กลิ่นหอมอันซับซ้อนที่เจือปนกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคม ราวกับเป็นเครื่องประทินกายสุดท้ายของความเร้นลับที่เพิ่งจากไป ยามนี้คมยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ทอดสายตามองออกไปยังแสงไฟสลัวของเมืองยามค่ำคืนผ่านบานกระจกบานใหญ่ ไหล่กว้างผายผึ่งขยับเล็กน้อยขณะที่นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามลายไม้เย็นเฉียบราวกับกำลังสัมผัสกับความทรงจำที่ยังคงฉายชัดอยู่เบื้องหน้า
ภาพของเธอเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในหัว รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ดวงตาคู่งามที่ท้าทายทุกสิ่ง และร่างกายที่สั่นสะท้านภายใต้สัมผัสของเขา... ทุกอย่างยังคงมีชีวิตชีวา ราวกับว่าเธอเพิ่งจะเดินจากไปเมื่อไม่นานมานี้
“ยังไม่เลิกอีกหรือไง” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่
คมหันกลับไปมอง เห็นรวี ชายหนุ่มใบหน้าคมคายในชุดสูทสีเข้ม ยืนพิงกรอบประตูอยู่ ดวงตาของเขามีแววฉงนสงสัยแต่ก็เจือไปด้วยความคุ้นเคย
“กำลังคิดอะไรอยู่” รวีถามพลางเดินเข้ามาในห้องอย่างไม่เกรงใจ
คมยิ้มมุมปากบางเบา “กำลังคิดถึงงานที่ต้องทำ” เขาตอบปัด แต่สายตายังคงเหลือบมองรวีอย่างประเมิน
รวีหัวเราะเบาๆ “งานที่ว่านี่หมายถึง… สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่หรือเปล่า” เขาเลิกคิ้วท้าทาย
คมเดินกลับมาทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ปลดเนคไทออกอย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องของเธอมันซับซ้อนกว่าที่คิด” เขากล่าว พลางยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ
“ซับซ้อนแค่ไหน” รวียังคงยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน สังเกตสีหน้าของคมที่ดูเคร่งขรึมกว่าปกติ “เธอมีข้อมูลอะไรใหม่”
“ข้อมูลที่ได้มามันชวนให้สงสัย” คมวางแก้วบรั่นดีลง เสียงกระทบแก้วดังกังวานในความเงียบ “เธอไม่ธรรมดา… อย่างที่ฉันคิดไว้”
“ไม่ธรรมดาอย่างไร” รววีขยับเข้ามาใกล้ขึ้น “ฉันเห็นเธอ… คร่าวๆ” เขาเว้นจังหวะ “ดูเหมือนจะยังไม่ค่อยพอใจกับผลลัพธ์เท่าไหร่”
คมถอนหายใจเบาๆ “เธอฉลาดเกินกว่าจะเชื่อใจได้ง่ายๆ การที่เธอมาเสนอตัวแบบนี้… มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น”
“แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไป” รวีถาม
คมหลับตาลงครู่หนึ่ง เหมือนกำลังประมวลผลทุกอย่าง “ต้องตรวจสอบให้แน่ใจเสียก่อนว่า… เรากำลังเล่นอยู่กับใคร”
“ถ้าเธออันตราย… ก็แค่จัดการ” รวีพูดอย่างเรียบง่าย ราวกับเป็นเรื่องปกติ
คมลืมตาขึ้น สบตากับรวี “นั่นคือสิ่งที่ฉันจะทำ… แต่ก่อนอื่น ต้องรู้ให้ได้ก่อนว่า… เธอคือใครกันแน่”
เขาหยิบแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว “ข้อมูลที่เธอให้มา… มีทั้งส่วนที่เป็นความจริง และส่วนที่เป็นการบิดเบือน”
“แล้วเธอจับได้ตรงไหน” รวีถามอย่างสนใจ
“แผนผังขององค์กร… มันดูสมบูรณ์แบบเกินไป” คมชี้ไปที่ภาพวาดในแฟ้ม “ไม่มีช่องโหว่ใดๆ เลย… ซึ่งมันไม่น่าจะเป็นไปได้สำหรับองค์กรขนาดใหญ่ที่ดำเนินมานาน”
“เธอกำลังบอกว่า… เธอปลอมแปลงมันขึ้นมา”
“ไม่ใช่… แต่เธอเสริมแต่งมันขึ้นมา” คมขมวดคิ้ว “ทำให้เรามองเห็นภาพที่สมบูรณ์แบบ… จนลืมมองไปว่า… เบื้องหลังภาพนั้น… อาจมีบางสิ่งที่ใหญ่กว่านั้นซ่อนอยู่”
“อะไรที่ใหญ่กว่านั้น”
คมมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง “อำนาจ… หรืออาจจะเป็น… ความแค้น”
รวีพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ถ้าอย่างนั้น… คืนนี้เราก็ต้องมีปาร์ตี้เล็กๆ กันอีกครั้ง”
คมหันกลับมายิ้มให้รวี “ฉันว่า… คืนนี้คงสนุกกว่าเดิม”
แสงไฟนีออนสีม่วงจากป้ายบาร์ “รัตติกาล” สาดส่องลงมาบนถนนที่เปียกชื้นจากสายฝนที่เพิ่งหยุดตก ผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ ไม่มีใครสังเกตเห็นรถยนต์สีดำสนิทคันหนึ่งที่จอดนิ่งอยู่ริมฟุตบาท
ภายในรถ คมกำลังนั่งอยู่หลังพวงมาลัย มือข้างหนึ่งวางอยู่บนเกียร์ ส่วนอีกข้างกำลังถือโทรศัพท์มือถืออยู่ เขากำลังสนทนากับบุคคลที่อยู่อีกฟากหนึ่งของสาย
“แน่ใจนะว่าเธอจะไป” เสียงของคมเต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ
“แน่ใจสิ” เสียงตอบกลับมาอย่างมั่นใจ “ถ้าฉันไม่ไป… แล้วใครจะไปเอาข้อมูลที่เขาต้องการ”
“แต่ฉันเป็นห่วง…”
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น “ฉันรู้ว่าต้องทำอย่างไร”
คมถอนหายใจ “ถ้ามีอะไร… รีบโทรมาทันที”
“แน่นอน… พ่อคุณ”
บทสนทนาจบลงพร้อมกับการกดวางสาย คมมองไปยังบาร์ “รัตติกาล” ที่อยู่เบื้องหน้า ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยความมุ่งมั่น
เขาออกรถและเดินเข้าไปในบาร์ ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มและผู้คนที่กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืน คมเดินตรงไปยังมุมหนึ่งของบาร์ ที่ซึ่งมีชายคนหนึ่งกำลังนั่งดื่มอยู่เพียงลำพัง
“มารายงานตัว” คมกล่าว
ชายคนนั้นหันมามอง คิ้วของเขาย่นเล็กน้อย “คิดว่าวันนี้จะมาทำไม”
“ก็มาดูให้แน่ใจว่า… ทุกอย่างเป็นไปตามแผน” คมตอบ
“ทุกอย่างเป็นไปตามแผน” ชายคนนั้นยิ้ม “แต่… เธอรู้ไหม… บางที… แผนของเรา… อาจจะไม่ได้เป็นไปตามที่เธอต้องการเสมอไป”
คมเลิกคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”
“ก็หมายความว่า…” ชายคนนั้นหัวเราะ “บางที… เราอาจจะต้องปรับเปลี่ยนแผนนิดหน่อย”
“ปรับเปลี่ยนอย่างไร” คมถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะเย็นชา
“ก็… อาจจะต้องใช้… วิธีที่รุนแรงขึ้น” ชายคนนั้นพูด พลางยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ
คมมองเข้าไปในดวงตาของชายคนนั้น เขาเห็นบางสิ่งที่ลึกลับและซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังรอยยิ้ม “ฉันไม่ชอบ… การเปลี่ยนแปลงแผน”
“แต่บางที… การเปลี่ยนแปลง… ก็เป็นสิ่งจำเป็น” ชายคนนั้นพูด “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… เมื่อเราเจอ… อุปสรรคที่คาดไม่ถึง”
“อุปสรรคที่คาดไม่ถึง… คืออะไร” คมถาม
“ก็… สิ่งที่เราเรียกว่า… ความรู้สึก” ชายคนนั้นตอบ
คมเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเข้าใจในสิ่งที่ชายคนนั้นพูด “เธอหมายถึง… เธอ… เริ่มจะ… มีความรู้สึก… ให้กับเธอคนนั้น”
“อาจจะ” ชายคนนั้นยอมรับ “แต่… ไม่ใช่เรื่องใหญ่… ฉันจัดการได้”
“เธอแน่ใจหรือ” คมถาม “ความรู้สึก… มันอันตราย”
“อันตราย… กว่า… อำนาจ… ที่เรากำลังจะคว้ามาหรือ” ชายคนนั้นหัวเราะ “ฉันว่า… ไม่”
คมมองออกไปนอกบาร์อีกครั้ง เขาเห็นภาพของเธอแวบเข้ามาในหัว… รอยยิ้ม… ดวงตา… และร่างกายที่สั่นสะท้าน
“ฉันว่า… เราต้องรีบจัดการเรื่องนี้เสียก่อน… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” คมกล่าว
“แน่นอน” ชายคนนั้นตอบ “คืนนี้… เราจะได้รู้… ว่าใครจะเป็น… ผู้ชนะ”
คมลุกขึ้นยืน “ฉันจะไปดู… ว่าแผนของเธอ… จะออกมาเป็นอย่างไร”
เขาเดินออกจากบาร์ไป ทิ้งให้ชายคนนั้นนั่งอยู่คนเดียว ท่ามกลางเสียงเพลงและผู้คน
คมขับรถกลับไปยังสำนักงานของเขา เขานั่งลงที่โต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ เปิดไฟ และเริ่มทำงาน
เขากำลังวางแผน… วางแผนที่จะเปิดเผย… ความจริงทั้งหมด… และกำจัด… ทุกอย่าง… ที่ขวางทางเขา
แต่ในใจของเขา… ก็ยังคงมีความสงสัย… ความสงสัยในตัวเธอ…
เธอเป็นใครกันแน่… และเธอต้องการอะไร… จากเขา…
คำถามเหล่านี้… ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของคม… ราวกับเงา… ที่คอยตามหลอกหลอน…
เขาจะสามารถไขปริศนา… และควบคุมสถานการณ์… ได้หรือไม่…
หรือว่า… เขาจะตกเป็นเหยื่อ… ของเกม… ที่เธอ… เป็นคนวางแผน…
คืนนี้… คงจะเป็นอีกคืนที่ยาวนาน… สำหรับคม…
และเขา… กำลังจะก้าวเข้าสู่… อันตราย… ที่เขา… อาจจะ… ไม่สามารถ… หลีกเลี่ยง… ได้…
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
เถ้าธุลีกลางใจราตรี
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก