ตอนที่ 21 — รอยเงาที่คุกคามในราตรี

กลิ่นหอมอันซับซ้อนที่เจือปนกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคม ราวกับเป็นเครื่องประทินกายสุดท้ายของความเร้นลับที่เพิ่งจากไป ยามนี้คมยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ทอดสายตาไปยังภาพเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของเขาคมเข้มราวกับสกัดจากหินผา แววตาฉายประกายบางอย่างที่ยากจะตีความได้ ทั้งความเยือกเย็น ทรงอำนาจ ‌และซ่อนเร้นบางสิ่งที่เกินกว่าใครจะหยั่งถึง

ภาพเงาในกระจกนั้นดูราวกับมีชีวิต มันขยับไหวไปตามลมแอร์ที่พัดเอื่อยๆ แต่ในความเคลื่อนไหวนั้น กลับมีบางอย่างที่ทำให้คมรู้สึกถึงความไม่สงบ ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจากเงามืดที่มองไม่เห็น ทะลวงเข้ามาถึงแก่นกลางของจิตใจ

"ยังไม่กลับอีกหรือ?" เสียงทุ้มต่ำของคมดังขึ้น ทำลายความเงียบในห้อง ​เขาไม่ได้หันไปมอง แต่รู้ดีว่าใครที่ยังคงป้วนเปี้ยนอยู่รอบกาย

เงาของร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้นที่ประตู ดวงตาของเขาฉายแววอ่อนโยนกว่าปกติ แต่ก็ซ่อนเร้นความห่วงใยที่แฝงมากับคำพูด "ยัง... ไม่อยากให้คุณอยู่คนเดียว"

คมยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "ฉันจะอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตก็ได้ ไม่เคยมีใครอยู่เคียงข้างฉันได้นานนักหรอก"

"แต่ผม... ‍ผมอยากอยู่" เสียงของเขาขาดห้วงไปเล็กน้อย ราวกับจะรวบรวมความกล้าที่จะเอ่ยประโยคนั้นออกมา

คมหันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างนั้นอย่างเต็มตา แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสะท้อนบนผิวหน้าของทั้งคู่ ทำให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งแกร่ง "นายคงจะเบื่อแล้วสินะ... กับชีวิตแบบนี้"

"ไม่เลยครับ" เสียงตอบกลับมาดังหนักแน่น ‌"ผม... ผมแค่เป็นห่วงคุณ"

คมเดินเข้าไปหาช้าๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นประคองแก้มของอีกฝ่าย บีบเบาๆ จนอีกฝ่ายต้องเงยหน้าขึ้นมอง เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ราวกับจะค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่

"เป็นห่วงฉัน... ทำไม" ‍เสียงของคมกระซิบ ราวกับจะเจาะลึกเข้าไปถึงจิตใจ

"เพราะ... คุณเป็นของคุณ" คำตอบเรียบง่ายแต่กลับมีความหมายลึกซึ้ง ร่างนั้นดูเหมือนจะพยายามรวบรวมความกล้าอีกครั้ง "คุณ... คุณไม่เคยให้ใครเข้ามาในโลกของคุณเลย... ผม... ​ผมแค่อยากเป็นคนนั้น... คนที่อยู่ข้างคุณ"

ลมหายใจของคมสะดุดไปเล็กน้อย เขากระชับมือที่ประคองแก้มให้แน่นขึ้น "นายคิดว่านายทำได้หรือ... ที่จะทนอยู่กับ 'คม' คนนี้"

"ผม... ผมเชื่อว่าผมทำได้"

คมหัวเราะเบาๆ ​เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อยมากกว่าสนุกสนาน "นายยังไม่รู้จักฉันดีพอ... ไม่รู้จัก 'ด้านมืด' ของฉันดีพอ"

"ผม... ผมพร้อมที่จะเรียนรู้"

คมปล่อยมือออกจากใบหน้าของอีกฝ่าย เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองที่ส่องแสงระยิบระยับราวกับเพชรประดับอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีดำ ​"เงามืด... มันกัดกินทุกอย่างที่เข้ามาใกล้... แม้กระทั่งคนที่รัก"

"ผม... ผมไม่กลัว"

คมหันกลับมา สายตาของเขามองสำรวจร่างตรงหน้าอย่างพิจารณา "จริงหรือ... หรือแค่นายกำลังหลอกตัวเอง"

"ไม่ครับ... ผมพูดจริง"

วินาทีนั้นคมตัดสินใจ เขารู้ดีว่าความรู้สึกนี้มันอันตราย แต่มันก็เหมือนกับสารเสพติดที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ "ถ้าอย่างนั้น... มาลองดูกัน"

เขาเดินเข้าไปใกล้ ร่างของทั้งคู่ยืนประชิดกัน คมยกมือขึ้นโอบรอบเอวของอีกฝ่าย ดึงเข้ามาจนแนบชิด "นายจะเสียใจ... ที่ตัดสินใจแบบนี้"

"ผม... ไม่เคยเสียใจ... ที่ได้อยู่ใกล้คุณ"

ริมฝีปากของคมกดลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้ความอ่อนโยนนั้น จูบที่เริ่มต้นด้วยความลังเล ค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าทั้งคู่กำลังจะหลอมละลายเข้าหากัน

ในขณะเดียวกัน ณ อีกมุมหนึ่งของเมือง ใต้แสงไฟสลัวของบาร์ลับที่เต็มไปด้วยเสียงเพลงอันเร่าร้อนและกลิ่นอายแห่งความลับ ร่างของหญิงสาวนางหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้บาร์ จ้องมองไปยังแก้วเครื่องดื่มในมือด้วยแววตาว่างเปล่า

เธอคือ "สายไหม" ผู้หญิงที่คมได้พบเจอในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยอันตราย สายไหมค่อยๆ ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ รสชาติขมปร่าของมันไม่สามารถกลบความรู้สึกบางอย่างที่คุกคามอยู่ในจิตใจของเธอได้

"เธอ... ยังคิดถึงเขาอยู่หรือเปล่า" เสียงกระซิบดังขึ้นจากร่างที่นั่งอยู่ข้างๆ

สายไหมหันไปมอง พบกับใบหน้าของเพื่อนสนิทที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ไม่รู้สิ... มันเหมือนมีบางอย่างที่... ฉุดรั้งฉันไว้"

"บางอย่างที่เกี่ยวกับ 'คม' น่ะเหรอ"

สายไหมพยักหน้าช้าๆ "ฉันรู้สึกเหมือน... เขาไม่ใช่คนเดียวที่อันตราย... แต่ตัวฉันเอง... ก็กำลังจะกลายเป็นอะไรบางอย่าง... ที่ฉันไม่รู้จัก"

"เธอหมายถึงอะไร"

"ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในวังวนของเขา... วังวนที่เต็มไปด้วยอำนาจ ความลับ... และความอันตราย"

หญิงสาวอีกคนถอนหายใจ "เขามีพลังบางอย่างที่ดึงดูดผู้หญิง... โดยเฉพาะผู้หญิงที่อ่อนแอ"

"แต่ฉัน... ไม่คิดว่าตัวเองอ่อนแอ" สายไหมพูดเสียงแผ่วเบา "แต่ทำไม... ฉันถึงรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียตัวเองไป... เมื่ออยู่ใกล้เขา"

"บางที... เธออาจจะกำลังค้นพบอีกด้านของตัวเอง... ด้านที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน"

สายไหมยิ้มอย่างขื่นขม "หรือ... ฉันกำลังจะกลายเป็นเหยื่อของเขา... เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ"

"ถ้าเธอไม่ต้องการ... เธอก็มีสิทธิ์ที่จะถอยออกมานะ"

"แต่... ฉันถอยออกมาไม่ได้แล้ว" สายไหมพูดพร้อมกับจ้องมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังเต้นรำอยู่กลางฟลอร์ "มันเหมือนมีบางอย่าง... ที่ผูกมัดฉันไว้กับเขา... ลึกลงไปกว่าที่ตาเห็น"

ในห้องทำงานของคม จูบที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนได้สิ้นสุดลงแล้ว ร่างทั้งสองผละออกจากกันอย่างช้าๆ ทั้งคู่หอบหายใจอย่างแรง ใบหน้าแดงก่ำ

คมมองไปยังดวงตาของอีกฝ่ายที่ฉายประกายแห่งความหลงใหล และความหวาดหวั่นปนเปกัน "นายเห็นไหม... ว่ามันอันตรายแค่ไหน"

"ผม... ผมไม่กลัว" อีกฝ่ายพูดเสียงสั่น แต่สายตาของเขาก็ยังคงแน่วแน่

คมยกมือขึ้นลูบไล้ปลายคางของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา "ดี... ถ้าอย่างนั้น... พรุ่งนี้... เตรียมตัวให้พร้อม"

"สำหรับอะไรครับ"

"สำหรับการเดินทาง... ที่จะพาเราไปสู่จุดที่ลึกที่สุด... ของราตรี"

คมเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน คว้าเอกสารบางส่วนขึ้นมาดู สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อนึกถึงแผนการที่กำลังดำเนินอยู่

"เถ้าธุลีกลางใจราตรี..." เขาพึมพำกับตัวเอง "ใครจะรู้... ว่าเถ้าธุลีพวกนี้... จะสามารถเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้... ได้มากเพียงใด"

คมหยิบซองเอกสารที่ถูกปิดผนึกอย่างแน่นหนาขึ้นมา ถือมันไว้ในมือ แสงไฟตกกระทบ ทำให้เห็นตราประทับสีแดงสดที่บ่งบอกถึงความสำคัญและอันตรายของมัน

"ถึงเวลาแล้ว... ที่จะต้องเปิดเผย 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่... ให้โลกได้รู้"

คมมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้ายามค่ำคืนยังคงมืดมิด แต่ในความมืดนั้นคมมองเห็นเงาบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา เงาของอำนาจ ความโลภ และการทรยศ

"ราตรีนี้... ยังอีกยาวไกล..."

คมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดหมายเลขหนึ่งอย่างรวดเร็ว "พร้อมหรือยัง... ที่จะลุยกันให้เต็มที่"

เสียงตอบกลับมาจากปลายสายดังฟังชัด "พร้อมเสมอ... บอส"

คมวางโทรศัพท์ลง เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ราวกับจะสื่อสารกับพลังลึกลับบางอย่าง

"ขอให้สนุกกับเกม... พวกที่คิดจะมาลองดีกับคม..."

คมยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว ราวกับนักล่าที่กำลังจะออกล่าเหยื่อ

"คืนนี้... ใครจะเป็นผู้แพ้... ใครจะเป็นผู้ชนะ... เรามาดูกัน"