กลิ่นหอมอันซับซ้อนที่เจือปนกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคม ราวกับเป็นเครื่องประทินกายสุดท้ายของความเร้นลับที่เพิ่งจากไป ยามนี้คมยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานสูงจรดเพดาน ภาพแสงสีของเมืองยามค่ำคืนพร่าเลือน ราวกับภาพสะท้อนของอารมณ์ที่ซับซ้อนในใจเขา
เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจรดริมฝีปาก รสชาติเข้มข้นหวานปนขมไหลผ่านลำคอ ซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย คมหลับตาลง สัมผัสถึงไออุ่นที่แผ่ซ่าน เขายังคงเห็นภาพของเธอคนนั้นชัดเจน รอยยิ้มแสนเย้ายวน แววตาที่ท้าทาย และสัมผัสอันเร่าร้อนที่ยังคงตราตรึงอยู่บนเรือนกาย
“ยังคิดถึงเธออยู่อีกหรือไง?” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากประตูห้องทำงาน ปลุกคมให้ลืมตาขึ้น เขาก้าวออกมายืนเต็มความสูง มองไปยังร่างที่ยืนพิงกรอบประตู มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์สีแดงเข้ม ดวงตาเป็นประกายซุกซน
“ไม่ได้คิดถึง เพียงแต่ทบทวนบางอย่าง” คมตอบเสียงเรียบ แต่แววตาคมกริบมองตรงไปที่มานพ มือขวาที่ไว้ใจได้ที่สุดของเขา
มานพหัวเราะในลำคอ ยักไหล่เบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง ยื่นแก้วไวน์อีกใบให้กับคม “ทบทวนเรื่องแผนการของเราสินะ ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว”
คมรับแก้วไวน์มาถือไว้ สัมผัสถึงความเย็นที่ตัดกับความร้อนในห้อง “ใช่ ทุกอย่างกำลังจะเริ่ม และเราต้องแน่ใจว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เราวางแผนไว้”
“ไม่มีทางที่ผิดพลาด” มานพว่ามั่นใจ “ข้อมูลที่เราได้มานั้นแน่นหนา และคนที่เราร่วมมือด้วยก็เป็นมืออาชีพ”
คมหมุนแก้วในมือ มองของเหลวสีอำพันที่สะท้อนแสงไฟ “มืออาชีพ ใช่ แต่ในวงการนี้ ไม่มีใครไว้ใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์”
“หมายถึง?” มานพเลิกคิ้ว
“หมายถึง เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์ แม้แต่สิ่งที่คาดไม่ถึง” คมวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะไม้ เขาเดินไปหยิบซองเอกสารสีดำที่วางซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก “นี่คือข้อมูลล่าสุดที่เราได้รับมาเกี่ยวกับ ‘กลุ่มอัศวินรัตติกาล’ ของธีระ”
มานพก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกไปรับซองเอกสารมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ “ข้อมูลนี้... มันละเอียดกว่าที่คิดไว้มาก”
“ธีระเป็นคนที่ระมัดระวังตัวเสมอ” คมว่า “แต่เขาก็ประมาทไปนิดเดียว”
“แล้ว ‘เธอ’ ล่ะ?” มานพเงยหน้าขึ้นถาม ดวงตาฉายแววสงสัย
คมเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูด “เธอกำลังจะเป็นตัวแปรสำคัญ”
“ตัวแปรที่อาจจะทำให้แผนของเราสำเร็จ หรือล้มเหลวก็ได้” มานพสรุป
“หรืออาจจะทำให้ทุกอย่างพลิกผันไปในทิศทางที่เราคาดไม่ถึง” คมเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ เบาะหนังสีดำโอบรับร่างของเขาอย่างนุ่มนวล “เธอคนนั้น... มีอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ”
“น่าสนใจในแง่ไหน?” มานพถาม พลางพลิกดูเอกสารในมือ
“น่าสนใจในแง่ที่ว่า เธอสามารถเข้าถึงข้อมูลบางอย่างได้ง่ายดายเกินไป” คมเล่า “และเธอก็ใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างชาญฉลาด”
มานพพยักหน้า “ผมก็คิดว่าแปลกใจอยู่เหมือนกันที่เธอสามารถแฮกข้อมูลจากระบบความปลอดภัยชั้นยอดของธีระได้”
“มันไม่ใช่แค่การแฮกธรรมดา” คมกล่าว “มันเหมือนกับว่า เธอมีคนที่คอยบอกทางอยู่เบื้องหลัง”
“ใคร?” มานพถามทันที
“นั่นแหละคือคำถามที่เราต้องหาคำตอบ” คมว่า “ก่อนที่มันจะสายเกินไป”
เขาก้มลงมองเอกสารอีกชุดที่วางอยู่บนโต๊ะ เป็นแผนผังของอาคารหลายแห่งในย่านธุรกิจใจกลางเมือง “นี่คือสถานที่ที่เราจะเริ่ม ‘การแสดง’ ของเรา”
มานพเดินเข้ามาดูแผนผัง “โรงแรมหรู, คลับส่วนตัว, และโกดังเก็บสินค้าเก่า”
“ทุกที่ที่ธีระมีผลประโยชน์” คมกล่าว “เราจะค่อยๆ บีบเขา เขาจะต้องรู้สึกได้ว่ากำลังถูกจับตามอง และสิ่งที่เขาพยายามปกป้อง กำลังจะถูกเปิดโปง”
“แล้ว ‘เธอ’ จะเข้ามามีบทบาทตรงไหน?” มานพถามอีกครั้ง
คมยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตราย “เธอจะเป็นเหมือน ‘ดอกไม้เพลิง’ ที่จะจุดชนวนให้ทุกอย่างลุกโชน”
“คุณหมายถึงให้เธอเป็นคนเปิดโปง?”
“ไม่ใช่เปิดโปง แต่เป็น ‘เชื้อเพลิง’ ที่จะทำให้ไฟลุกลาม” คมอธิบาย “ธีระให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ของเขามาก ถ้ามีเรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับ ‘กลุ่มอัศวินรัตติกาล’ ออกมา แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม มันจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจของเขาอย่างมหาศาล”
“แล้วเราจะสร้างเรื่องอื้อฉาวนั้นขึ้นมาได้อย่างไร โดยที่ตัวเราไม่โดนหางเลข?” มานพถาม
“นั่นคือศิลปะของมัน” คมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “เราจะใช้ ‘เธอ’ เป็นเครื่องมือ”
เขากดเบอร์โทรศัพท์ออกไป รอคอยสายที่ถูกเชื่อมต่อ
“สวัสดีค่ะ” เสียงหวานใสที่คมคุ้นเคยดังมาจากปลายสาย
“ยังไม่นอนอีกหรือ?” คมถาม
“กำลังรอคุณอยู่ค่ะ” เสียงของเธอยังคงแฝงแววขี้เล่น “มีอะไรจะให้ฉันทำอีกล่ะคะ?”
คมมองมานพ “ผมต้องการให้คุณไป ‘เยี่ยม’ ที่แห่งหนึ่ง”
“ที่ไหนคะ?”
“โรงแรม ‘พาราไดซ์’ ในซอยสุขุมวิท 12” คมบอกชื่อโรงแรมที่ปรากฏอยู่บนแผนผัง “คืนนี้ จะมี ‘แขกพิเศษ’ เข้าพักที่นั่น”
“แขกพิเศษ?” เสียงของเธอดูสนใจ
“ใช่ แขกพิเศษที่ ‘ธีระ’ คาดไม่ถึง” คมเว้นจังหวะ “ผมต้องการให้คุณเข้าไป ‘ทักทาย’ เขาหน่อย”
“ทักทายแบบไหนคะ?” เธอถามแฝงนัย
คมหัวเราะเบาๆ “ทักทายแบบที่คุณถนัดที่สุด”
มานพมองคมด้วยความประหลาดใจ “คุณจะให้เธอไป...?”
“แค่ไป ‘สร้างสีสัน’ ให้กับราตรีของเขาเท่านั้นแหละ” คมว่า “ทำให้เขาไม่มีทางลืม ‘แขก’ ที่มาเยือนในคืนนี้”
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” เสียงของเธอแผ่วลง แต่กลับเต็มไปด้วยความหมาย “ฉันจะไปสร้างความสุขให้แขกคนนั้นเองค่ะ”
คมกดวางสาย เขามองมานพ “เธอพร้อมแล้ว”
“คุณแน่ใจเหรอว่าเธอจะทำตามที่เราสั่ง?” มานพถาม
“เธอมีเหตุผลของเธอเองที่จะทำ” คมว่า “และเหตุผลนั้น... ก็เกี่ยวกับธีระเหมือนกัน”
“เรื่องนี้ซับซ้อนกว่าที่ผมคิด” มานพยอมรับ
“ทุกอย่างที่เกี่ยวกับธีระ ล้วนแต่ซับซ้อน” คมตอบ “แต่ไม่ว่ามันจะซับซ้อนแค่ไหน เราก็ต้องแก้มันให้ได้”
เขาหยิบเอกสารอีกชุดขึ้นมา เป็นรูปถ่ายใบหน้าของผู้ชายหลายคน “นี่คือ ‘กลุ่มอัศวินรัตติกาล’ ที่เราต้องจัดการ”
“พวกเขาคือใคร?”
“ทหารเก่า นักธุรกิจสีเทา และนักการเมืองที่ฉ้อฉล โครงข่ายของธีระ มันแผ่ขยายไปทั่ว” คมกล่าว “เราต้องตัดเส้นเลือดใหญ่ของเขาออกทีละเส้น”
“แล้ว ‘เธอ’ จะอยู่ที่ไหนในขณะที่เราดำเนินการ?” มานพถาม
“เธอจะอยู่ที่นี่” คมชี้ไปยังแผนที่เมือง “อยู่ในที่ที่เธอสามารถเข้าถึงข้อมูลได้มากที่สุด”
“คุณหมายถึง...”
“เธอจะเป็น ‘ดวงตา’ ของเราในโลกออนไลน์” คมว่า “คอยสอดส่องทุกความเคลื่อนไหวของธีระ และแจ้งข่าวสารให้กับเรา”
มานพพยักหน้า “เข้าใจแล้ว เราจะมีหมากหลายตัวในสนาม”
“ใช่” คมกล่าว “และหมากทุกตัวต้องเดินไปในทิศทางเดียวกัน”
เขาลุกขึ้นยืน มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง แสงไฟของเมืองยามค่ำคืนสว่างไสวราวกับดาวนับล้านดวง เป็นฉากหลังที่สมบูรณ์แบบสำหรับแผนการอันดำมืดของเขา
“ราตรีนี้... จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง” คมพึมพำกับตัวเอง “และเถ้าธุลีที่โปรยปรายในคืนนี้ จะถูกพัดพาไปพร้อมกับความลับที่ถูกเปิดเผย”
เขากลับมาที่โต๊ะทำงาน หยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมาตรวจสอบ กลไกทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับอารมณ์ของเขาที่เตรียมพร้อมสำหรับการปะทะ
“คืนนี้... จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง?” มานพถาม
คมยิ้ม “สิ่งที่จะทำให้ธีระต้องเสียใจที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกนี้”
เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้น มานพหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู “เป็นสายจาก ‘ลูกน้อง’ ของธีระ”
คมเงยหน้าขึ้น “รายงานอะไร?”
“เหมือนว่า... ‘แขกพิเศษ’ ของคุณจะมาถึงโรงแรมแล้ว” มานพรายงาน “และดูเหมือนว่า... เธอคนนั้นจะเข้าไป ‘ทักทาย’ เขาแล้วเช่นกัน”
คมยกมุมปากขึ้น “เยี่ยม... การแสดงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว”
เขาเดินไปที่ประตูห้องทำงาน “ไปกันเถอะ มานพ เรามีสิ่งที่ต้องจับตาดู”
เมื่อร่างทั้งสองเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมและควันบุหรี่ ราวกับจะบ่งบอกถึงเรื่องราวที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น และความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยภายใต้แสงจันทร์อันเยือกเย็นของราตรีนี้
ไฟในห้องทำงานดับลง แต่ไฟในใจของคมกำลังลุกโชน พร้อมที่จะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางทางเขา
“เถ้าธุลีกลางใจราตรี” คมพึมพำชื่อนิยายที่เขาตั้งขึ้นในใจ “มันกำลังจะกลายเป็นจริง”
เถ้าธุลีกลางใจราตรี
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก