ตอนที่ 4 — เปลวเพลิงราคะที่ไม่อาจดับ

แสงจันทร์สีนวลยังคงลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า แม้จะเริ่มเลือนรางลงตามกาลเวลา สาดส่องผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมูหนาทึบเข้ามายังห้องนอนอันโอ่อ่าของน่านฟ้า แต่ในครานี้ แสงนั้นมิได้ทาบทาลงบนพื้นไม้ขัดเงาอย่างอ่อนโยน หากแต่กลับสะท้อนประกายบางเบาบนหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนกายของธาลา

ร่างบางของธาลาแผ่ซ่านไปด้วยความอ่อนระทวย ความเหนื่อยล้าที่เกิดจากการต่อสู้ดิ้นรนกับอารมณ์ที่ถาโถมประดังประเดเข้ามาไม่หยุดหย่อน ใบหน้าสวยหวานที่เคยมีรอยยิ้มสดใส ‌บัดนี้ซีดเผือดลงไปหลายส่วน นัยน์ตาคู่สวยฉายแววสับสนระคนหวาดหวั่น ราวกับต้องเผชิญหน้ากับปีศาจร้ายที่มองไม่เห็น

ร่างสูงสง่าของน่านฟ้ายังคงทอดทับอยู่ข้างกายเขา อ้อมแขนแกร่งโอบกระชับร่างบอบบางนั้นไว้แนบแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหูระบายความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะตีความ

“เหนื่อยหรือ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ราวกับจะปลุกให้ธาลาหลุดพ้นจากภวังค์อันสับสน

ธาลาสะดุ้งเฮือก พยายามจะขยับตัวออก ​แต่แรงของน่านฟ้ากลับกระชับแน่นขึ้น ราวกับไม่ต้องการให้เขาจากไป

“ปล่อยผมนะ” เสียงของเขาสั่นเครือ เจือไปด้วยความอ่อนแรง

“ทำไม” คำถามนั้นเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “เมื่อครู่เจ้าก็ดูจะมีความสุขดีนี่”

คำพูดของน่านฟ้าเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของธาลา ความสุขที่ว่านั้นมันคืออะไรกันแน่? ‍มันคือความสุขที่ได้โอบกอดเขา หรือความสุขที่ได้ปลดปล่อยความปรารถนาที่อัดอั้น? หรือมันเป็นเพียงความสับสนวุ่นวายที่เกิดจากความใกล้ชิดเกินกว่าที่เขาจะรับไหว?

“ผม… ผมไม่เข้าใจ” ธาลาพึมพำ เสียงของเขาเบาหวิว แทบจะกลืนหายไปกับเสียงลมหายใจของน่านฟ้า

น่านฟ้าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูอบอุ่น ‌แต่สำหรับธาลาแล้ว กลับยิ่งเพิ่มความสับสน “เจ้ากำลังสับสนในความรู้สึกของตัวเองใช่ไหม”

ธาลาเม้มริมฝีปากแน่น เขาไม่อยากยอมรับ แต่ในส่วนลึกของหัวใจ เขาก็รู้ดีว่ามันเป็นเช่นนั้น

“ผม… ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน” เขาพยายามอธิบาย ‍“ผมรู้สึก… สับสนไปหมด”

“สับสนในอะไร” น่านฟ้ากดใบหน้าลงมาใกล้ซบกับเรือนผมของธาลา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ที่เคยเป็นที่พึ่งพา บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นกายของน่านฟ้า กลิ่นที่หอมเย้ายวนเกินกว่าจะต้านทาน “ในความปรารถนา? ​หรือในความรู้สึกที่เจ้ามีให้ข้า?”

ธาลาตัวแข็งทื่อ คำถามของน่านฟ้าเหมือนจะล้วงลึกเข้าไปในจิตใจของเขา ทำให้เขาอยากจะหนีไปให้พ้น

“ผม… ผมไม่รู้” เขาตอบเสียงแผ่วเบา “ผมแค่… รู้สึกว่ามันผิด”

“ผิดหรือ” น่านฟ้าผละออกเล็กน้อย ​ดวงตาคมกริบของเขามองสำรวจใบหน้าซีดเผือดของธาลา “ผิดตรงไหน”

“ก็… เรา…” ธาลาอึกอัก เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี เขาคือเจ้าของบ้าน เป็นผู้มีพระคุณ ส่วนอีกคนคือแขก ​ผู้ที่เขาควรจะดูแลให้อย่างดี ไม่ใช่… ไม่ใช่อย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

“เราเป็นอะไรกัน” น่านฟ้าเลียนเสียงเขา ดวงตาฉายแววเย้ยหยันเล็กน้อย “เจ้าคิดว่าเราเป็นอะไรกันแน่ ธาลา”

“ผม… ผมไม่รู้” ธาลาพึมพำอีกครั้ง “ผมแค่… อยากให้มันจบลง”

“จบลงหรือ” เสียงของน่านฟ้าเริ่มแฝงความเย็นชา “เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าต้องการให้มันจบลงจริงๆ”

น่านฟ้าค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของธาลาอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามสันกรามที่บอบบาง แล้วเลื่อนลงมายังริมฝีปากที่เคยประทับรอยจูบเมื่อครู่

“เจ้าแน่ใจหรือว่า… เจ้าไม่ต้องการอีก?”

ลมหายใจของธาลาติดขัดเมื่อสัมผัสของน่านฟ้าไล้ผ่านริมฝีปาก เขาหลับตาลงแน่น พยายามระงับความปรารถนาที่กำลังจะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

“ผม… ผมต้องการ… ผมต้องการให้คุณปล่อยผม” เขาเอ่ยเสียงขาดห้วง

น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง คราวนี้มันเป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ “เจ้าพูดแบบนั้น แต่ร่างกายของเจ้ากลับส่งสัญญาณอีกอย่างหนึ่ง”

เขาโน้มตัวลงไปใกล้ธาลาอีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนใบหน้าของเขา “เจ้าสามารถหลอกคนอื่นได้ แต่เจ้าหลอกข้าไม่ได้หรอก ธาลา”

ธาลาสะท้านไปทั้งตัวเมื่อได้ยินคำนั้น น่านฟ้าพูดราวกับเขารู้ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเขา รู้ถึงความสับสนวุ่นวายที่กำลังประทุขึ้นในใจ

“ผม… ผมขอร้อง” เสียงของเขาอ่อนลงไปอีก “ได้โปรด… ปล่อยผมไป”

“เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าอยากไป” น่านฟ้ากระซิบถาม เสียงของเขาแฝงไปด้วยมนต์สะกด “ถ้าข้าปล่อยเจ้าไป เจ้าจะมีความสุขอย่างนั้นหรือ”

น่านฟ้าเลื่อนมือลงไปวางบนแผ่นอกของธาลา สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังรัวแรง

“เจ้ากำลังโกหกตัวเอง” น่านฟ้าพูดเสียงเรียบ “เจ้ากำลังปฏิเสธความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง”

“ไม่! ผมไม่ได้โกหก!” ธาลาตะโกนเสียงดัง พยายามจะผลักน่านฟ้าออก “ผมแค่… ผมแค่ไม่ต้องการ… ไม่ต้องการสิ่งนี้!”

“สิ่งนี้?” น่านฟ้าเลิกคิ้ว “สิ่งนี้คืออะไรกันแน่? ความสุข? ความปรารถนา? หรือ… ความรัก?”

คำว่า ‘ความรัก’ ที่หลุดออกมาจากปากของน่านฟ้า ทำให้ธาลาชะงักไป เขาไม่เคยคิดถึงคำนั้นมาก่อน ไม่เคยคิดว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับน่านฟ้าจะสามารถเรียกว่า ‘ความรัก’ ได้

“คุณ… คุณพูดอะไร” ธาลาถามเสียงสั่น

“เจ้าก็รู้ดี” น่านฟ้าตอบ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงไปเล็กน้อย “ความรู้สึกที่เจ้ามีให้ข้า มันไม่ใช่แค่ความสับสน มันมีอะไรมากกว่านั้น”

น่านฟ้าค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นมาประคองใบหน้าของธาลา บังคับให้เขาหันมามองตา

“เจ้ากำลังหลงรักข้า ธาลา” น่านฟ้าพูดอย่างอ่อนโยน “และข้า… ข้าเองก็… ก็รู้สึกไม่ต่างกัน”

คำสารภาพของน่านฟ้าทำให้ธาลาถึงกับตะลึง เขาไม่คิดว่าน่านฟ้าจะพูดออกมาเช่นนั้น ไม่คิดว่าเขาจะมีความรู้สึกแบบเดียวกัน

“ผม… ผมไม่เชื่อ” ธาลาพึมพำ

“ทำไมเจ้าจะไม่เชื่อ” น่านฟ้าถาม “เจ้าสัมผัสได้ไม่ใช่หรือ”

น่านฟ้าโน้มตัวลงไปอีกครั้ง ริมฝีปากของเขากดจูบลงบนหน้าผากของธาลาอย่างแผ่วเบา

“ความรู้สึกเหล่านี้มันจริงแท้” น่านฟ้ากระซิบ “เจ้าไม่สามารถปฏิเสธมันได้”

ธาลาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามจะรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิง เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในวังวนของความปรารถนาและความสับสน

“แต่… เรา… เราไม่ควร…” ธาลาเริ่มพูด

“ไม่ควร?” น่านฟ้าถาม “อะไรคือสิ่งที่ไม่ควร”

“เรา… เราไม่ควรอยู่ด้วยกันแบบนี้” ธาลาพูดเสียงแผ่ว “ผม… ผมเป็นหนี้บุญคุณคุณ”

“หนี้บุญคุณ?” น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ “เจ้าคิดว่าข้าต้องการอะไรจากเจ้า นอกเหนือจาก… ความรักของเจ้า”

คำว่า ‘ความรัก’ อีกครั้งที่ดังขึ้นในโสตประสาทของธาลา เขาเริ่มสับสนหนักกว่าเดิม

“ผม… ผมไม่รู้ว่าผมรู้สึกอย่างไรกันแน่” ธาลาสารภาพ “ผมสับสนไปหมด”

“ไม่เป็นไร” น่านฟ้าพูดเสียงอ่อนโยน “ข้าจะอยู่ตรงนี้ และจะช่วยให้เจ้าเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง”

น่านฟ้าค่อยๆ เลื่อนมือลงมาโอบรอบเอวของธาลา ดึงร่างบางนั้นเข้ามาแนบกายอีกครั้ง

“ให้ข้าได้ดูแลเจ้า” น่านฟ้ากระซิบ “ให้ข้าได้มอบความสุขให้เจ้า”

ธาลาตัวแข็งทื่อ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไป เขารู้สึกถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดของน่านฟ้า ความอบอุ่นที่ปลอบประโลมหัวใจที่สับสนของเขา

“แต่…” ธาลาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ไม่ต้องแต่” น่านฟ้าขัดจังหวะ “ปล่อยให้ความรู้สึกนำพาเราไป”

น่านฟ้าค่อยๆ เลื่อนใบหน้าลงมา คราวนี้ริมฝีปากของเขาจรดลงบนริมฝีปากของธาลาอย่างอ่อนโยน จูบที่แผ่วเบานี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย มันไม่ใช่การจูบที่เร่าร้อน แต่เป็นการจูบที่เต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน

ธาลาตอบรับจูบนั้นอย่างเชื่องช้า ในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยให้ความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองนำพาเขาไป

เมื่อริมฝีปากของทั้งสองแยกจากกัน ธาลาเงยหน้ามองน่านฟ้า ดวงตาของเขาฉายแววที่แตกต่างไปจากเดิม มันไม่ใช่ความสับสนอีกต่อไป แต่เป็นความรู้สึกที่ชัดเจนขึ้น

“ผม… ผม… ชอบคุณ” ธาลาพูดเสียงสั่น

น่านฟ้ายิ้ม เขายกมือขึ้นลูบไล้แก้มของธาลาอย่างแผ่วเบา

“ข้ารู้” น่านฟ้าพูด “และข้า… ก็ชอบเจ้าเช่นกัน”

บรรยากาศในห้องนอนอันโอ่อ่าเริ่มเปลี่ยนไป ความตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลงแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยน

“แต่…” ธาลาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“บอกข้ามาสิ” น่านฟ้าถาม

“ผม… ผมกลัว” ธาลาสารภาพ

“กลัวอะไร”

“กลัวว่า… ความรู้สึกนี้มันจะไม่ใช่ความรักจริงๆ” ธาลาพูด “กลัวว่ามันจะเป็นแค่… ความหลงใหลชั่วคราว”

น่านฟ้ายิ้มกว้างขึ้น เขาดึงธาลาเข้ามาใกล้ขึ้นอีกครั้ง

“ถ้าเช่นนั้น… เรามาหาคำตอบของมันกัน” น่านฟ้าพูด ดวงตาของเขาวาวโรจน์ไปด้วยประกายแห่งความปรารถนาอีกครั้ง

น่านฟ้าค่อยๆ เลื่อนมือลงไปปลดกระดุมเสื้อของธาลาอย่างช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสกับผิวเนื้อที่บอบบาง

“บางที… การได้สำรวจความรู้สึกนี้ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น… อาจจะทำให้เจ้าเข้าใจมันได้ดีขึ้น”

ธาลาตัวสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสของน่านฟ้าไล้ผ่านแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขา เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมา

“ผม… ผมไม่แน่ใจ…” ธาลาพึมพำ

“ไม่ต้องแน่ใจ” น่านฟ้ากระซิบข้างใบหูของเขา “แค่ปล่อยให้ร่างกายของเรา… เป็นผู้ตัดสิน”

น่านฟ้าค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากลงมาประกบกับริมฝีปากของธาลาอีกครั้ง คราวนี้จูบนั้นลึกซึ้งและเร่าร้อนกว่าเดิม

เปลวเพลิงแห่งราคะที่เคยถูกกดเอาไว้ บัดนี้ได้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้… ดูเหมือนว่าจะไม่มีสิ่งใดสามารถดับมันได้อีกต่อไป

ธาลาตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ ร่างกายของเขาโหยหาความรู้สึกนี้มาตลอด เขาตระหนักได้ว่า การต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองนั้นไร้ประโยชน์

เมื่อริมฝีปากของทั้งสองแยกจากกันอีกครั้ง น่านฟ้าเลื่อนมือลงไปสัมผัสกับผิวเนื้อที่บอบบางของธาลาอย่างอ่อนโยน

“ให้ข้าได้รักเจ้า… อย่างแท้จริง” น่านฟ้ากระซิบ

ธาลาเงยหน้ามองน่านฟ้า ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ไม่สามารถต้านทานได้

“ผม… ผม…” ธาลาอึกอัก

“ไม่ต้องพูดอะไร” น่านฟ้าขัดจังหวะ “แค่รู้สึก… และปล่อยให้มันนำพาเราไป”

น่านฟ้าค่อยๆ โน้มตัวลงมาอีกครั้ง ริมฝีปากของเขากดลงบนลำคอระหงของธาลาอย่างแผ่วเบา

“คืนนี้… เราจะปล่อยให้ความปรารถนา… นำทางเรา”

ธาลาปล่อยเสียงครางแผ่วเบาเมื่อสัมผัสของน่านฟ้าร้อนผ่าวไปทั่วร่าง เขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้… เขาคงจะแพ้ให้กับหัวใจและความปรารถนาของตัวเองเสียแล้ว

บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความสับสนและอารมณ์ที่ปะปนกัน บัดนี้ได้นำพาพวกเขาไปสู่จุดที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ความปรารถนาที่เคยถูกกดดัน บัดนี้ได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่

รุ่งอรุณกำลังจะมาเยือน แต่ในห้องนอนอันหรูหราแห่งนี้… เวลากลับดูเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่กับช่วงเวลาแห่งความสุขและความเร่าร้อนที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

และเมื่อแสงแรกของวันใหม่กำลังจะสาดส่องเข้ามา… ความรู้สึกที่แท้จริงของธาลา… จะถูกเปิดเผยออกมาหรือไม่? เขาจะสามารถยอมรับความรู้สึกของตัวเองได้ในที่สุดหรือไม่? หรือเขาจะยังคงติดอยู่ในวังวนแห่งความสับสน… ตลอดไป?