ตอนที่ 7 — รอยร้าวในกรงทอง

แสงสลัวยามเช้าที่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู เริ่มคลายบรรยากาศร้อนแรงที่อบอวลอยู่ในห้องนอนหรูหราของน่านฟ้า แต่ทว่าความร้อนผ่าวระอุที่ฝากไว้บนต้นคอระหงของธาลากลับยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่จาง รอยจุมพิษที่ประทับตราไว้นั้นเป็นเครื่องยืนยันถึงค่ำคืนอันยาวนานที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่เผาไหม้ทั้งสองฝ่าย แม้ว่าร่างกายจะเริ่มอ่อนล้าจากการต่อสู้ที่เพิ่งสิ้นสุดลง แต่ในส่วนลึกของจิตใจ ธาลากลับรู้สึกราวกับถูกขังอยู่ในกรงทองอันงดงาม แต่ทว่าหนามแหลมคมได้แทงทะลุความรู้สึกของเขาให้เจ็บปวด

เขาพลิกตัวอย่างเชื่องช้า ‌นัยน์ตาคู่สวยยังคงหลับพริ้ม ใบหน้าคมคายที่แม้ในยามหลับก็ยังคงฉายแววของความทรมานซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ผิวหน้าที่เรียบเนียน ผ้านวมเนื้อดีที่ห่อหุ้มร่างอันบอบบางของเขาไว้ เป็นเครื่องบ่งบอกถึงความหรูหราและความสะดวกสบาย แต่สำหรับธาลาแล้ว มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนผืนผ้าใบที่กำลังถูกฉีกขาดด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันเอง

เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของน่านฟ้าที่ดังอยู่ข้างกาย ทำให้ธาลารู้สึกถึงการมีอยู่ของอีกฝ่าย น่านฟ้าหลับใหลอย่างสงบ ​ราวกับว่าค่ำคืนที่ผ่านมาเป็นเพียงความฝันที่สวยงาม แต่สำหรับธาลา มันคือความจริงที่กำลังกัดกินหัวใจของเขาไปทีละน้อย

"น่านฟ้า..." เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากของธาลาอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะปลุกอีกฝ่ายให้ตื่นจากความสุขที่เขาเองไม่สามารถแบ่งปันได้

น่านฟ้าขยับตัวเล็กน้อย เขาพลิกหันหน้าเข้าหาธาลา ใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกแสงสลัวอาบไล้ให้ดูอ่อนโยนลง ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ ‍เลื่อนไปสัมผัสแก้มของธาลาเบาๆ ราวกับสัมผัสของเทพบุตรที่กำลังปลอบประโลม

"หืม... ธาลา ตื่นแล้วหรือ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อน ดวงตาคู่คมสีนิลที่เพิ่งจะลืมขึ้นมา สบเข้ากับดวงตาคู่สวยของธาลา ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

"อืม" ‌ธาลาตอบรับสั้นๆ พยายามเก็บงำความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก "เมื่อคืน... มัน..."

"มันดีใช่ไหม" น่านฟ้าพูดแทรกขึ้น พลางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะมีความนัยซ่อนอยู่ "ฉันเองก็รู้สึกเช่นนั้น"

คำพูดของน่านฟ้าเหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟในใจของธาลา ‍ดีงั้นหรือ? มันจะดีได้อย่างไร ในเมื่อความรู้สึกของเขาถูกย่ำยีไปหมดแล้ว ความปรารถนาที่ถูกจุดประกายขึ้นมานั้น มันไม่ได้เกิดจากความยินยอม แต่เกิดจากแรงกดดันและความคาดหวังที่มองไม่เห็น

"คุณ... ไม่เคยถามฉันเลย" ธาลาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ​พยายามบังคับตัวเองให้มองตาน่านฟ้าตรงๆ "ไม่เคยถามเลยว่าฉันรู้สึกอย่างไร"

น่านฟ้าชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไป เขามองธาลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย และแววตาที่เริ่มส่อแววความผิดหวัง

"หมายความว่าอย่างไรธาลา" น้ำเสียงของน่านฟ้าเริ่มเปลี่ยนไป มีความเย็นชาเจือปนอยู่เล็กน้อย "เมื่อคืน... ​เธอไม่พอใจหรือ"

"ไม่เชิงว่าไม่พอใจ" ธาลาถอนหายใจยาว "แต่... ฉันรู้สึกเหมือนถูกบังคับ"

ประโยคสุดท้ายหลุดออกจากปากของธาลาอย่างแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องนอนอันเงียบสงัด น่านฟ้านิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สายตาที่เคยฉายแววอ่อนโยนเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและเย็นชา

"บังคับ?" ​เสียงของน่านฟ้าดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย "เธอคิดว่าฉันบังคับเธออย่างนั้นหรือ"

"ก็... มันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ" ธาลาตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา เขาไม่ต้องการโกหกอีกต่อไป แม้ว่าการยอมรับความจริงนี้จะทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดก็ตาม "คุณ... คุณมีความปรารถนาที่รุนแรง และฉัน... ฉันก็ต้านทานคุณไม่ได้"

คำพูดของธาลาเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของน่านฟ้า ดวงตาคมกริบฉายแววของความเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด เขาผละกายออกจากธาลาอย่างกะทันหัน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำบดบังแสงสลัวที่ส่องเข้ามา ราวกับพายุที่กำลังจะก่อตัว

"เธอพูดอะไรออกมาธาลา" น่านฟ้าถามเสียงเย็นเยียบ "เธอไม่รู้หรือว่าเธอมีความหมายต่อฉันมากแค่ไหน"

"แต่ผมก็ไม่เคยขอให้คุณทำแบบนี้" ธาลาสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "ผมขอแค่... แค่ความเข้าใจ ไม่ใช่การครอบครอง"

"การครอบครอง?" น่านฟ้าหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "ฉันไม่ได้ต้องการครอบครองเธอ ฉันต้องการให้เธอมีความสุขต่างหาก"

"แต่ความสุขของผม... มันไม่ใช่แบบนี้" ธาลาพูดเสียงเครือ เขาพยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ "ผม... ผมต้องการความรัก ไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย"

ประโยคนี้ทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งอึมครึมลงไปอีก น่านฟ้ามองธาลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ เขาก้าวเข้ามาใกล้ธาลาอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

"ความรัก... เธอต้องการความรักจากฉันอย่างนั้นหรือ" น่านฟ้าถามเสียงกระซิบ "เธอไม่รู้หรือว่าฉันก็รักเธอ"

"รัก... ในแบบของคุณ" ธาลาตอบอย่างอ่อนแรง "แต่ไม่ใช่ในแบบที่ผมต้องการ"

ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมา ทำให้กำแพงที่น่านฟ้าสร้างขึ้นมาเริ่มร้าวฉาน เขาไม่เคยคิดว่าธาลาจะรู้สึกแบบนี้ เขาคิดว่าความต้องการที่รุนแรงของเขา การแสดงออกถึงความปรารถนาอย่างตรงไปตรงมา จะเป็นสิ่งที่ธาลาต้องการ แต่กลับกลายเป็นว่ามันคือสิ่งที่กำลังทำร้ายธาลา

"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" น่านฟ้าพูดเสียงตะกุกตะกัก "ฉันคิดว่า... ฉันคิดว่าเธอเองก็มีความรู้สึกบางอย่างที่มีต่อฉัน"

"มี... มีสิ" ธาลาถอนหายใจ "แต่... มันไม่ใช่ความรักแบบที่คุณคิด"

เขามองน่านฟ้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว เขาไม่ต้องการจะทำร้ายอีกฝ่าย แต่ก็ไม่อาจฝืนความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไป

"ผม... ผมต้องการเวลา" ธาลาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ผมต้องการเวลาคิดทบทวนทุกอย่าง"

เขาพยายามลุกขึ้นจากเตียง แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงเกินกว่าจะยืนได้ น่านฟ้าคว้าแขนของเขาไว้ก่อนที่เขาจะล้มลง

"ไปไหน" เสียงของน่านฟ้าเต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม "เธอจะไปไหน"

"ผม... ผมแค่ต้องการอยู่คนเดียว" ธาลาตอบ พยายามแกะมือของน่านฟ้าออก "ผม... ผมรู้สึกเหนื่อย"

"เหนื่อย... เหนื่อยจากอะไร" น่านฟ้าถามเสียงเข้ม พลางกอดธาลาไว้แน่นขึ้น "เหนื่อยจากฉันอย่างนั้นหรือ"

"ไม่ใช่" ธาลาส่ายหน้าเบาๆ "แต่... ผมแค่ต้องการหาทางออกให้กับตัวเอง"

เขาผลักน่านฟ้าออกอย่างแรง จนอีกฝ่ายเสียหลักเซถอยหลังไปเล็กน้อย น่านฟ้ามองธาลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด

"เธอ... จะไปจริงๆ หรือ" น่านฟ้าถามเสียงสั่นเครือ

"ขอโทษครับ" ธาลาตอบอย่างอ่อนแรง เขาไม่สามารถมองหน้าน่านฟ้าได้อีกต่อไป เขาเดินโซซัดโซเซออกจากเตียง มุ่งหน้าไปยังประตูห้องนอน

น่านฟ้ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองตามแผ่นหลังของธาลาที่ค่อยๆ หายลับไปในม่านแสงสลัวที่พยายามส่องเข้ามา เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ความสัมพันธ์ที่เขาคิดว่ากำลังจะราบรื่น กลับต้องมาเจอกับรอยร้าวที่มองไม่เห็น

ความเงียบเข้ามาปกคลุมห้องนอนหรูหราอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับเป็นความเงียบที่หนักอึ้ง เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันเอง น่านฟ้ายกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากของตัวเอง ราวกับยังคงรู้สึกถึงรอยจุมพิษที่เคยประทับไว้บนต้นคอของธาลา

เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้น ถูกต้องหรือไม่ หรือว่าความปรารถนาที่รุนแรงของเขา กำลังจะพรากเอาทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา

บทสนทนาที่เพิ่งจบลง ราวกับเป็นสัญญาณเตือนถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ธาลาได้เปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงออกมา ซึ่งเป็นสิ่งที่น่านฟ้าไม่เคยคาดคิด

นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมหรือไม่? ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะสามารถก้าวผ่านรอยร้าวนี้ไปได้หรือไม่? หรือว่ากรงทองที่เคยโอบอุ้มพวกเขาไว้ จะกลายเป็นสิ่งที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากทั้งคู่...

(จะดำเนินต่อไปในตอนที่ 8)