ตอนที่ 20 — เปลวไฟที่คุโชนใต้เถ้าถ่าน

กลิ่นหอมอันซับซ้อนที่เจือปนกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคม ราวกับเป็นเครื่องประทินกายสุดท้ายของความเร้นลับที่เพิ่งจากไป ยามนี้คมยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ทอดสายตาไปยังภาพที่สะท้อนอยู่บนกระจกใสบานใหญ่ที่กั้นระหว่างห้องทำงานกับโถงบาร์ที่กำลังจะเริ่มชีวิตชีวาในอีกไม่นาน แสงไฟสีแดงอมส้มที่สาดส่องลงมาอย่างริบหรี่ สร้างเงาตะคุ่มของร่างสูงโปร่งที่บัดนี้กำลังขยับกายอย่างเชื่องช้า เขากระชับเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ยังคงมีรอยยับเล็กน้อยจากการสัมผัสเมื่อครู่ สัมผัสที่ยังคงติดตรึงอยู่บนผิวหนัง ‌ราวกับเป็นตราประทับที่ยากจะลบเลือน

ภาพสะท้อนของคมในกระจกดูราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่เต็มไปด้วยมิติและความขัดแย้ง ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย็นชา บัดนี้กลับมีประกายบางอย่างที่ยากจะนิยาม อาจเป็นความพอใจ หรืออาจเป็นความกระหายบางอย่างที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เขาเม้มริมฝีปากบางอย่างครุ่นคิด ก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสลำคอระหงที่บัดนี้ยังคงมีความร้อนผ่าวคุกรุ่นอยู่

"อรุณ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อใครบางคนออกมาอย่างแผ่วเบา ​ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยอำนาจที่สั่งได้ราวกับสายน้ำที่ไหลเซาะหินผา จนแทบไม่มีผู้ใดกล้าขัดขืน

ร่างสูงโปร่งเดินออกจากมุมกระจก ตรงไปยังโซฟาหนังสีเข้มที่ตั้งอยู่กลางห้อง ช้าๆ ทว่าทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความมั่นคง เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างสบายๆ ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา เขาหยิบซองบุหรี่สีดำเงาขึ้นมาเปิด ‍ก่อนจะหยิบบุหรี่มวนยาวออกมาหนึ่งมวน จุดไฟแช็กสีเงินวาววับ ก่อนจะบรรจงจุดไฟที่ปลายมวน ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่เพดานสูง เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่สลักเสลาอย่างประณีต

"อรุณ... อรุณ... สหายรัก" คมพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง ‌คราวนี้มีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายเสียยิ่งกว่าเมื่อเขากำลังขึงขังเสียอีก

เขาปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับควันบุหรี่ ราวกับกำลังพิจารณาแผนการบางอย่างที่ซับซ้อนและแยบยล แสงไฟสลัวๆ จากโถงบาร์ที่อยู่ภายนอกค่อยๆ สาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของเขามากขึ้น เมื่อพนักงานเริ่มเข้ามาเตรียมความพร้อมสำหรับค่ำคืนที่จะมาถึง ‍เสียงเพลงจากดีเจที่กำลังตั้งเครื่องเสียง เริ่มดังขึ้นมาเป็นจังหวะที่เร้าใจ แต่สำหรับคม มันเป็นเพียงเสียงประกอบฉากในภาพยนตร์ชีวิตของเขาเท่านั้น

"แผนการใหญ่... ต้องใช้เวลา" เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง มือข้างหนึ่งถือบุหรี่ที่กำลังมอดไหม้ ส่วนอีกข้างหนึ่งวางทอดไปบนที่ท้าวแขนของโซฟา

เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง ​สัมผัสกับความรู้สึกที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากการเผชิญหน้าเมื่อครู่ สัมผัสร้อนแรงของริมฝีปาก สัมผัสอ่อนนุ่มของผิวเนื้อที่กำลังสั่นไหวภายใต้อ้อมแขนของเขา มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด ราวกับว่าเขากำลังเล่นอยู่กับเปลวไฟที่แสนอันตราย แต่ยิ่งใกล้ก็ยิ่งร้อนแรง และเขาก็ยิ่งต้องการมันมากขึ้น

"อรุณ..." เขาเอ่ยชื่อนั้นอีกครั้ง ​คราวนี้เสียงของเขาดังขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังสั่งให้ใครบางคนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา "แกคงคิดว่าแกฉลาดพอที่จะเล่นกับฉันสินะ?"

คมลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเขา หยิบโทรศัพท์มือถือสีดำเงาขึ้นมา ก่อนจะปลดล็อกหน้าจอ เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงที่สวมอยู่ ก่อนจะกดปุ่มโทรออกไปยังเบอร์ที่บันทึกไว้ว่า ​"อรุณ"

เสียงรอสายดังขึ้นเป็นจังหวะช้าๆ ราวกับกำลังยืดเวลาแห่งความตึงเครียด คมใช้เวลาช่วงนั้นในการสูบบุหรี่มวนสุดท้ายจนหมด ก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยแก้วคริสตัล

"คม... มีอะไร?" เสียงของอรุณดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่สบายใจ

"ก็แค่อยากจะบอกว่า... คืนนี้สนุกดีนะ" คมเอ่ยเสียงเรียบๆ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับมีชั้นเชิงที่ทำให้ผู้ฟังต้องขบคิด "แกทำได้ดีทีเดียว... สำหรับคนที่คิดว่าตัวเองจะเอาชนะฉันได้"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังหาคำตอบให้เหมาะสม

"คม... ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด" เสียงของอรุณสั่นเครือเล็กน้อย

คมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ไม่ต้องทำเป็นไม่เข้าใจหรอกอรุณ... ฉันรู้ว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่ และฉันก็รู้ว่าแกกำลังวางแผนอะไรอยู่"

เขาเดินกลับไปที่ขอบกระจกอีกครั้ง มองไปยังโถงบาร์ที่เริ่มมีผู้คนทยอยเข้ามา แสงสี เสียงเพลง เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

"แกคิดว่าแกแน่ใจแล้วสินะ... ว่าแผนการของแกมันสมบูรณ์แบบ" คมพูดต่อ "แต่แกพลาดไปอย่างหนึ่ง... แกประเมินพลังของฉันต่ำเกินไป"

"คุณหมายความว่ายังไง?" เสียงของอรุณดังขึ้นอย่างร้อนรน

"หมายความว่า... อะไรก็ตามที่แกกำลังจะทำ... ฉันรู้อยู่ก่อนแล้ว" คมตอบ เขาเดินเข้าไปยังส่วนที่ลึกเข้าไปในห้องทำงานของเขา ซึ่งเป็นที่ตั้งของตู้เซฟเหล็กขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังภาพเขียนชื่อดัง "แกคิดว่าแกสามารถเอาชนะฉันด้วยวิธีที่แกคิดว่ามันฉลาดที่สุด... แต่สำหรับฉัน... มันเป็นแค่การเล่นกับไฟ"

คมหมุนลูกบิดตู้เซฟอย่างชำนาญ เสียงกลไกภายในดังขึ้นอย่างราบรื่น ก่อนที่ประตูตู้เซฟจะเปิดออก เผยให้เห็นเอกสารมากมายที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ รวมถึงกล่องโลหะสีดำเงาใบเล็ก

"แกคงไม่เคยคิดมาก่อนสินะ... ว่าคนที่แกคิดว่าอ่อนแอ... จะสามารถวางแผนซ้อนแผนได้" คมหยิบกล่องโลหะนั้นขึ้นมาเบาๆ "แกคิดว่าแกซ่อนมันไว้ได้ดีแล้ว... แต่แกหารู้ไม่ว่า... ฉันมีตาของฉันเอง"

"คุณ... คุณได้อะไรไป?" เสียงของอรุณสั่นเครืออย่างชัดเจน

"ได้ทุกอย่างที่ฉันต้องการ" คมตอบอย่างใจเย็น "ได้ความจริง... ได้หลักฐาน... และได้โอกาสที่จะทำลายแกให้สิ้นซาก"

เขาวางกล่องโลหะสีดำนั้นลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะเดินกลับไปหยิบบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาจุด "แกอาจจะคิดว่าแกกำลังจะชนะ... แต่จริงๆ แล้ว... แกกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ฉันวางไว้"

"คม... อย่าทำแบบนี้เลย" เสียงของอรุณสั่นเครือยิ่งกว่าเดิม

คมสูบบุหรี่อย่างช้าๆ ดวงตาของเขากลับมาฉายแววเย็นชาอีกครั้ง "มันสายไปแล้วอรุณ... สายไปนานแล้ว... ที่แกจะมาขอความเมตตาจากฉัน"

เขาเหลือบมองไปยังนาฬิกาอีกครั้ง "อีกไม่กี่ชั่วโมง... ทุกอย่างจะถูกเปิดเผย... และแก... จะไม่มีที่ยืนอีกต่อไป"

คมยกบุหรี่ขึ้นสูบอีกครั้ง ก่อนจะปล่อยควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งไปในอากาศ "ราตรีนี้... จะเป็นราตรีที่ยาวนานที่สุดของแก... อรุณ... หวังว่าแกจะสนุกนะ"

คมกดวางสายโทรศัพท์อย่างเฉยเมย เขาเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังโลกภายนอกที่กำลังจะเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความมืดมิด แต่สำหรับเขา... มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเกมที่กำลังจะจบลง

"เถ้าธุลี... ที่กำลังจะถูกพัดพาไปกับสายลม" เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่รอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง

ราตรีนี้... ยังอีกยาวไกลนัก... และความลับที่ถูกซ่อนไว้... กำลังจะถูกเปิดเผย...