ตอนที่ 23 — เถ้าธุลีแห่งความปรารถนาที่ยังคุกรุ่น

กลิ่นหอมอันซับซ้อนที่เจือปนกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคม ราวกับเป็นเครื่องประทินกายสุดท้ายของความเร้นลับที่เพิ่งจากไป ยามนี้คมยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ทอดสายตาไปยังเงาสะท้อนของตนเองในกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพยามค่ำคืนอันมืดมิดของเมืองหลวง ดวงตาคมทอประกายบางเบา เจือด้วยความพึงพอใจระคนความครุ่นคิด

เมื่อครู่นี้ เขายังคงโอบกอดร่างบอบบางที่กำลังสั่นสะท้านด้วยแรงปรารถนาอันร้อนเร่า สัมผัสที่ปลุกเร้ากิเลสอันดำมืดที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ‌หากแต่ในยามนี้ เมื่อความเร่าร้อนเริ่มจางหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยแห่งความหวานปนขม เป็นเหมือนเถ้าธุลีที่ยังคุกรุ่นอยู่กลางใจ เขาก็กลับมาสู่โหมดของการคำนวณ วางแผน และชักใย

เสียงเพลงบรรเลงจากห้องโถงใหญ่ของบาร์ดังแว่วมาเบาๆ เป็นจังหวะที่ปลุกเร้าอารมณ์ได้ดี ​แต่สำหรับคมในเวลานี้ มันเป็นเพียงเสียงประกอบฉากฉากหนึ่งในชีวิตที่เต็มไปด้วยอำนาจและการช่วงชิง เขากระชับมือที่วางทาบบนโต๊ะ สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของผิวหน้าโต๊ะไม้สักที่ขัดเงามาอย่างดี

“หึ…” เสียงหัวเราะในลำคอเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา มันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความสุข แต่เป็นเสียงหัวเราะของคนที่มองเห็นปลายทาง แม้จะยังอีกยาวไกล

เขายืดตัวตรง ‍ก้าวเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ แสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าสะท้อนเข้าตา ทำให้มองเห็นภาพเมืองที่กำลังหลับใหล แต่คมรู้ดีว่าเบื้องหลังความสงบนิ่งนั้น มีการเคลื่อนไหวที่ซ่อนเร้นอยู่มากมาย การแข่งขัน การต่อสู้ และการล่อลวง

“ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน” ‌เขากล่าวกับตัวเองเสียงแหบพร่า กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ยังติดอยู่ที่ปลายนิ้ว ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกถึงคืนที่ผ่านมา

ภาพของ ** (สมมติชื่อนางเอกว่า ** เมขลา) ‍ฉายเข้ามาในความคิด แววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนระคนหวั่นไหว ร่างกายที่ตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างไม่อาจต้านทาน มันเป็นภาพที่คมค่อนข้างพึงพอใจ เพราะมันแสดงให้เห็นว่า การควบคุมของเขายังคงสมบูรณ์แบบ

เมขลา… หญิงสาวที่เขาหมายตาไว้ตั้งแต่แรกเห็น ด้วยความบริสุทธิ์ที่ถูกซ่อนเร้นภายใต้เปลือกนอกที่ดูแข็งกระด้าง ​เธอเป็นเหมือนเพชรที่ยังไม่ได้เจียระไน รอคอยการเข้ามาของช่างฝีมือที่จะดึงประกายที่แท้จริงออกมา และคมเชื่อมั่นว่า เขาคือช่างฝีมือผู้นั้น

แต่คืนนี้ ไม่ใช่เพียงการสนองความใคร่เท่านั้น มันคือการทดสอบ การสร้างความผูกพันที่ซับซ้อน และที่สำคัญที่สุด ​คือการวางเบ็ดตกปลาตัวใหญ่

เขาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา พิมพ์ข้อความบางอย่างอย่างรวดเร็ว แสงหน้าจอสะท้อนใบหน้าคมที่ดูเคร่งขรึม

“เมื่อไหร่จะถึงตาของนายเสียทีล่ะ” เขากระซิบกับเงาสะท้อนในหน้าจอ

มือของคมเลื่อนไปปลดล็อกลิ้นชักลับใต้โต๊ะทำงาน ที่ภายในมีแฟ้มเอกสารบางส่วนวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ เขาหยิบแฟ้มสีดำเล่มหนึ่งออกมา เปิดออกอย่างช้าๆ

ภายในคือรูปถ่ายหลายใบ ​ใบหนึ่งเป็นรูปของผู้หญิงสาวสวย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม แต่ดวงตาฉายแววความเศร้าลึกๆ อีกใบเป็นรูปของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพง ใบหน้าถมึงทึง แววตาดูเจ้าเล่ห์

“ปัญหามันอยู่ที่ตรงนี้แหละ” คมขยับนิ้วแตะลงบนรูปของชายคนนั้น

สิ่งนี้คือสิ่งที่เขาเรียกว่า “เถ้าธุลี” หรือ “เศษซาก” ที่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ เขาไม่เคยทิ้งอะไรไว้ให้เป็นที่สงสัย และทุกอย่างที่เขาทำ ล้วนมีเป้าหมาย

ในขณะที่คมกำลังง่วนอยู่กับการตรวจสอบเอกสาร เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ

“เข้ามา” คมเอ่ยเสียงเรียบ โดยไม่ละสายตาจากเอกสาร

ประตูบานไม้สักเปิดออกช้าๆ ปรากฏร่างของชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำ ปลายผมยุ่งเล็กน้อย แต่ดวงตาฉลาดเฉลียวบ่งบอกถึงความมุ่งมั่น เขาคือ “ราม” หนึ่งในมือขวาคนสนิทของคม

“มีอะไร ราม?” คมถาม โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

“ท่านครับ ตามที่ท่านสั่ง เราได้ข้อมูลที่ต้องการมาแล้วครับ” รามรายงาน เสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น

คมชะงักมือที่กำลังพลิกหน้ากระดาษ เขาเงยหน้าขึ้นมองราม ดวงตาคมฉายแววสนใจ

“ได้มาแล้วหรือ? เร็วดีนี่”

“เป็นไปตามที่ท่านคาดการณ์ไว้ทุกประการครับ ข้อมูลที่เกี่ยวกับ ‘มูลนิธิแสงอรุณ’ และ ‘คุณกวินท์’ ค่อนข้างละเอียดทีเดียว” รามกล่าว พร้อมกับวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะทำงาน

คมรับแท็บเล็ตมาเลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็ว ข้อมูลต่างๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา รูปถ่าย สารคดีทางการเงิน และบันทึกการสนทนาบางส่วน

“นี่ไง… เถ้าธุลีที่ฉันตามหา” คมพึมพำ เขายิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

“คุณกวินท์… ดูเหมือนจะมีความลับมากกว่าที่คิด”

“ครับท่าน ข้อมูลบ่งชี้ว่า มูลนิธิแห่งนี้ถูกใช้เป็นเครื่องมือในการฟอกเงินมานานแล้ว และคุณกวินท์คือผู้บงการเบื้องหลัง” รามเสริม

คมไล่สายตาไปตามข้อมูลอย่างรวดเร็ว เขาเห็นชื่อบริษัทที่เกี่ยวข้อง การโอนเงินจำนวนมหาศาล และรายชื่อบุคคลที่ดูเหมือนจะมาจากแวดวงสังคมชั้นสูง

“แล้วเรื่องของ ‘เธอ’ ล่ะ? มีอะไรเพิ่มเติมไหม?” คมถามเสียงเน้นที่คำว่า ‘เธอ’

รามชะงักเล็กน้อย ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล

“เรื่องของคุณ ** (สมมติชื่อนางเอกว่า ** เมขลา) ค่อนข้างซับซ้อนครับท่าน ข้อมูลที่ได้มาบ่งชี้ว่าเธอมีความเกี่ยวข้องกับคุณกวินท์อย่างใกล้ชิด แต่รายละเอียดของความสัมพันธ์นั้น… ยังไม่ชัดเจนนัก”

“ไม่ชัดเจน… นี่สิถึงจะน่าสนใจ” คมพึมพำ เขาโยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะอย่างเบามือ

“เธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง หรือเป็นผู้เล่นที่ซ่อนเร้น?”

“ข้อมูลส่วนนี้ เรากำลังขยายผลอยู่ครับ แต่ที่แน่ๆ คือ เธอได้รับประโยชน์บางอย่างจากการที่อยู่ใกล้ชิดคุณกวินท์” รามกล่าว

คมหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมา รินเครื่องดื่มสีอำพันลงไปจนเต็ม เขาจิบเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แล่นลงไปในลำคอ

“บางที… เธออาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขไปสู่ตัวการใหญ่จริงๆ ก็ได้”

“ท่านหมายถึง… คุณกวินท์เพียงแค่หุ่นเชิด? แล้วใครคือผู้อยู่เบื้องหลังจริงๆ?” รามถามด้วยความสงสัย

คมยิ้มอีกครั้ง รอยยิ้มที่คมกริบราวกับมีด

“นั่นสิ… คำถามที่ดี”

“แต่ไม่ว่าใครจะเป็นคนอยู่เบื้องหลัง การที่เขาใช้ ‘เธอ’ เป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้… แสดงว่าเขาประเมิน ‘เธอ’ ต่ำเกินไป”

คมวางแก้ววิสกี้ลง เขาก้าวไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปเบื้องนอก

“คืนนี้… เถ้าธุลีแห่งความปรารถนาที่ยังคุกรุ่น มันไม่ได้มีเพียงแค่ในห้องของฉันเท่านั้น… แต่มันกำลังจะลุกโชนไปทั่วทั้งเมือง”

“ผมจะเตรียมการตามที่ท่านสั่งใช่ไหมครับ?” รามถาม

“ใช่… เตรียมทุกอย่างให้พร้อม ราม” คมกล่าวเสียงเข้ม “เกมนี้… กำลังจะเข้าสู่บทต่อไปแล้ว”

“และฉัน… จะไม่ปล่อยให้เบ็ดที่ฉันเหวี่ยงไป… ว่างเปล่า”

คมมองออกไปเบื้องนอกอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายของความท้าทายและอำนาจ ภาพของเมขลาปรากฏขึ้นในความคิดอีกครั้ง รอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสา แต่แฝงไว้ด้วยบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่อาจละเลย

“เมขลา… เธอรู้ตัวบ้างไหม ว่ากำลังจะถูกดึงเข้าไปในวังวนที่ลึกกว่าที่เธอคิด?”

คมหมุนตัวกลับมา มองไปยังเอกสารบนโต๊ะทำงาน ราวกับว่าโลกทั้งใบถูกย่อส่วนมาอยู่ที่ตรงนี้

“มูลนิธิแสงอรุณ… คุณกวินท์… และเมขลา… ทั้งหมดนี้คือชิ้นส่วนสำคัญที่จะนำไปสู่ความจริงที่ซ่อนเร้น”

“และฉัน… จะปะติดปะต่อมันเอง”

เขายกมือขึ้นลูบคางเบาๆ แววตาครุ่นคิด

“ความผิดพลาด… จะไม่เกิดขึ้นซ้ำสอง”

คมหยิบปากกาขึ้นมา เปิดสมุดบันทึกเล่มหนา แล้วเริ่มจดบางสิ่งบางอย่างลงไปอย่างตั้งใจ

“ถึงเวลา… ที่จะต้องเร่งเครื่องแล้ว”

แสงไฟสลัวในห้องทำงานสะท้อนให้เห็นเงาที่ทอดยาวของคม เขาคือผู้ที่กำลังจะปลุกพายุให้โหมกระหน่ำ โดยใช้เถ้าธุลีแห่งความปรารถนาเป็นเชื้อเพลิง

คำถามที่ค้างคาใจ คือ คมจะสามารถควบคุมวังวนที่กำลังก่อตัวขึ้นนี้ได้หรือไม่? และเมขลา… หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่ถูกดึงเข้าไปในเกมอำนาจนี้ จะสามารถเอาชีวิตรอดจากเถ้าธุลีที่กำลังจะลุกไหม้ได้หรือไม่?

การเดินทางของคม… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น…