ตอนที่ 2 — ลมหายใจที่คุ้นเคย

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของมวลดอกไม้ที่ถูกจัดวางอย่างบรรจงในแจกันแก้วคริสตัลลอยอบอวลไปทั่วห้องนอนอันโอ่อ่า เพดานสูงตกแต่งด้วยโคมระย้าที่ส่องแสงสว่างเจิดจ้าทาบทาลงบนผนังสีครีมอ่อนที่ประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ เผยให้เห็นฉากทิวทัศน์ธรรมชาติที่สงบนิ่ง ตรงกลางห้องคือเตียงขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวบริสุทธิ์ หมอนอิงใบใหญ่เรียงรายเป็นระเบียบ สวนเล็กๆ ที่จัดไว้มุมห้องยิ่งเพิ่มความสดชื่นให้กับบรรยากาศที่อบอุ่นราวกับถูกห่อหุ้มด้วยอ้อมกอดอันอ่อนโยน

น่านฟ้ากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดรับแสงแดดยามบ่าย ‌ทอดสายตามองออกไปยังสวนกว้างที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิด สวมชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนที่แนบเนื้อ เผยให้เห็นสรีระที่อวบอิ่มสมบูรณ์แบบ เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยทิ้งตัวลงมาถึงกลางหลัง ใบหน้าสวยหวานที่มีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ บ่งบอกถึงความสุขและความพึงพอใจในชีวิต

เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทางเดินทำให้เธอหันกลับไปมอง ธาลาปรากฏตัวขึ้นในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว ​กางเกงสแลคสีดำ เขาดูเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน ดวงตาคมกริบฉายแววอ่อนล้า แต่ก็ยังคงความสง่างาม

“กลับมาแล้วเหรอคะ” น่านฟ้าเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมเดินเข้าไปหา

ธาลาพยักหน้ารับ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบห้องอย่างสำรวจ ก่อนจะหยุดอยู่ที่น่านฟ้า ‍รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “วันนี้เหนื่อยไหม”

“ไม่เลยค่ะ” เธอยื่นมือไปสัมผัสแขนเสื้อของเขา “คุณสิคะ ดูเหมือนจะเพลียมาก”

“นิดหน่อย” ธาลากล่าว เขากุมมือของเธอไว้ ‌“วันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ แค่จัดดอกไม้ใหม่ เปลี่ยนบรรยากาศนิดหน่อย” น่านฟ้าตอบ พลางดึงมือของเขาให้เดินเข้าไปในห้องนอน

บรรยากาศภายในห้องนอนของน่านฟ้าชวนฝันราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารตกแต่งบ้านที่หรูหราและอ่อนหวาน ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างพิถีพิถัน ตั้งแต่เฟอร์นิเจอร์สไตล์วินเทจที่ดูคลาสสิก ไปจนถึงข้าวของเครื่องใช้เล็กๆ ‍น้อยๆ ที่แสดงถึงรสนิยมอันดีเยี่ยมของเจ้าของห้อง

ธาลาปล่อยมือจากน่านฟ้า เขาเดินสำรวจห้องอีกครั้ง สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ภาพวาดสีน้ำมันบนผนัง “สวยดีนะ”

“ขอบคุณค่ะ” น่านฟ้าตอบ “ฉันชอบภาพนี้มาก มันทำให้รู้สึกสงบดี”

ธาลาเดินเข้าไปใกล้ภาพวาด ​เขาสังเกตรายละเอียดของภาพอย่างพิจารณา ภาพวาดนั้นเป็นทิวทัศน์ของทะเลสาบยามเย็นที่มีภูเขาโอบล้อม ท้องฟ้าเป็นสีส้มอมชมพู สะท้อนเงาลงบนผิวน้ำอย่างงดงาม

“คุณชอบธรรมชาติมากสินะ” ธาลาเอ่ยถาม

“ค่ะ ฉันชอบทุกอย่างที่เกี่ยวกับธรรมชาติ มันทำให้รู้สึกมีชีวิตชีวา” น่านฟ้าตอบ ​ดวงตาของเธอกวาดมองธาลาอย่างอ่อนโยน “คุณล่ะคะ ชอบอะไรมากที่สุด”

ธาลาหันกลับมามองน่านฟ้า เขาถอนหายใจเบาๆ “ผมคงจะตอบแบบนั้นไม่ได้”

คำตอบของธาลาทำให้บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป ความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยก่อตัวขึ้นในใจของน่านฟ้า เธอสังเกตเห็นความเคร่งเครียดที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“เกิดอะไรขึ้นคะ” เธอถามด้วยความเป็นห่วง

ธาลาเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ​เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ “ไม่มีอะไรมากหรอก แค่เรื่องงานนิดหน่อย”

น่านฟ้าเดินตามไป เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นข้างๆ เก้าอี้ของธาลา วางศีรษะลงบนตักของเขา “เล่าให้ฉันฟังได้นะคะ”

ธาลาลูบไล้เส้นผมของน่านฟ้าอย่างแผ่วเบา “วันนี้มีปัญหาใหญ่เข้ามาที่บริษัท ลูกค้าคนสำคัญของเราไม่พอใจกับโครงการที่กำลังดำเนินการอยู่”

“แล้วจะทำยังไงคะ” น่านฟ้าถาม

“ผมกำลังคิดอยู่” ธาลาตอบ “มันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก ต้องใช้เวลาในการแก้ไข”

น่านฟ้านั่งเงียบๆ ปล่อยให้ธาลาได้ทบทวนความคิดของตัวเอง เธอรับรู้ได้ถึงความกดดันที่เขากำลังเผชิญอยู่ เสียงลมหายใจของเขาที่สม่ำเสมอ ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างในตัวเธอ

“คุณไม่ต้องกังวลนะคะ” น่านฟ้ากล่าว “ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ”

ธาลาหันมามองน่านฟ้า สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ขอบคุณนะ”

เขาโน้มตัวลงมา จุมพิตลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา การสัมผัสที่อ่อนโยนนี้ทำให้น่านฟ้าขนลุกซู่ เธอเงยหน้าขึ้นมองธาลา สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้

“คุณสบายดีไหม” ธาลาถาม เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย

“สบายดีค่ะ” น่านฟ้าตอบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “คุณล่ะคะ”

“ผมก็…ดี” ธาลาตอบ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของน่านฟ้า ความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในเริ่มปะทุขึ้น

บรรยากาศในห้องเริ่มร้อนระอุขึ้นทันที กลิ่นหอมของดอกไม้เริ่มผสมผสานกับกลิ่นกายอันเย้ายวนของทั้งคู่ ธาลาค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าหาใบหน้าของน่านฟ้าอย่างช้าๆ ลมหายใจของทั้งสองคนเริ่มกระทบกัน

“น่านฟ้า…” เขาเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับจะเรียกชื่อคนที่เขารัก

น่านฟ้าหลับตาลง เธอรอคอยสัมผัสที่เธอปรารถนามาตลอด หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก

ริมฝีปากของธาลาสัมผัสกับริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน การจูบที่เริ่มต้นขึ้นอย่างนุ่มนวล ค่อยๆ ทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ มือของธาลาประคองใบหน้าของน่านฟ้าไว้ ส่วนมือของเธอก็โอบรอบลำคอของเขา

การจูบนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความรัก ความปรารถนา และความต้องการที่ถูกเก็บกดมานาน ธาลาค่อยๆ จูบไล้ไปตามใบหน้าของน่านฟ้า ลงมาที่ลำคอระหง เสียงครางเบาๆ ดังออกมาจากลำคอของเธอ

“คุณ…ต้องการฉันไหม” น่านฟ้ากระซิบถาม เสียงของเธอสั่นเครือเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ธาลาไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เขาเพียงแต่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก่อนจะจุมพิตลงบนริมฝีปากของเธออีกครั้ง การจูบครั้งนี้ลึกซึ้งและเร่าร้อนกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

เขาค่อยๆ ประคองร่างของน่านฟ้าให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นไปวางบนเตียง ผ้าไหมสีชมพูอ่อนของชุดนอนค่อยๆ เลื่อนหลุดออกจากไหล่ของเธอ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่เปล่งปลั่งภายใต้แสงไฟสลัว

ธาลาถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก เผยให้เห็นแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง เขาค่อยๆ โน้มตัวลงมา จุมพิตลงบนลำคอของน่านฟ้าอีกครั้ง การสัมผัสที่ร้อนแรงของริมฝีปากเขา ทำให้เธอผ่อนคลายและปล่อยตัวไปตามอารมณ์

“คุณ…สวยเหลือเกิน” ธาลาเอ่ยชม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหล

น่านฟ้ายิ้ม เธอเอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าของธาลา “คุณก็เหมือนกันค่ะ”

ธาลาค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของน่านฟ้าออกทีละชิ้น เผยให้เห็นเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอ แสงไฟที่ส่องลงมาตกกระทบผิวขาวเนียนของเธอ ทำให้ดูราวกับเทพธิดา

เขาทอดสายตามองเรือนร่างของน่านฟ้าอย่างชื่นชม ก่อนจะค่อยๆ จุมพิตลงไปที่ส่วนต่างๆ ของร่างกายเธออย่างอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่ร้อนแรง

น่านฟ้าเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า เธอสัมผัสไปตามร่างกายของธาลา สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งและความอบอุ่นของเขา

“ฉัน…รักคุณ” น่านฟ้ากล่าวออกมาจากใจจริง

ธาลาหยุดชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองน่านฟ้า ดวงตาของเขาฉายแววที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “ผมก็…รักคุณ”

คำว่า “รัก” ที่หลุดออกจากปากของธาลา ทำให้น่านฟ้าใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม เธอไม่เคยได้ยินคำนี้จากปากของเขามาก่อน

การบรรเลงเพลงรักแห่งราคะได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง สองร่างที่โอบกอดกันแน่น จมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความสุขสมที่ไม่อาจบรรยายได้

มือของธาลาค่อยๆ สำรวจทุกส่วนของร่างกายที่เขาโหยหามานาน ความรู้สึกที่ท่วมท้นทำให้เขาลืมเรื่องราวความเหนื่อยล้าทั้งหมดไปชั่วขณะ

“คุณ…ร้อนแรงเหลือเกิน” ธาลาพึมพำขณะที่เขาจุมพิตลงบนยอดอกของน่านฟ้า

น่านฟ้าครางเสียงหวาน เธอเอามือประสานไว้ที่ท้ายทอยของธาลา ดึงใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ “คุณก็เหมือนกันค่ะ”

เสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของทั้งคู่ดังระงมไปทั่วห้องนอน ภาพของความสุขสมที่กำลังจะเกิดขึ้น บ่งบอกถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา

แต่ท่ามกลางความสุขสมที่กำลังจะเกิดขึ้น น่านฟ้าก็สัมผัสได้ถึงความลังเลบางอย่างในแววตาของธาลา ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาประทับจุมพิตอีกครั้ง…

(โปรดติดตามตอนต่อไป)