กลิ่นหอมอันซับซ้อนที่เจือปนกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคม ราวกับเป็นเครื่องประทินกายสุดท้ายของความเร้นลับที่เพิ่งจากไป ยามนี้คมยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนแสงนีออนจากป้ายบาร์ด้านนอกเป็นเงาพร่ามัว เขากำลังขบคิดอะไรบางอย่าง ท่าทางเคร่งขรึมยิ่งกว่าปกติ
หลังจากการเผชิญหน้าที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและซับซ้อนในห้องส่วนตัวเมื่อคืนนี้ บัดนี้ทุกสิ่งกลับคืนสู่ภาวะปกติ...อย่างน้อยก็ภายนอก
คมสูดหายใจลึก กลิ่นอายของ 'เธอ' ยังคงติดตรึงอยู่ตามอากาศรอบกาย ถึงแม้จะพยายามปัดเป่าด้วยกลิ่นควันบุหรี่ชั้นดี แต่กลับยิ่งทำให้ความทรงจำของรสสัมผัสอันร้อนแรงนั้นเด่นชัดขึ้นไปอีก
ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย ยามที่นึกถึงรอยจุมพิตที่เขาทิ้งไว้บนผิวเนียนละเอียดของเธอเมื่อคืนนี้ มันเป็นรอยจุมพิตที่เจือไปด้วยความรุนแรง ความเป็นเจ้าของ และความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้
"คุณหนู..." เสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงกังวลดังขึ้นจากด้านหลังคม
คมไม่หันไปมอง เขาเพียงแต่ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้คนตรงหน้าพูดต่อ
"คุณหนู...ทรงกับแก้ว...ได้รับบาดเจ็บจากการถูกทำร้ายเมื่อคืนนี้ครับ" ชายในชุดสูทสีดำที่ยืนอยู่เบื้องหลังรายงานด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงความหนักแน่น
คมเงียบไปครู่หนึ่ง มือของเขากำเข้าหากันแน่น ก่อนจะคลายออกช้าๆ "รุนแรงแค่ไหน"
"ไม่ถึงแก่ชีวิตครับ แต่...บาดแผลค่อนข้างน่ากลัว"
"ใครทำ" เสียงของคมเย็นยะเยือกจนชายเบื้องหลังสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
"ยังไม่ทราบแน่ชัดครับ แต่ผู้ที่เข้าไปในห้องของคุณหนูหลังคุณคมออกไป...มีไม่กี่คน"
คมหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายเบื้องหลัง ดวงตาคมกริบส่องประกายวาวโรจน์ ราวกับกำลังวิเคราะห์ทุกความเป็นไปได้ "หมายถึง...คนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันกับเธอตอนมาที่นี่งั้นหรือ"
"เป็นไปได้ครับ"
คมเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมหนังสีเข้มที่หน้าโต๊ะทำงาน เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด ก่อนจะพ่นควันสีขาวขุ่นออกไปช้าๆ "ใครที่เข้าไปในห้องเธอหลังจากฉัน...บอกมาให้หมด"
ชายเบื้องหลังรีบรายงานรายชื่อบุคคลที่เข้าไปในห้องของ 'ทรงกับแก้ว' หลังจากการพบกันระหว่างคมกับเธอ เหตุผลของการเข้าไปนั้นก็แตกต่างกันไป บางคนเป็นเพื่อนสนิท บางคนเป็นคนในครอบครัว และบางคน...ก็เป็นคนที่คมเคยได้ยินชื่อผ่านๆ
"แล้ว...เธอเป็นคนบอกหรือเปล่า ว่าใครทำร้ายเธอ" คมถามต่อ
"คุณหนู...ยังไม่รู้สึกตัวดีครับ ตอนนี้แพทย์กำลังดูแลอย่างใกล้ชิด"
คมขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ 'ยังไม่รู้สึกตัวดี' หรือ 'ไม่ยอมบอก' ความแตกต่างนั้นมีความหมายลึกซึ้ง
"ไปสืบมาให้ได้ว่าใครคือ 'มือ' ที่ไปทำร้ายเธอ" คมสั่งเสียงเด็ดขาด "และที่สำคัญ...เธอเองก็ต้องรู้ว่าใครเป็นคนทำ"
"ครับ คุณคม"
คมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ในหัวเข้าด้วยกัน เหตุการณ์เมื่อคืนนี้...ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
'ทรงกับแก้ว' มาที่บาร์ของเขา...ทำไม? เธอต้องการอะไร? และสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสอง...มันเป็นเพียงภาพลวงตา หรือเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่ซับซ้อนกว่าที่เขาคิด?
คมหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของเธอ ภาพของดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา...และแววตาที่ซ่อนเร้นความเจ็บปวดบางอย่างที่เขาไม่อาจตีความได้
'เธอ' เป็นใครกันแน่? ทำไมเธอถึงมาปรากฏตัวที่นี่? และทำไมการเผชิญหน้ากับเธอ ถึงทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างที่ไม่ได้เป็นมานาน...นานเกินไป
เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องทำงานที่ประดับประดาด้วยโคมไฟระยิบระยับราวกับดวงดาว เขาต้องหาคำตอบให้ได้
"เกมนี้...กำลังจะสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้วสินะ" คมพึมพำกับตัวเอง เขายิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน
ในขณะเดียวกัน ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง 'ทรงกับแก้ว' นอนรักษาตัวอยู่ในห้องผู้ป่วยพิเศษ แสงสว่างในห้องดูจะจ้าเกินไปสำหรับดวงตาที่ยังคงพร่ามัวของเธอ
เธอพยายามขยับตัว แต่ความเจ็บปวดก็แล่นไปทั่วร่างกาย ทุกครั้งที่ขยับกล้ามเนื้อ ทุกครั้งที่หายใจลึกๆ
ภาพของเมื่อคืนนี้ค่อยๆ ย้อนกลับมาในหัว... ภาพของคม ใบหน้าของเขาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม รสสัมผัสที่รุนแรง...
แล้วก็...ความมืด ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ถาโถมเข้ามา...
เธอจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น ใครเป็นคนทำร้ายเธอ? หรือว่า...มันเป็นฝีมือของคนที่เธอไม่คาดคิด?
ทรงกับแก้วกำมือแน่น ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจของเธอ
เธอรู้ดีว่าการเข้ามาที่นี่... การพบกับคม... มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา
มันเป็นการก้าวเข้าสู่โลกที่อันตราย โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ มืดมน และเต็มไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น
การบาดเจ็บของเธอ... มันเป็นสัญญาณเตือน หรือเป็นเพียงอุบัติเหตุ?
เธอพยายามรวบรวมสติ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ยังคงพร่ามัว แต่สิ่งที่ชัดเจนคือ...คม
คม...ชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจ เจ้าของบาร์ลึกลับแห่งนี้
คม...ชายหนุ่มผู้ที่ทำให้เธอสั่นสะท้าน...ทั้งด้วยความปรารถนาและด้วยความหวาดหวั่น
เธอจำได้ว่าหลังจากออกจากห้องของคม...เธอได้พบกับใครบางคน...แต่ใครกัน? สมองของเธอไม่อาจจับต้องรายละเอียดนั้นได้
เธอเหลียวมองไปรอบๆ ห้อง ไม่เห็นใครอยู่ด้วยเลย มีเพียงพยาบาลที่คอยมาตรวจอาการเป็นระยะ
"คุณ...พยาบาลคะ" เสียงของเธอแหบพร่า
พยาบาลสาวเดินเข้ามาหาด้วยท่าทีเรียบร้อย "มีอะไรให้ดิฉันช่วยไหมคะ คุณทรงกับแก้ว"
"ฉัน...ฉันถูกทำร้ายเหรอคะ"
พยาบาลสาวพยักหน้า "ใช่ค่ะ คุณถูกทำร้าย บาดแผลค่อนข้างลึก แต่คุณหมอได้ทำการรักษาอย่างดีแล้วค่ะ"
"ใคร...ใครเป็นคนทำคะ" ทรงกับแก้วถามเสียงสั่น
พยาบาลสาวมองเธอด้วยแววตาเห็นใจ "ทางตำรวจกำลังสอบสวนค่ะ ทางเราไม่สามารถให้ข้อมูลในส่วนนั้นได้"
ทรงกับแก้วถอนหายใจอย่างผิดหวัง เธอรู้ดีว่านี่อาจไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะหาคำตอบ
เธอหลับตาลงอีกครั้ง ภาพของคมกลับมาปรากฏเด่นชัด... รอยจุมพิตที่เขาฝากไว้... มันยังคงรู้สึกเหมือนจริง ราวกับจะบอกเป็นนัยถึงบางสิ่งบางอย่าง
หรือว่า...รอยจุมพิตนั้น... จะเป็นตัวเชื่อมโยงไปสู่ความจริงที่ซ่อนอยู่?
ในอีกมุมหนึ่งของเมือง 'นพ' นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานที่หรูหราแต่ดูเย็นชา เขาจ้องมองข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าจออย่างพินิจพิเคราะห์
ข้อมูลเกี่ยวกับ 'ทรงกับแก้ว' ที่เขาได้มานั้นมีไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็นข้อมูลผิวเผิน แต่ยิ่งเขาขุดลึกลงไปเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งพบว่าผู้หญิงคนนี้มีความซับซ้อนมากกว่าที่เห็น
"ไม่ธรรมดาจริงๆ" นพพึมพำ เขาเลื่อนเมาส์ไปที่รูปถ่ายของทรงกับแก้วที่ปรากฏบนหน้าจอ
ใบหน้าสวยหวานนั้นซ่อนเร้นอะไรบางอย่างอยู่ภายใต้ความอ่อนโยนนั้น
"แก้ว...เธอมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่"
นพรู้ดีว่าบาร์ของคมไม่ใช่สถานที่ที่จะเข้ามาเล่นๆ ใครก็ตามที่เข้ามาที่นี่...ล้วนมีเป้าหมาย
และเป้าหมายของ 'ทรงกับแก้ว' นั้น... จะเกี่ยวข้องกับคมมากแค่ไหน? หรือเธอคือเหยื่อ... หรือเป็นผู้ล่า?
เขาเลื่อนเมาส์ไปอีก ปรากฏภาพของ 'คม' ใบหน้าคมคาย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความลึกลับและอำนาจ
"คม... นายกำลังเล่นเกมอะไรอยู่"
นพรู้ดีว่าคมเป็นคนอันตราย เป็นคนที่ยากจะคาดเดา
ความสัมพันธ์ระหว่างคมกับทรงกับแก้วเมื่อคืนนี้... เป็นเพียงความบังเอิญ หรือเป็นการวางแผน?
และที่สำคัญ...การที่ทรงกับแก้วถูกทำร้าย... ใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง?
นพเชื่อว่าเหตุการณ์ทั้งหมดมีความเชื่อมโยงกัน เขาจะต้องปะติดปะต่อเรื่องราวที่ซับซ้อนนี้ให้ได้
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบอร์โทรออก
"พร้อมหรือยัง" นพถามเสียงเรียบ
"พร้อมเสมอครับ ท่านประธาน" เสียงตอบกลับมาแหบพร่า แต่หนักแน่น
"ดี... คืนนี้... เราจะเดินหน้าต่อ"
นพมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟยามค่ำคืนสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของเขา ราวกับจะบอกเป็นนัยถึงบทบาทที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
เงามายาเริ่มก่อตัวขึ้น... และรอยจุมพิตสีเลือด... อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่จะคลี่คลาย
ตอนต่อไป... ความจริงที่ซ่อนเร้นภายใต้รอยจุมพิตนั้น จะถูกเปิดเผยออกมาหรือไม่? และใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการทำร้าย 'ทรงกับแก้ว' ที่แท้จริง?
เถ้าธุลีกลางใจราตรี
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก