กลิ่นหอมอันซับซ้อนที่เจือปนกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคม ราวกับเป็นเครื่องประทินกายสุดท้ายของความเร้นลับที่เพิ่งจากไป ยามนี้คมยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ทอดสายตามองออกไปยังภาพเมืองยามราตรีที่ทอประกายระยิบระยับผ่านกระจกบานใหญ่ แสงนีออนสีสันจัดจ้านจากตึกสูงเสียดฟ้าสะท้อนเข้ามาในห้อง ทำให้เงาของเขาดูยาวเหยียดและน่าเกรงขาม ทว่าในสายตาวาวโรจน์คู่นั้น กลับมีบางสิ่งบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นที่เขาแสดงออก
เขาถอนหายใจยาว พลางยกแก้วบรั่นดีสีอำพันขึ้นจิบ ชาติรสเข้มข้นซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือด ปลุกเร้าความรู้สึกให้ตื่นตัวยิ่งขึ้น เขาเพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจที่แสนอันตรายเมื่อไม่นานมานี้ กับบุคคลที่เขาไม่อยากจดจำชื่อ แต่ใบหน้าของเธอยังคงติดตา ภาพรอยยิ้มเยือกเย็น และแววตาที่ท้าทาย ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา
“ยังไม่กลับอีกหรือ” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลังประตู มือที่เคาะประตูนั้นดูมั่นคงและคุ้นเคย
คมไม่ตอบ เขาเพียงแค่หมุนตัวช้าๆ หันไปมองทางต้นเสียง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังร่างสูงโปร่งที่ปรากฏตัวขึ้น ชายผู้นั้นสวมสูทสีดำสนิท ตัดเย็บอย่างประณีต ท่าทางสงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่างที่มองเห็นได้ยาก
“คิดว่าจะเฝ้าคอยจนกว่าฉันจะเปลี่ยนใจไปนอนที่อื่นเสียอีก” คมเอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน ยิ้มมุมปากเล็กน้อย
“ผมมีหน้าที่คอยรายงาน ไม่ใช่เฝ้าคอย” ชายผู้นั้นตอบกลับอย่างราบเรียบ นัยน์ตาคมกริบของเขาสะท้อนแสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะทำงาน
“มีอะไร” คมเอ่ยถาม พลางเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้บุนวมนุ่มสบายหลังโต๊ะทำงาน
“ข้อมูลของ ‘นางพญา’ ถูกส่งมาให้แล้วครับ” ชายผู้นั้นวางซองเอกสารสีดำลงบนโต๊ะ ท่าทางยังคงสงบนิ่ง
คมกวาดสายตาไปที่ซองเอกสารนั้น แววตาของเขาฉายแววสนใจขึ้นมาทันที “เปิดดูสิ”
ชายผู้นั้นหยิบมีดคัตเตอร์ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาอย่างรวดเร็ว เปิดซองเอกสารอย่างระมัดระวัง ก่อนจะยื่นแผ่นกระดาษบางๆ ที่อยู่ด้านในให้กับคม
คมรับมาอ่านอย่างพินิจพิเคราะห์ รายละเอียดมากมายถูกถ่ายทอดผ่านตัวอักษรที่สั้นกระชับ แต่คมจับใจความสำคัญได้ทั้งหมด ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออ่านไปจนจบ
“ข้อมูลนี้ตรงกับที่เรารู้มามากน้อยแค่ไหน” คมถามเสียงเบา
“ประมาณเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ครับ ส่วนอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์ เป็นข้อมูลใหม่ที่สำคัญมาก โดยเฉพาะเรื่อง ‘เครือข่าย’ ของเธอ” ชายผู้นั้นตอบ
คมพยักหน้าช้าๆ นัยน์ตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่กระดาษแผ่นนั้น “แล้ว ‘ของ’ ที่เราต้องการล่ะ”
“มีระบุสถานที่เก็บครับ แต่ดูเหมือนว่ามันจะถูกซ่อนไว้อย่างหนาแน่น และมีคนของเธอคอยอารักขาอยู่ตลอดเวลา”
“คนของเธอ… มีกี่คน”
“เท่าที่ตรวจสอบพบ เบื้องต้นคาดว่ามีประมาณสิบกว่าคน แต่ไม่ทราบจำนวนที่แน่ชัด และพวกเขามีอาวุธครบมือ”
คมแค่นหัวเราะเบาๆ “สิบกว่าคน… ไม่มากเกินไป”
“ครับ ท่านคม” ชายผู้นั้นตอบรับอย่างรู้หน้าที่
คมวางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะ เขาเท้าคาง จ้องมองไปยังภาพเมืองยามราตรีอีกครั้ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดอย่างละเอียด
“นางพญา… ชื่อนี้ฟังดูน่าสนใจดีนี่” คมเอ่ยขึ้นมาลอยๆ
“เธอเป็นคนอันตรายครับ ท่านคม” ชายผู้นั้นกล่าวเตือน
“อันตราย… ก็ดี” คมตอบ พลางยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบอีกครั้ง “คนที่ไม่เป็นอันตราย… ก็น่าเบื่อเกินไป”
เขาเงยหน้าขึ้นมองชายผู้นั้น “พรุ่งนี้ ฉันจะไปพบ ‘นางพญา’ ด้วยตัวเอง”
ชายผู้นั้นนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบรับ “รับทราบครับ”
“เตรียมรถให้พร้อม และแจ้งให้คนของเราที่ประจำการอยู่แถวนั้นทราบด้วย” คมออกคำสั่ง
“ครับ ท่านคม”
เมื่อชายผู้นั้นถอยออกไป คมก็เหลือเพียงลำพังในห้องทำงานอันหรูหราของเขา เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองไปยังภาพเมืองยามราตรี แสงไฟจากภายนอกสาดส่องเข้ามา กระทบกับแก้วบรั่นดีในมือของเขา ทำให้ของเหลวสีอำพันนั้นเปล่งประกายราวกับอัญมณี
ในห้วงความคิดของเขา ภาพใบหน้าของหญิงสาวที่เพิ่งจากไปเมื่อครู่ปรากฏขึ้น เธอมีดวงตาที่ซ่อนความลุ่มหลงไว้ภายใต้ความอ่อนหวาน และรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงเหยื่อรายหนึ่งที่เข้ามาติดกับดัก แต่กลับกลายเป็นว่า เธอคือผู้ที่เข้ามาสร้างความปั่นป่วนในชีวิตของเขา
“นางพญา…” คมทวนชื่อนั้นในลำคอ รสชาติของบรั่นดีในปากกลับจืดชืดลงไปทันที เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งต่อไป จะไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจอีกต่อไป แต่มันคือการต่อสู้ของสองอำนาจ ที่ต่างก็ต้องการที่จะครอบครอง
เขากลับไปนั่งลงที่เก้าอี้ ทำงานอย่างเร่งรีบ แสงไฟสีขาวนวลของโคมไฟบนโต๊ะสาดส่องลงมาที่แผ่นกระดาษข้อมูลของ ‘นางพญา’ เขาหยิบปากกาขึ้นมา วาดเส้นโยงใยระหว่างข้อมูลต่างๆ ที่เขาได้มา พยายามที่จะมองเห็นภาพรวมของแผนการที่ซับซ้อนนี้
“ไม่ว่าเธอจะเป็นใครก็ตาม… เธอจะต้องไม่รอดเงื้อมมือฉัน” คมพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาทุ้มต่ำ และเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบอร์ของบุคคลที่เขาไว้ใจที่สุด “จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย… ฉันต้องการ ‘นางพญา’ ทั้งเป็น”
เสียงตอบรับจากปลายสายดังขึ้นอย่างหนักแน่น “รับทราบครับ ท่านคม”
คมวางโทรศัพท์ลง เขากลับไปมองภาพเมืองยามราตรีอีกครั้ง คราวนี้ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความทะเยอทะยาน
“ราตรีนี้… ยังอีกยาวไกล”
คมรู้ดีว่าการตัดสินใจของเขาในวันนี้ จะนำพาไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เขาไม่ได้ต้องการแค่ชัยชนะทางธุรกิจอีกต่อไป แต่เขาต้องการพิสูจน์ให้เห็นว่า อำนาจที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ใคร
เขาหยิบซองเอกสารของ ‘นางพญา’ ขึ้นมาอีกครั้ง พลิกดูอย่างละเอียด ราวกับว่าข้อมูลในนั้นจะเปิดเผยความลับทั้งหมดของเธอออกมา
“เตรียมตัวให้พร้อม… นางพญา” คมกระซิบเสียงเบา “การเล่นสนุกกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว”
เขาปิดไฟในห้องทำงานทั้งหมด ปล่อยให้แสงนีออนจากภายนอกสาดส่องเข้ามา ราวกับเป็นเวทีสำหรับบทละครที่กำลังจะเปิดฉาก
คมยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงเงาเต้นระบำรอบตัวเขา ยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและลึกลับยิ่งขึ้น
เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับนึกถึงรอยยิ้มของหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง
“มันยังไม่จบแค่นี้หรอก”
คมเปิดตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่คมกริบ ราวกับว่าไฟที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเขา กำลังจะลุกโชนขึ้นมา
เขาหยิบเสื้อคลุมตัวเก่งมาสวม พร้อมกับก้าวเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและกลิ่นหอมจางๆ ที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ
คืนนี้… ยังมีภารกิจที่ต้องสะสางอีกมาก
คมก้าวเดินไปตามโถงทางเดินอันเงียบสงัดของบาร์ลับแห่งนี้ เสียงเพลงจากด้านล่างดังแว่วมาเป็นระยะๆ แต่ไม่สามารถกลบเสียงฝีเท้าของเขาได้
เขาเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่รออยู่
“ที่ไหน… ที่ไหน” คมพึมพำกับตัวเอง
เขาต้องการไปพบ ‘นางพญา’ โดยเร็วที่สุด
คมก้าวเข้าไปในลิฟต์ บานประตูค่อยๆ ปิดลง
เมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่าง แสงไฟภายในลิฟต์ค่อยๆ สว่างขึ้น
คมมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก เขาเห็นรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา
“เตรียมตัวให้พร้อม… ที่รัก”
เขาเตรียมพร้อมแล้ว… สำหรับการเผชิญหน้าครั้งใหม่
คมก้าวออกจากลิฟต์สู่โถงทางเดินที่เต็มไปด้วยผู้คน ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์บาร์ สั่งเครื่องดื่มแก้วโปรด
“คืนนี้… เป็นคืนที่น่าตื่นเต้น” คมคิดในใจ
เขารู้ดีว่า การเผชิญหน้ากับ ‘นางพญา’ จะนำพาเขาไปสู่อะไร
มันคือการต่อสู้ของอำนาจ… ที่ไม่มีใครยอมใคร
คมยกแก้วขึ้นจิบ รสชาติของเครื่องดื่มยังคงคุ้นเคย
แต่ในใจของเขา… กำลังมีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น
เปลวเพลิงที่ซ่อนเร้น… กำลังจะลุกโชนขึ้นมา
คมมองไปยังประตูทางเข้าหลักของบาร์
เขาเห็นเงาของชายหนุ่มคนหนึ่ง กำลังเดินเข้ามา
คมจำได้… นั่นคือ ‘ลูกน้อง’ ของเขา
เขาเดินเข้าไปหาชายหนุ่มคนนั้น
“มีอะไร” คมถาม
“ท่านคม… มีเรื่องด่วนครับ” ชายหนุ่มคนนั้นตอบ
“เรื่องอะไร”
“เรื่อง ‘นางพญา’ ครับ”
คมชะงักไปเล็กน้อย
“มีอะไรรีบพูดมา”
“เธอ… มาที่นี่ครับ”
คมเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ บาร์
แสงไฟสลัวๆ บดบังทัศนวิสัย
แต่คมก็ยังมองเห็น…
เงาของหญิงสาวคนหนึ่ง… กำลังเดินตรงเข้ามา
ดวงตาของคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
“มาแล้ว… เร็วกว่าที่คิด”
คมก้าวไปยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์
เขามองตรงไปยังหญิงสาวคนนั้น
รอยยิ้มที่เยือกเย็นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของคม
“ในที่สุด… เราก็ได้พบกันเสียที”
คมรู้ดีว่า… คืนนี้… จะไม่ใช่คืนที่ธรรมดาอีกต่อไป
เขาพร้อมแล้ว… ที่จะเผชิญหน้ากับ ‘นางพญา’
และเขาจะทำให้เธอรู้… ว่าอำนาจที่แท้จริง… คืออะไร.
เถ้าธุลีกลางใจราตรี
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก