กลิ่นหอมอันซับซ้อนที่เจือปนกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคม ราวกับเป็นเครื่องประทินกายสุดท้ายของความเร้นลับที่เพิ่งจากไป ยามนี้คมยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ทอดสายตาไปยังเงาสะท้อนของตนเองในกระจกบานใหญ่ที่ประดับผนังด้านตรงข้าม ดวงตาคมสีเข้มฉายแววลึกล้ำ ซ่อนเร้นความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ริมฝีปากหยักบางคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่แทบไม่ถึงดวงตา
อากาศในห้องยังคงหนาวเย็น แม้จะผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความร้อนรุ่มไปแล้ว แต่ความรู้สึกบางอย่างยังคงแผ่ซ่านอยู่ภายใน กลิ่นอายของเธอ...กลิ่นหอมที่ผสมผสานระหว่างดอกซ่อนกลิ่น น้ำหอมราคาแพง และความเย้ายวนบางอย่างที่ยากจะตีความ ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของคม ราวกับจะเป็นตราประทับแห่งค่ำคืนที่ผ่านมา
“ยังติดใจอยู่สินะ” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากด้านหลังคม ทำให้เขาละสายตาจากเงาสะท้อนของตัวเอง หันไปมองร่างสูงสง่าของ “ป้อม” มือขวาคนสนิทที่เดินเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟสีดำเข้ม
คมไม่ตอบคำถามนั้น เพียงแต่ยกมือขึ้นรับแก้วกาแฟมาจิบ ชิมรสชาติขมปร่าที่คุ้นเคย “เถ้าธุลีกลางใจราตรี” ชื่อบาร์ลับแห่งนี้ ชื่อที่เขาตั้งขึ้นเอง บ่งบอกถึงความหมายบางอย่างที่เขาต้องการซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกอันหรูหราและอันตราย
“เธอเป็นใครกันแน่ป้อม” คมเอ่ยถามในที่สุด เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความสงสัยที่ยากจะปกปิด
ป้อมยืนนิ่ง ก่อนจะตอบเสียงหนักแน่น “ข้อมูลยังน้อยครับนาย แต่ที่แน่ๆ เธอไม่ใช่คนที่จะเข้ามาในบาร์แบบนี้ได้ง่ายๆ ฝีมือการต่อสู้ระดับสูง ท่าทางไม่ธรรมดา แถมยังรู้เรื่องของเราบางส่วน”
คมแค่นหัวเราะเบาๆ “รู้เรื่องของเรา... หรือรู้เรื่องของฉัน”
“ทั้งสองอย่างครับ” ป้อมเสริม “เธอเข้ามาโดยไม่เปิดเผยตัวตน ไม่มีการลงทะเบียนใดๆ เลย ถึงอย่างนั้นก็ยังคงเข้ามาได้ แสดงว่าต้องมีเส้นสาย หรือไม่ก็มีความสามารถพิเศษบางอย่าง”
คมเดินไปทรุดตัวลงบนโซฟาหนังอย่างเกียจคร้าน มือข้างหนึ่งกุมแก้วกาแฟ อีกข้างหนึ่งวางพาดไว้บนพนักพิง “แล้วเรื่องที่เธอพูดถึง...เรื่องของ ‘สัญญา’ ล่ะ”
ป้อมเลิกคิ้วเล็กน้อย “เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจที่สุดครับนาย เธอพูดถึง ‘สัญญา’ ที่ทำไว้กับคุณเมื่อหลายปีก่อน แต่ไม่สามารถระบุรายละเอียดที่ชัดเจนได้ และยังบอกว่าคุณ ‘ผิดสัญญา’ ด้วย”
“ฉันไม่มีสัญญาอะไรกับใครทั้งนั้น” คมกล่าวอย่างหนักแน่น “โดยเฉพาะกับผู้หญิงแปลกหน้าที่เพิ่งเจอ”
“ผมก็คิดอย่างนั้นครับ แต่ท่าทางของเธอตอนพูดเรื่องนั้น...มันดูจริงจังมาก ไม่เหมือนคนโกหก” ป้อมอธิบาย “และอีกอย่าง ผมลองตรวจสอบประวัติเธออย่างละเอียดเท่าที่จะทำได้แล้ว ก็ไม่พบข้อมูลใดๆ เลยครับ ราวกับว่าเธอเพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาเมื่อไม่นานนี้”
คมหลับตาลง สูดหายใจลึก พยายามไล่กลิ่นอายของเธอออกจากสมอง แต่มันก็ยังคงวนเวียนอยู่ ราวกับจะเป็นภาพมายาที่ตามหลอกหลอน “น่าสนใจ... น่าสนใจมาก”
“นอกจากนั้น เธอยังถามถึง ‘มรกตดำ’ ด้วยครับนาย” ป้อมกล่าวต่อ
คมลืมตาขึ้นทันที ดวงตาคมฉายแววตื่นตัว “มรกตดำ... เธอรู้เรื่องนั้นได้อย่างไร”
“นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังสงสัยอยู่ครับนาย” ป้อมกล่าว “มรกตดำเป็นเรื่องที่เรารักษาความลับมาตลอด ไม่มีใครภายนอกรู้เรื่องนี้เลย”
คมลุกขึ้นยืน เดินไปมาในห้องทำงานอย่างใช้ความคิด “ผู้หญิงคนนั้น...เธอเป็นใครกันแน่? มาจากไหน? และมีเป้าหมายอะไรกันแน่?”
“ผมกำลังพยายามหาคำตอบอยู่ครับนาย” ป้อมตอบ “แต่ตอนนี้ ข้อมูลที่เรามีมันน้อยเกินไป”
คมหยุดเดิน หันไปมองป้อม “ป้อม... คืนนี้มีอะไรพิเศษไหม? มีใครที่น่าสงสัยเข้ามาในบาร์ของเราหรือเปล่า?”
ป้อมก้มศีรษะเล็กน้อย “ไม่มีครับนาย ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ มีลูกค้าขาประจำมาใช้บริการตามเคย และไม่มีใครแสดงท่าทีผิดสังเกตใดๆ”
“แน่ใจนะ?” คมถามย้ำ
“แน่ใจครับนาย” ป้อมยืนยัน “ผมได้ตรวจสอบกล้องวงจรปิดทุกตัว และเฝ้าสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิด”
คมพยักหน้าช้าๆ “ดี... ตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับเธอ แม้แต่เพียงเล็กน้อย ก็ต้องรีบรายงานมาให้ฉัน”
“ครับนาย” ป้อมรับคำ
คมเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ปล่อยให้แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นใบหน้าของเขาที่ดูเคร่งเครียด “เถ้าธุลีกลางใจราตรี... อาจจะมีความหมายมากกว่าที่เราคิด”
เขายังคงยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางคิดถึงภาพใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น ดวงตาคู่นั้นที่สบประสานกับเขาในคืนที่ผ่านมา ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นภายในใจ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนกับใคร
“เธอเป็นเหมือนเถ้าธุลีที่ลอยมากับสายลม” คมพึมพำกับตัวเอง “สวยงาม... แต่ก็แฝงไว้ด้วยอันตราย”
“คุณคมครับ” ป้อมเอ่ยเรียก “ถึงเวลาที่คุณต้องเตรียมตัวสำหรับการประชุมแล้วครับ”
คมหันกลับมา “การประชุม... เรื่องอะไร?”
“เรื่องการส่งมอบ ‘ของ’ ที่คุณเตรียมไว้ครับ” ป้อมเตือน
คมนึกขึ้นได้ “อ้อ... ลืมไปเสียสนิท” เขาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน หยิบซองเอกสารสีดำที่วางอยู่บนนั้นขึ้นมา “ของชิ้นนี้... มันจะเปลี่ยนทุกอย่าง”
คมเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน หยิบมีดพกเล่มเล็กออกมา สำรวจใบมีดอย่างใจเย็น ใบมีดวาววับสะท้อนแสงไฟในห้อง เป็นอาวุธคู่กายที่เขาพกติดตัวเสมอ
“คืนนี้... จะเป็นคืนที่น่าจดจำอีกคืนหนึ่ง” คมกล่าว พลางยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
ป้อมมองนายของตนเองด้วยความเข้าใจ “ผมจะเตรียมการทุกอย่างให้พร้อมครับนาย”
“ดี” คมกล่าว “ไม่มีอะไรต้องห่วง... ถ้ามีใครกล้าเข้ามาแทรกแซง”
คมหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบอีกครั้ง รสชาติขมปร่ายังคงคุ้นเคย แต่ในคราวนี้ มันกลับให้ความรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังปะทุขึ้นภายใน
“เถ้าธุลีกลางใจราตรี...” คมทวนชื่อบาร์ของตนเองอีกครั้ง “บางที... คืนนี้อาจจะมีเถ้าธุลีที่คุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้งก็ได้”
คมวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดดูข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน
“มีอะไรมาบอกให้รู้” คมกล่าว “คืนนี้... เราจะปิดบัญชีบางบัญชี”
ป้อมพยักหน้า “ผมเข้าใจครับนาย”
คมเงยหน้าขึ้นมองป้อม ดวงตาคมฉายแววเด็ดเดี่ยว “เตรียมคนของเราให้พร้อม... คืนนี้... เราจะแสดงให้เห็นว่า ใครคือเจ้าของที่แท้จริงของเมืองนี้”
ลมเย็นๆ พัดเข้ามาทางหน้าต่างอีกครั้ง พัดเอาความรู้สึกบางอย่างที่ค้างคาจากค่ำคืนที่ผ่านมาเข้ามาในห้องทำงานของคม เถ้าธุลีที่ยังคงคุกรุ่น... กำลังจะก่อตัวเป็นเปลวเพลิงที่ร้อนแรงอีกครั้ง
คมหยิบเอกสารสีดำขึ้นมาพลิกดูอีกครั้ง ใบหน้าของเขาฉายแววสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง และความกระหายในการครอบครอง
“คืนนี้... จะไม่มีใครหยุดฉันได้” คมกล่าวอย่างแผ่วเบา แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ
เขาเดินไปที่ประตูห้องทำงาน คาดหวังที่จะออกไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า
“คุณคมครับ” ป้อมร้องเรียกอีกครั้ง “มีเรื่องที่ต้องแจ้งให้ทราบเพิ่มเติมครับ”
คมหยุดชะงัก หันกลับมามองป้อม “มีอะไรอีก?”
“ผมเพิ่งได้รับข้อมูลมาครับ” ป้อมกล่าว “ผู้หญิงคนนั้น... เธอไม่ได้มาคนเดียว”
คมเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ “ไม่ใช่คนเดียว... แล้วมีใครอีก?”
“มีคนอีกสองคนครับนาย” ป้อมรายงาน “ผู้ชายสองคน รูปร่างสูงใหญ่ ดูไม่เป็นมิตร และพวกเขา... กำลังมุ่งหน้ามาที่บาร์ของเรา”
คมยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “น่าสนใจ... ยิ่งมีคนเพิ่มเข้ามา ก็ยิ่งสนุก”
“แต่... มีข้อมูลเพิ่มเติมครับนาย” ป้อมกล่าวเสียงเครียดขึ้น “ข้อมูลระบุว่า... หนึ่งในนั้น คือ ‘เพชฌฆาตแห่งเงา’ ครับนาย”
คำว่า “เพชฌฆาตแห่งเงา” ดังขึ้นในโสตประสาทของคม ทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย แม้จะไม่เคยพบเจอตัวจริง แต่ชื่อนี้ ก็เป็นที่เลื่องลือในวงการใต้ดิน ว่าเป็นนักฆ่าที่อันตรายที่สุดคนหนึ่ง
“เพชฌฆาตแห่งเงา...” คมพึมพำ “อย่างนี้นี่เอง... ผู้หญิงคนนั้น... ไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดาจริงๆ”
คมเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง หยิบมีดพกเล่มเดิมขึ้นมา ถือไว้ในมืออย่างมั่นคง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความท้าทาย
“ดี... ถ้าอย่างนั้น คืนนี้... เราก็จะได้เจอของจริงเสียที” คมกล่าว “ป้อม... ส่งสัญญาณให้หน่วยของเราเตรียมพร้อม... เรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญ... และพวกเราจะต้องต้อนรับพวกเขาให้สมกับที่มา”
คมหันหลังให้กับป้อม เดินตรงไปยังประตูห้องทำงาน มือของเขากุมด้ามมีดพกแน่น ความรู้สึกของการเผชิญหน้าอันเร่าร้อน กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้... ไม่ใช่เพียงแค่ความเร้นลับ แต่คืออันตรายที่ประจันหน้าอย่างแท้จริง
“เถ้าธุลีกลางใจราตรี...” คมกล่าวกับตัวเองอีกครั้ง “บางที... ความเร้นลับของคืนนี้... อาจจะลุกโชนจนยากจะดับได้”
คมเปิดประตูห้องทำงานออกไป ร่างสูงสง่าของเขาปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวของทางเดิน นำพาความมืดมิดและความคาดหวังไปสู่สมรภูมิที่กำลังจะเปิดฉากขึ้น...
เถ้าธุลีกลางใจราตรี
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก