กลิ่นหอมอันซับซ้อนที่เจือปนกับกลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคม ราวกับเป็นเครื่องประทินกายสุดท้ายของความเร้นลับที่เพิ่งจากไป ยามนี้คมยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ ทอดสายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืน เสียงเพลงแจ๊สแผ่วเบาจากบาร์ชั้นล่างดังลอดขึ้นมา เป็นดั่งฉากหลังที่คอยขับเน้นความเงียบงันภายในห้องนี้
ภาพใบหน้าของ 'รสา' ยังคงติดตรึงในมโนสำนึก รอยยิ้มเย้ายวน ดวงตาที่สะท้อนประกายของความต้องการที่ถูกปกปิดไว้ภายใต้หน้ากากของความเฉยเมย ทุกสัมผัส ทุกคำพูด ทุกการกระทำของเธอ ช่างเป็นบทกวีแห่งความลุ่มหลงที่ยากจะลืมเลือน เขาได้ลิ้มรสชาติอันหอมหวาน และเผ็ดร้อนที่ปะปนกัน จนแทบจะหลอมละลายไปกับเธอในค่ำคืนนั้น
แต่คมไม่ใช่คนที่ปล่อยให้ความรู้สึกชั่วแล่นมาครอบงำ เขาคือผู้เล่นในเกมที่ซับซ้อน เกมที่เดิมพันด้วยอำนาจ เงินตรา และชีวิต การได้ลิ้มรสชาติของรสา แม้จะหอมหวานเพียงใด ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
เขาหยิบแก้ววิสกี้ที่เหลืออยู่ขึ้นมา จิบช้าๆ รสชาติขมปร่าของมันช่วยให้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว มืออีกข้างเลื่อนไปเปิดลิ้นชัก หยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมา มองดูชื่อและเบอร์โทรศัพท์บนนั้น 'สุรพล' ชื่อที่ปรากฏขึ้นในหัวพร้อมกับภาพใบหน้าของชายวัยกลางคนที่มีแววตาเจ้าเล่ห์
"ถึงเวลาที่ต้องเดินหมากตัวต่อไปแล้วสินะ" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจากการสูบบุหรี่
คมก้าวออกจากห้องทำงาน เดินตรงไปยังประตูบานใหญ่ที่นำไปสู่โถงทางเดิน เขาออกคำสั่งกับบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก "เตรียมรถไว้ ฉันจะออกไปข้างนอก"
รถลีมูซีนสีดำสนิทคันหรูจอดรออยู่หน้าทางเข้าบาร์ลับ เมื่อคมก้าวขึ้นรถ เขามองเห็นเงาของบาร์ที่สะท้อนอยู่ในกระจก เขาไม่ได้มองย้อนกลับไป แต่ปล่อยให้มันเลือนหายไปกับความมืด
ปลายทางของคมไม่ใช่ที่ไหนไกล แต่เป็นอพาร์ตเมนต์หรูในย่านธุรกิจที่เต็มไปด้วยแสงสี เสียงเพลง และความเร่งรีบของชีวิตเมือง เขามาที่นี่เพื่อพบกับ 'ชลลดา' หญิงสาวที่คมต้องการใช้เป็นเครื่องมือในการบรรลุเป้าหมาย
ประตูอพาร์ตเมนต์เปิดออก เผยให้เห็นชลลดากำลังนั่งจิบไวน์แดงอยู่บนโซฟาตัวยาว เธอดูสวยสง่าในชุดราตรีสีดำแนบเนื้อ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่ชวนให้หลงใหล ผมยาวสีดำขลับถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย แต่นัยน์ตาของเธอกลับฉายแววเศร้าสร้อย
"มาแล้วเหรอคะ คม" ชลลดากล่าวเสียงเบา เธอยกแก้วไวน์ขึ้นทักทาย
คมเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เธอ เขาไม่ได้ตอบรับคำทักทาย แต่กลับยื่นนามบัตรของสุรพลให้เธอ "รู้จักคนคนนี้ไหม"
ชลลดามองนามบัตรด้วยความประหลาดใจ เธอหยิบมันขึ้นมาพลิกไปมา "ไม่ค่ะ ไม่เคยเห็นมาก่อน"
"เขาเป็นหุ้นส่วนของ 'เพชรบูรพา' บริษัทคู่แข่งของเรา" คมกล่าวเสียงเรียบ "และเขาก็มีปัญหากับ 'ปฐม' หัวหน้าของแก"
ชลลดาสูดหายใจเข้าลึกๆ "ปฐม... ถ้าเขามายุ่งกับฉันอีก ฉันจะ..."
"ใจเย็นๆ" คมขัดขึ้น "ฉันมีวิธีที่จะทำให้ปฐมเจ็บปวด โดยไม่ต้องลงมือเอง"
เขาเล่าแผนการของเขาให้ชลลดาสดับฟัง ชลลดารู้สึกทึ่งในความเฉียบคมของคม เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะสามารถวางแผนได้ลึกซึ้งและซับซ้อนถึงเพียงนี้
"คุณแน่ใจนะคะว่ามันจะสำเร็จ" ชลลดากล่าว น้ำเสียงยังคงมีความกังวล
"แน่นอน" คมตอบอย่างมั่นใจ "ที่สำคัญ เธอจะต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง ห้ามมีนอกลู่นอกทางเด็ดขาด"
ชลลดามองเข้าไปในดวงตาของคม เธอเห็นประกายที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และความโหดเหี้ยมที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความหล่อเหลา เธอรู้ดีว่าคมไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครมาขัดขวางแผนการของเขาได้
"ฉันจะทำตามที่คุณบอกทุกอย่างค่ะ คม" เธอตอบรับ
เช้าวันต่อมา ณ สำนักงานอันหรูหราของคมที่ตั้งอยู่บนยอดตึกสูงเสียดฟ้า แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างมีระดับ เฟอร์นิเจอร์ไม้สักสีเข้ม โซฟาหนังแท้ และภาพวาดศิลปะราคาแพง บ่งบอกถึงรสนิยมและความมั่งคั่งของเจ้าของ
คมนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ มือข้างหนึ่งถือปากกาหรู อีกข้างหนึ่งกำลังไล้ไปตามใบหน้าของภาพถ่ายใบหนึ่ง ภาพถ่ายของสุรพลที่เขาได้มาจากแหล่งข่าว
"สุรพล... นายกำลังจะเผชิญหน้ากับหายนะ" เขาพึมพำ
โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น คมหยิบมันขึ้นมาดู เห็นเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่ก็กดรับสาย
"ว่าไง" เขาเอ่ยเสียงเรียบ
"คม... ฉัน 'รสา' เอง" เสียงหวานเย้ายวนของรสดังขึ้นจากปลายสาย "ฉันคิดถึงนาย"
คมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คิดถึงเหรอ... คืนที่แล้วนายไม่ได้บอกอย่างนั้นนะ"
"คืนที่แล้ว... เราทั้งคู่ต่างก็ปล่อยใจไปกับอารมณ์" รสาหัวเราะเบาๆ "แต่ฉันก็ยังคงคิดถึงสัมผัสของนาย"
คมเงียบไปครู่หนึ่ง "มีอะไร" เขาถามตรงๆ
"ฉันแค่อยากจะเตือนนาย" รสาเปลี่ยนน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น "ปฐมกำลังจะลงมือ เขาได้ยินมาว่านายกำลังพยายามจะทำลายเขา"
คมยิ้มเยาะ "ให้ตายสิ... ปฐมมันรู้เร็วจัง"
"นายจะทำอย่างไรต่อไป" รสาถาม
"ก็ต้องไปเจอเขาไง" คมตอบ "แต่ก่อนอื่น... ฉันมีธุระที่ต้องไปจัดการก่อน"
"ธุระอะไร"
"ธุระที่อาจจะทำให้นายได้เห็น 'เพชรบูรพา' แตกสลายไปพร้อมกับสุรพล" คมกล่าว เขาไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมด เพียงแต่ปล่อยให้รสาคาดเดาไปเอง
หลังจากวางสายจากรสา คมก็หยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมา โทรไปยังเบอร์ของชลลดา
"เป็นไงบ้าง" เขาถามทันทีที่ชลลดารับสาย
"เรียบร้อยค่ะ" เสียงของชลลดาสั่นเล็กน้อย "ฉันได้มอบสิ่งที่เขาต้องการให้เขาแล้ว"
"ดีมาก" คมกล่าว "ตอนนี้ก็รอให้เรื่องมันบานปลายก็พอ"
เขาเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง เมืองทั้งเมืองอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา เขาเป็นดั่งแมงมุมที่ถักทอใยแห่งอำนาจ และทุกคนที่เข้ามาพัวพัน ล้วนแต่ติดอยู่ในใยของเขา
ในค่ำคืนนั้น คมได้จัดเตรียม 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษให้กับสุรพล เขาได้ส่งข้อมูลบางอย่างให้กับสื่อมวลชนบางส่วน ข้อมูลที่เกี่ยวกับความผิดปกติทางการเงินของบริษัท 'เพชรบูรพา' และความสัมพันธ์อันไม่ชอบมาพากลระหว่างสุรพลกับนักการเมืองบางคน
คมรู้ดีว่าแผนการนี้จะทำให้สุรพลตกอยู่ในอันตราย แต่เขาก็ไม่สนใจ เขาต้องการเห็นคู่แข่งของเขาล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา
ในขณะเดียวกันที่บาร์ลับแห่งนั้น รสากำลังนั่งจิบเครื่องดื่มอย่างใจจดใจจ่อ เธอได้รับข่าวสารบางอย่างที่ทำให้เธอตื่นเต้น
"สุรพล... แกกำลังจะซวยแล้วล่ะ" เธอพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับรอยยิ้มที่น่ากลัว
คมรู้ดีว่ายังมีอันตรายอีกมากรออยู่ข้างหน้า แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เขาคือคม ผู้ที่เดินอยู่บนเส้นด้ายแห่งอันตราย และพร้อมที่จะเหยียบย่ำทุกอุปสรรคที่ขวางหน้า
แสงไฟในห้องทำงานของคมยังคงสว่างไสว แต่บรรยากาศกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมา เปิดมันออก ข้างในมีรูปถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอสวยงาม แต่ดวงตาของเธอกลับสะท้อนความหวาดกลัว
"คนต่อไป... ก็เธอแล้วสินะ" คมกล่าว น้ำเสียงของเขาเย็นชา ไร้ความปรานี
เขาได้จุดไฟในราตรีนี้แล้ว และเปลวไฟนั้นกำลังจะลุกลามไปทั่วทั้งเมือง...
เถ้าธุลีกลางใจราตรี
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก