ตอนที่ 8 — ตรึงตราบนผิวกาย

แสงสลัวยามเช้าที่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู เริ่มคลายบรรยากาศร้อนแรงที่อบอวลอยู่ในห้องนอนหรูหราของน่านฟ้า แต่ทว่าความร้อนผ่าวระอุที่ฝากไว้บนต้นคอระหงของธาลากลับยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่จาง รอยจุมพิษสีแดงจางๆ ที่น่านฟ้าประทับไว้ก่อนจะหลับใหลไปเมื่อคืน ยังคงเป็นประจักษ์พยานถึงราตรีอันหนักหน่วงที่เพิ่งผ่านพ้นไป ธาลากระพริบตาปรับแสงที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ‌ลมหายใจยังคงติดขัดเล็กน้อย ยามที่นึกถึงสัมผัสอันเร่าร้อนของน่านฟ้าที่ยังคงติดตรึงอยู่ทั่วเรือนร่าง

เขามองสำรวจรอบกาย ห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์สีดำตัดกับสีทองแดง สะท้อนความมั่งคั่งและรสนิยมอันจัดจ้านของเจ้าของ ยามนี้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ผสมปนเปกับกลิ่นกายอันเย้ายวนของน่านฟ้าที่ธาลาจำได้ดี เขาพลิกตัวอย่างเชื่องช้า ​พยายามไม่ให้ปลุกอีกฝ่ายให้ตื่น เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของน่านฟ้าดังแผ่วเบาจากอีกฟากของเตียงขนาดมหึมา ผิวขาวผ่องของเขาตัดกับผ้าปูที่นอนสีดำสนิท ทำให้ร่างนั้นดูราวกับงานศิลปะชั้นสูงที่กำลังหลับใหล

ธาลาทอดสายตามองใบหน้าอันหลับใหลของน่านฟ้า ริมฝีปากอิ่มสีเชอรี่คลี่ออกเล็กน้อย ดวงตาที่ยามตื่นเต็มไปด้วยประกายอันอันตราย บัดนี้กลับดูอ่อนโยนลงไปถนัดตา ขนตางอนยาวทอดเงาทับเปลือกตาที่เรียบเนียน ‍ผมสีดำขลับของเขากระจายตัวอยู่บนหมอนราวกับแพรไหมสีดำสนิท ธาลาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นหมายจะลูบไล้ แต่สุดท้ายก็ชะงักไว้ ก่อนจะกำหมัดแน่น

ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ทำไมเขาถึงยอมให้น่านฟ้าทำเช่นนั้น? ความคิดเหล่านั้นกรีดแทงหัวใจจนรู้สึกเจ็บแปลบ เขากลัว… ‌กลัวการสูญเสียการควบคุมตัวเอง กลัวที่จะถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงเหวลึกของความปรารถนาที่น่านฟ้าสามารถจุดประกายขึ้นมาได้

“ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ทำลายความเงียบของห้อง น่านฟ้าพลิกตัวหันมามองธาลา ดวงตาคมกริบส่องประกายภายใต้แสงสลัวนั้น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับรู้ทันความคิดภายในใจของอีกฝ่าย

ธาลาผงะเล็กน้อย ‍พยายามรวบรวมสติ “ผม… ผม… แค่กำลังจะลุกไปอาบน้ำ” เขาตอบเสียงตะกุกตะกัก

น่านฟ้ายักไหล่ก่อนจะยืดตัวขึ้นอย่างเกียจคร้าน เผยให้เห็นแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยงาม ผิวขาวผ่องของเขาตัดกับผ้าปูที่นอนสีดำ ยามที่เขาเคลื่อนไหว ​ร่างกายนั้นดูราวกับจะเปล่งประกายออกมาเอง “อาบน้ำ? ทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้นล่ะ” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ายวน ราวกับจะเชิญชวนให้ธาลาทิ้งความคิดที่จะจากไป

“ผม… มีธุระต้องไปทำ” ธาลาพยายามฝืนใจที่จะไม่มองเรือนร่างอันน่าปรารถนาของน่านฟ้า เขาผุดลุกขึ้นยืนทันทีที่กล่าวจบ ​แต่ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าไปถึงประตูบานใหญ่ น่านฟ้าก็เอื้อมมือเข้ามาคว้าข้อมือของเขาไว้ได้เสียก่อน

“ธุระอะไรสำคัญกว่าการอยู่กับฉันในยามเช้าแบบนี้?” น่านฟ้าเอ่ยถาม ดวงตาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของธาลาอย่างลึกซึ้ง ราวกับจะอ่านความรู้สึกภายในทั้งหมด “อย่าเพิ่งไปเลย อยู่กับฉันอีกหน่อย”

กำปั้นของธาลาบีบแน่น เขารู้ดีว่าคำพูดของน่านฟ้ามันอันตรายเพียงใด ​มันเหมือนกับกับดักที่จะดึงเขาให้จมดิ่งลงไปในวังวนแห่งราคะที่ยากจะหลุดพ้น แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อน่านฟ้าแสดงท่าทีเช่นนี้

“คุณ… คุณไม่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนบ้างเหรอ?” ธาลาถามเสียงแผ่วเบา พยายามหาทางหลีกเลี่ยงคำตอบตรงๆ

น่านฟ้ายิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ “คิดถึงสิ… คิดถึงทุกช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน” เขากระชับมือที่จับข้อมือธาลาไว้แน่นขึ้น ก่อนจะดึงร่างนั้นให้เข้ามาใกล้ “แล้วเธอล่ะ คิดถึงหรือเปล่า?”

ธาลาตัวแข็งทื่อ สัมผัสจากน่านฟ้าที่แผ่ซ่านมาตามแขน ทำให้เขารู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต “ผม… ผมไม่รู้” เขาตอบไปตามความจริง

“ไม่รู้?” น่านฟ้าเลิกคิ้ว ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “แต่เมื่อคืน… เธอก็ดูจะ ‘รู้’ ดีทีเดียว” น้ำเสียงของเขากลับมาแฝงความเจ้าเล่ห์อีกครั้ง “อย่าโกหกฉันเลย ธาลา… ฉันเห็นทุกอย่างในแววตาของเธอ”

ธาลาเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดผสมปนเปกับความปรารถนาที่พยายามเก็บกดไว้ มันกำลังจะระเบิดออกมา เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ การต่อสู้ภายในจิตใจของเขากำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด

“คุณ… คุณมันอันตราย” ธาลาเอ่ยออกมาเบาๆ “คุณทำให้ผม… คุมตัวเองไม่อยู่”

“อันตราย?” น่านฟ้ายกมืออีกข้างขึ้นมาลูบไล้แก้มของธาลาอย่างแผ่วเบา “หรือว่าเธอชอบความอันตรายแบบนี้?” เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งสองคนปะปนกัน “ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร… ฉันรู้สึกเช่นเดียวกัน”

คำพูดของน่านฟ้าเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ราคะที่ถูกกดไว้กำลังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ธาลารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทุกอณูของผิวหนังกำลังเรียกร้องหาการสัมผัสอีกครั้ง

“แต่นี่มัน… ผิด” ธาลาพยายามรวบรวมสติให้ได้มากที่สุด “เรา… เราไม่ควรจะเป็นแบบนี้”

“ผิด?” น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นก้องกังวานอยู่ในความเงียบของห้อง “ความผิดคืออะไรกันแน่? การได้ปลดปล่อยความปรารถนาที่ซุกซ่อนไว้? การได้สำรวจขอบเขตของความรู้สึกที่มันเข้มข้นจนแทบจะล้นทะลักออกมา?” เขากล่าวต่อ “บางที… ความผิดที่แท้จริง อาจไม่ใช่การได้ทำในสิ่งที่ใจต้องการเสียมากกว่า”

มือของน่านฟ้าค่อยๆ เลื่อนลงมาตามลำคอระหงของธาลา สัมผัสของนิ้วเรียวที่ไล้ไปตามผิวหนัง ทำให้ธาลาสะท้าน เขาหลับตาลงแน่น พยายามข่มกลั้นความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามา

“ปล่อยผมเถอะครับ” ธาลาเอ่ยเสียงแหบพร่า “ผม… ผมอยากจะออกไป”

“ออกไป?” น่านฟ้าเอ่ยซ้ำเบาๆ “ออกไปหาใคร? หรือออกไปทำอะไรที่มันน่าเบื่อหน่ายกว่าการอยู่ที่นี่กับฉัน?” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก “ฉันมีอะไรอีกมากมายที่อยากจะสำรวจกับเธอ… ธาลา”

คำว่า ‘สำรวจ’ ของน่านฟ้า ทำให้ธาลาขนลุกเกรียว เขารู้ดีว่าน่านฟ้าหมายถึงอะไร และนั่นยิ่งทำให้ความกลัวและความต้องการภายในใจของเขาปะทะกันอย่างรุนแรง

“คุณ… คุณจะทำอะไร?” ธาลาถามเสียงสั่น

น่านฟ้ายิ้มมุมปากอย่างช้าๆ “อะไรที่เธอปรารถนา… อะไรที่ฉันก็ปรารถนา” เขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของธาลาออกทีละเม็ด เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ข้างใน “อย่าต่อต้านฉันเลย… ธาลา… ปล่อยให้ความรู้สึกนำทางเราไป”

นิ้วของน่านฟ้าค่อยๆ สัมผัสกับผิวของธาลา ทำให้เขารู้สึกราวกับถูกกระตุ้นไปทั่วทุกอณู ความร้อนที่เคยจางไปเมื่อตอนเช้า กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง ธาลาพยายามสะบัดตัวหนี แต่แรงของน่านฟ้ากลับแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้

“ผม… ผมไม่… ” ธาลาพยายามจะปฏิเสธ แต่เสียงของเขากลับแผ่วเบาลงเรื่อยๆ เมื่อสัมผัสอันเร่าร้อนของน่านฟ้าเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่าง

น่านฟ้าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ซอกคอระหงของธาลา สูดลมหายใจลึกๆ กลิ่นกายอันหอมหวานของธาลาทำให้เขารู้สึกราวกับจะขาดอากาศหายใจ “เธอหอมเหลือเกิน… ธาลา” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ประทับริมฝีปากลงบนผิวเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา

สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นกลับยิ่งทำให้ธาลาอ่อนระทวย เขาพยายามจะยืนหยัด แต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟัง เขาเริ่มรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับถูกไฟเผาไหม้

“อย่า… ได้โปรด…” ธาลาพึมพำอย่างอ่อนแรง

“ได้โปรดอะไร?” น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองธาลา ดวงตาคมกริบของเขาส่องประกายในความมืด “ได้โปรดหยุด… หรือได้โปรดทำต่อ?”

ธาลาไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ เขากำลังจะยอมแพ้ต่อความต้องการที่กำลังกัดกินหัวใจของเขา น่านฟ้าเห็นความลังเลในแววตาของธาลา จึงยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่การประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบา แต่เป็นการดูดดึงอย่างดูดดื่ม ทิ้งรอยจุมพิษที่ร้อนแรงไว้บนต้นคอของธาลา

เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากของธาลา เขาไม่สามารถต่อต้านได้อีกต่อไป ความปรารถนาที่ถูกกดไว้กำลังทะลักท้นออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เขาปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งราคะ ที่น่านฟ้าได้จุดประกายขึ้นมา

ผ้าปูที่นอนสีดำสนิทเริ่มถูกรบกวนด้วยการเคลื่อนไหวของทั้งสองร่าง กลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นกายอันเร่าร้อนของน่านฟ้า ผสมผสานกับกลิ่นอายของความปรารถนาอันดิบเถื่อนของธาลา ค่อยๆ คลุมเครือไปทั่วห้องนอนอันโอ่อ่าแห่งนี้

แสงอรุณที่พยายามจะสาดส่องเข้ามา ยังคงถูกบดบังไว้ด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมูหนาทึบ ราวกับจะปกป้องโลกภายนอกจากความลับอันดำมืดที่กำลังดำเนินไปภายในห้องนี้

มือของน่านฟ้าค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของธาลา สัมผัสที่ร้อนแรงและดูดดื่มยิ่งทำให้ธาลาเริ่มละลาย เขาพยายามจะยึดเกาะบางสิ่งบางอย่างไว้ แต่กลับพบว่ามีเพียงร่างกายของน่านฟ้าเท่านั้น ที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวในยามนี้

“เธอ… เป็นของฉัน… ธาลา” น่านฟ้ากระซิบข้างหูของธาลา ราวกับจะประทับตราบนผิวกายและในหัวใจของเขา

คำพูดนั้น… ทำให้ธาลาหยุดชะงักไปชั่วขณะ แต่แล้ว… ทุกอย่างก็ถูกกลืนหายไปภายใต้คลื่นแห่งความปรารถนาที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง…