ตอนที่ 5 — พายุแห่งปรารถนา

แสงอรุณยามเช้ายังคงไม่กล้าทอแสงทาบทาเข้ามาในห้องนอนอันโอ่อ่าของน่านฟ้าอย่างเต็มที่ ผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมูหนาทึบยังคงปิดกั้นทุกอณูของโลกภายนอกเอาไว้ แต่ทว่าภายในห้องกลับร้อนระอุราวกับเพิ่งผ่านพายุแห่งราคะอันรุนแรงเมื่อไม่นานมานี้ กลิ่นอายของความปรารถนาที่ยังค้างคาเจือปนอยู่กับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของมวลดอกไม้ และกลิ่นกายหอมกรุ่นของมนุษย์สองร่างที่เพิ่งปลดปล่อยความอัดอั้น

ธาลานอนหอบหายใจอย่างหนัก หนังศีรษะของเขาปวดตุบๆ เลือดสูบฉีดแรงจนได้ยินเสียงหึ่งๆ ‌ในหู ภาพใบหน้าของน่านฟ้าที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจเมื่อครู่นี้ยังคงติดตา ความรู้สึกที่สัมผัสได้จากเรือนร่างบางเบาที่ซ้อนทับอยู่ข้างกายมันยังคงกรีดร้องก้องอยู่ในโสตประสาท แต่ในขณะเดียวกัน จิตใจของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสนว้าวุ่น ความรู้สึกผิดบาปและความรู้สึกที่ไม่สามารถเข้าใจได้กำลังต่อสู้กันอย่างหนัก

เขาพลิกตัวตะแคง มองหน้าน่านฟ้าที่หลับสนิทอยู่ข้างกาย ใบหน้าหวานซีดเผือด ​ดวงตาคมที่เคยเต็มไปด้วยไฟปรารถนาเมื่อครู่นี้ บัดนี้หลับพริ้มอย่างอ่อนโยน แสงสลัวยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านเพียงเล็กน้อย ทำให้เห็นโครงหน้าสวยได้รูป ริมฝีปากอวบอิ่มที่แดงเรื่อจากการจูบเมื่อครู่นี้ ยังคงมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่ ราวกับฝันถึงสิ่งอันแสนสุข

ธาลาถอนหายใจยาวอย่างแผ่วเบา ‍เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นหมายจะปัดผมที่ปรกลงบนหน้าผากของน่านฟ้าออก แต่แล้วปลายนิ้วก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ภาพรอยขีดข่วนสีแดงจางๆ บนต้นแขนของน่านฟ้าที่เขาเป็นคนฝากเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้ ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง

"ฉันทำบ้าอะไรลงไป" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ‌เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนแบบนี้ ไม่เคยคิดว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องทำร้ายความรู้สึกของใคร แม้ว่าความรู้สึกนั้นจะเป็นไปตามความต้องการของตนเองก็ตาม

เขาจำได้ดีถึงแววตาของน่านฟ้าที่มองมา ราวกับจะเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปหา ทุกการสัมผัส ทุกการรุกเร้าของอีกฝ่าย ยิ่งผลักดันให้ธาลาดำดิ่งลงไปในห้วงแห่งราคะอย่างไม่อาจต้านทาน มันเป็นพลังที่ลึกลับ ‍และรุนแรงจนเขาเองก็ต้องยอมจำนน

แต่เมื่อความตื่นเต้นสงบลง ภาพของธนาที่ยังคงรอคอยเขาอยู่ข้างนอกก็ผุดขึ้นมา ภาพของครอบครัวที่เขารัก ภาพของคำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้กับใครอีกคน

"ไม่... ฉันต้องไม่ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้"

เขากระชับอ้อมแขนที่โอบกายน่านฟ้าอยู่ให้แน่นขึ้น ก่อนจะค่อยๆ คลายออก เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเงียบเชียบ ​เขาเดินไปที่หน้าต่าง ดึงผ้าม่านกำมะหยี่ออกเพียงเล็กน้อย เพื่อให้แสงสลัวยามเช้าสาดส่องเข้ามา

แสงนั้นส่องกระทบใบหน้าของน่านฟ้า ทำให้ร่างบางขยับเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า

"คุณ... ตื่นแล้วเหรอคะ" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา

ธาลาหันกลับมามอง ​ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของน่านฟ้าที่ยังคงมีความงัวเงีย แต่แฝงไปด้วยแววตาที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก

"ฉัน... ฉันขอโทษ" เขาพูดออกมาอย่างอ้อมแอ้ม

น่านฟ้าเลิกคิ้วเล็กน้อย "ขอโทษเรื่องอะไรคะ"

"เรื่องเมื่อคืน" ธาลาตอบเสียงเบา "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

รอยยิ้มบางๆ ​ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของน่านฟ้า "คุณหมายถึง... ที่เรามีความสุขด้วยกันน่ะเหรอคะ"

"ความสุขเหรอ" ธาลาพึมพำ "ฉันไม่แน่ใจว่ามันคือความสุขของฉันจริงๆ หรือเปล่า"

คำพูดของธาลาทำให้รอยยิ้มของน่านฟ้าจางหายไป ดวงตาคู่สวยฉายแววผิดหวังเล็กน้อย "คุณ... ไม่พอใจฉันเหรอคะ"

"ไม่ใช่แบบนั้น" ธาลารีบแก้ตัว "ฉันแค่... ฉันสับสน"

"สับสนเรื่องอะไรคะ" น่านฟ้าถามอย่างอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้

ธาลาผงะเล็กน้อย ถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ฉัน... ฉันมีคนรักอยู่แล้ว"

ประโยคนี้ทำให้น่านฟ้าหยุดชะงักไปทันที ใบหน้าหวานซีดเผือดลงไปอีก "คุณ... คุณมีคนรักอยู่แล้วเหรอคะ" เสียงของเธอสั่นเครือ

"ใช่" ธาลาตอบเสียงหนักแน่น "ฉันรักธนา"

น้ำตาเริ่มเอ่อคลอในดวงตาของน่านฟ้า "แล้ว... แล้วเมื่อคืนนี้มันคืออะไรคะ"

"ฉัน... ฉันไม่รู้" ธาลาตอบอย่างตรงไปตรงมา "ฉันแค่... ทนไม่ได้ที่จะเห็นคุณเป็นแบบนี้"

"เป็นแบบนี้?" น่านฟ้าถามกลับ เสียงของเธอเริ่มแข็งขึ้น "หมายถึง... เป็นผู้หญิงที่รักคุณมากๆ คนหนึ่งที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณน่ะเหรอคะ"

ธาลาอึ้งไป เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายด้วยคำพูดง่ายๆ

"ฉัน... ฉันขอโทษจริงๆ" เขาพูดได้แค่นั้น

น่านฟ้าหลับตาลงช้าๆ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกมาจากหางตา "ฉัน... ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง จับมือของธาลาที่วางอยู่บนตักของเขาไว้ "คุณ... ไม่ต้องรู้สึกผิดนะคะ"

ธาลาเงยหน้ามองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาของน่านฟ้าด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง "แต่..."

"ไม่เป็นไรค่ะ" น่านฟ้าขัดขึ้น "ฉัน... ฉันอาจจะคิดไปเอง"

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เผยให้เห็นเรือนร่างที่เปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนบาง ธาลาเบือนหน้าหนีไปอีกทาง รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า

"คุณ... ไปเถอะค่ะ" น่านฟ้าพูดเสียงเบา "ก่อนที่... ก่อนที่ใครจะเห็น"

ธาลาหันกลับมามองน่านฟ้าอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย แต่แฝงไปด้วยความเข้มแข็งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

"ฉัน..." ธาลาลังเล "ฉันจะกลับมา"

น่านฟ้าส่ายหน้าช้าๆ "อย่าเลยค่ะ"

"แต่..."

"คุณมีคนรักอยู่แล้ว" น่านฟ้าพูดเสียงแผ่วเบา "ฉัน... ฉันไม่ต้องการทำลายความสุขของคุณ"

คำพูดของน่านฟ้าเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้าไปในใจของธาลา เขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สลับกับการมองหน้าน่านฟ้า และมองไปที่ประตูห้องนอน

"ฉัน... ฉันต้องไปแล้ว" ธาลาพูดเสียงหนักแน่น ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู

เมื่อถึงประตู ธาลาหันกลับมามองน่านฟ้าอีกครั้ง ร่างบางยืนนิ่งอยู่ตรงกลางห้อง ดวงตาคู่สวยยังคงเปื้อนน้ำตา แต่มองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"แล้ว... เราจะเจอกันอีกไหมคะ" น่านฟ้าถามเสียงสั่นเครือ

ธาลาไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่ส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูออกไป และเดินหายไปในความมืดมิดของโถงทางเดิน

เมื่อธาลาจากไป น่านฟ้าก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้ามเธอซบหน้าลงกับหมอน ปล่อยให้เสียงสะอื้นดังออกมาอย่างแผ่วเบา

"ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้"

เธอรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ ความหวังเล็กๆ ที่เคยมีก็พังทลายลงไปในชั่วพริบตา

ในขณะเดียวกัน ธาลาก็เดินไปตามโถงทางเดินอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขายังคงเต้นแรงด้วยความสับสนและความรู้สึกผิด เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้มันคืออะไร และมันจะส่งผลต่อชีวิตของเขาอย่างไรบ้าง

เขามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของตัวเอง มือของเขายกขึ้นหมายจะเคาะประตู แต่แล้วก็ชะงัก

"ฉันควรจะบอกธนาไหม" เขาพึมพำกับตัวเอง "บอกเธอว่าฉัน... ฉันพลาดไป"

ภาพใบหน้าของน่านฟ้าที่เต็มไปด้วยความผิดหวังเมื่อครู่นี้ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

"ไม่" เขาตัดสินใจ "ฉันจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ"

เขาค่อยๆ เปิดประตูห้องนอนของตัวเองเข้าไป ข้างในห้องยังคงมืดสนิท ธนาคงจะหลับไปแล้ว

ธาลาเดินไปที่เตียงนอนอย่างเงียบเชียบ เขาพลิกตัวนอนลงข้างๆ ธนา พยายามข่มตาหลับ แต่ทว่าภาพของน่านฟ้า และเสียงสะอื้นของเธอเมื่อครู่นี้ ยังคงก้องอยู่ในห้วงความคิดของเขา

เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ ชีวิตของเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

แสงอรุณเริ่มทอประกายเข้ามาในห้องนอนอย่างค่อยเป็นค่อยไป แต่สำหรับธาลาแล้ว ราวกับว่าเขาได้ก้าวเข้าสู่พายุลูกใหม่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิตอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้.