้นในความคิดอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้มาพร้อมกับความหวามไหว แต่กลับมาพร้อมกับความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่านั้น… ความสงสัยและความไม่ไว้วางใจ

เธอเข้ามาในชีวิตเขาอย่างกะทันหัน ราวกับลมพายุที่พัดเข้ามา ทำให้ทุกสิ่งที่มีอยู่สั่นคลอน เธอเป็นใคร… มาจากไหน… และมีจุดประสงค์อะไรกันแน่?

คมรู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำอยู่นั้น… มันอันตรายเกินกว่าจะคาดเดาได้ เขาเล่นกับไฟที่สามารถเผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่างให้มอดไหม้ได้ แต่เขาก็พร้อมที่จะเสี่ยง

เขาหยิบปากกาขึ้นมา จรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง เริ่มต้นเขียนบันทึกเพิ่มเติมลงในแผนการอันซับซ้อนนั้น…

“แผนการยึดครอง… จะต้องสมบูรณ์แบบ”

เสียงเพลงจากบาร์ด้านล่างที่ดังขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับเป็นเสียงกระซิบจากปีศาจที่กำลังล่อลวงเขาให้ก้าวลึกเข้าไปในวังวนแห่งอำนาจและความปรารถนา

คมเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ราวกับกำลังจะสื่อสารกับอำนาจที่อยู่เหนือกว่า “อีกไม่นาน… ทุกอย่างจะเป็นของฉัน”

แต่ในห้วงความคิดอันลึกซึ้งของเขา… เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า “ทุกอย่าง” ที่เขากำลังไขว่คว้า… มันจะคุ้มค่ากับสิ่งที่เขาจะต้องสูญเสียไปหรือไม่

เขาก้มลงมองเอกสารอีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่รอยยิ้มนั้น… กลับไม่ได้ดูมีความสุขเลยแม้แต่น้อย มันเป็นรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังจดจ่ออยู่กับเหยื่อของตน

“เธอ… ยังไม่รู้ตัวสินะ ว่ากำลังถูกลากเข้าไปในเกมของฉัน”

คมยกแก้ววิสกี้ขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้จิบมันอย่างเชื่องช้า แต่กลับยกดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เปลวไฟสีอำพันที่ลุกโชนในแก้ว… มันสะท้อนถึงไฟปรารถนาที่กำลังลุกไหม้ในหัวใจของเขา

เขาเดินกลับไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ยืนนิ่งมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ภาพของเมืองหลวงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา… มันดูราวกับสนามรบอันไร้ที่สิ้นสุด ที่ซึ่งมีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด

“ถึงเวลา… ที่จะเริ่มบทใหม่แล้ว”

เขาปล่อยให้เงาของความปรารถนาที่เคยสั่นคลอนจิตใจเขาเมื่อครู่… แปรเปลี่ยนเป็นเงาของแผนการอันแยบยล ที่พร้อมจะครอบงำทุกสิ่งทุกอย่าง…

แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสีบรอนซ์ยังคงฉาบทาใบหน้าคมคายของคม เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและความมุ่งมั่น… พร้อมที่จะก้าวข้ามทุกอุปสรรค เพื่อไปให้ถึงจุดหมายที่เขาต้องการ… แม้ว่าหนทางนั้น… จะเต็มไปด้วยอันตรายและความลับที่ดำมืดก็ตาม