ตอนที่ 24 — รอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจาง

กลิ่นหอมอันซับซ้อนที่เจือปนกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคม ราวกับเป็นเครื่องประทินกายสุดท้ายของความเร้นลับที่เพิ่งจากไป ยามนี้คมยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ทอดสายตามองออกไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืน ผ่านกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเงาของตัวเองให้เห็นเพียงเลือนราง

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ยังคงค้างคาอยู่ภายในกาย ราวกับเป็นรอยประทับที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะลบเลือน เสียงลมหายใจที่หอบหนัก ภาพดวงตาที่ฉายแววปรารถนา ‌ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ปลุกเร้าทุกประสาทสัมผัส ทุกอย่างวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ไม่ได้รู้สึกเสียใจ หรือรู้สึกผิด แต่เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูด

เขาถอนหายใจยาว สูดอากาศเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นสัมผัสกับริมฝีปากของตนเอง ​ความรู้สึกบางเบายังคงหลงเหลืออยู่ เป็นการเตือนใจว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่ความฝัน

"คม"

เสียงทุ้มต่ำที่เรียกชื่อเขาดังมาจากด้านหลัง เขากระตุกเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไป ใบหน้าของ "วิมล" ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา ใบหน้าเรียบเฉยที่มักจะซ่อนอารมณ์เอาไว้ภายในเสมอ แต่คมก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปในดวงตาของวิมล

"มีอะไรรึเปล่า?" ‍คมถาม น้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา

วิมลเดินเข้ามาใกล้ ยืนประจันหน้าคมที่ริมขอบโต๊ะทำงาน "ผมแค่เข้ามาดูว่าคุณ..." เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ ‌"...เรียบร้อยดีหรือเปล่า"

คมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เรียบร้อยดี" เขาตอบสั้นๆ

วิมลพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่ที่คมอีกครั้ง "คุณดู...เหนื่อย"

"ก็แค่นั้น" คมตอบ ‍เขาไม่ต้องการให้อีกฝ่ายเข้ามาคาดเดาความรู้สึกของเขา การแสดงออกที่น้อยที่สุดคือวิธีที่ดีที่สุดในการควบคุมสถานการณ์

"คุณแน่ใจนะครับ ว่าคุณโอเค?" วิมลถามอีกครั้ง เสียงของเขาแฝงไปด้วยความกังวลที่คมไม่เคยได้ยินมาก่อน

"วิมล" คมพูดขึ้น น้ำเสียงเริ่มมีน้ำหนักขึ้น "ฉันไม่เป็นไร" ​เขากล่าวเน้น "คุณไม่ต้องห่วง"

วิมลยืนนิ่ง มองคมนิ่ง ดวงตาทั้งสองข้างประสานกัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ ที่ดังมาจากด้านนอกเท่านั้นที่เป็นตัวบ่งบอกว่าเวลายังคงเดินไป

"ผมแค่..." วิมลพยายามจะพูดต่อ ​แต่ก็เหมือนจะหาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้

คมเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน "คุณมาที่นี่เพื่อเรื่องงาน หรือมีธุระอื่น?" เขาถามตรงประเด็น

วิมลถอนหายใจเบาๆ "ก็...เกือบจะเรียบร้อยแล้วครับ" เขาตอบ "ผมแค่เข้ามาแจ้งให้คุณทราบ"

"เรื่องอะไร?" คมถาม

"เรื่องการส่งมอบ...ของ" ​วิมลพูดอย่างอ้อมๆ "ผมได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว รอแค่คุณเซ็นอนุมัติเท่านั้น"

คมพยักหน้า "ดี" เขาตอบ "เดี๋ยวฉันจัดการให้"

วิมลยืนนิ่งอีกครั้ง ราวกับจะรอคอยอะไรบางอย่างจากคม แต่คมก็เพียงแค่ยืนพิงโต๊ะ มองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิม

"ถ้าอย่างนั้น...ผมขอตัวก่อนนะครับ" วิมลกล่าว

คมหันกลับมามอง "อืม" เขาตอบรับ

วิมลเดินออกจากห้องไป ทิ้งคมไว้กับความเงียบอีกครั้ง คมหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้ามา คลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ในอก

เขาเดินไปที่บาร์เล็กๆ ในห้อง หยิบขวดวิสกี้ราคาแพงขึ้นมา เทใส่แก้วใบใส แล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

รสขมของแอลกอฮอล์แทรกซึมเข้าไปในกระแสเลือด ราวกับจะช่วยกลบเกลื่อนความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใน

เขาตระหนักดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ชั่วคราว หรือแค่การระบายอารมณ์ มันเป็นมากกว่านั้น

มันคือการก้าวข้ามเส้นแบ่งบางๆ ที่เขาพยายามรักษาไว้มาตลอด

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนแบบนี้ คนที่ปล่อยให้ความรู้สึกเข้ามาครอบงำได้ง่ายขนาดนี้

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับ 'เธอ' ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป

ดวงตาที่เหมือนจะสื่อสารได้ทุกอย่าง ลมหายใจที่อบอุ่น เสียงหัวเราะที่ใสซื่อ แม้กระทั่งความเปราะบางที่แฝงอยู่ภายใต้ความแข็งแกร่งภายนอก ทั้งหมดนั้นล้วนดึงดูดเขาอย่างไม่อาจต้านทาน

เขาคิดถึงรอยแผลเป็นที่มองไม่เห็นบนตัวเธอ รอยแผลเป็นที่บอกเล่าเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมา

และเขาเอง...ก็มีรอยแผลเป็นของตัวเองเช่นกัน

รอยแผลเป็นที่ถูกสร้างขึ้นจากการต่อสู้ดิ้นรน การทรยศหักหลัง และความสูญเสีย

แต่รอยแผลเป็นของเธอกลับดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับเขาได้อย่างน่าประหลาด

คมเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอกสารที่วิมลนำมาให้ กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเซ็นชื่อลงไปอย่างเด็ดขาด

เขาต้องกลับมาโฟกัสกับเป้าหมายของเขา

เรื่องของ 'เธอ' เป็นเรื่องที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะปล่อยให้มันมารบกวนแผนการทั้งหมด

แต่ถึงแม้จะพยายามหักห้ามใจ เขาก็รู้ดีว่าบางสิ่งบางอย่างได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

บางสิ่งที่อาจจะไม่มีวันจางหายไป

คมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เลื่อนหารายชื่อที่คุ้นเคย

"จัดการเรื่องของ 'ฟ้า' ให้ฉัน" เขาพูดกับปลายสาย น้ำเสียงหนักแน่น "ตรวจสอบประวัติทุกอย่างของเธอให้ละเอียดที่สุด"

เขาวางสายโทรศัพท์ลง แล้วเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังแสงไฟยามค่ำคืน

ภาพเงาของ 'เธอ' ยังคงปรากฏขึ้นในห้วงความคิด

เขารู้ดีว่าการไล่ล่าเพื่อหาความจริงของ 'เธอ' กำลังจะนำพาเขาไปสู่เส้นทางที่อันตรายยิ่งกว่าที่เคย

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน

แรงดึงดูดที่เกิดจากความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มของ 'เธอ'

และรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางของเขาเอง...

คมหลับตาลงอีกครั้ง ยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

การเล่นเกมครั้งนี้...กำลังจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ.