ตอนที่ 9 — เปลวไฟที่ลุกโชนในความเงียบ

แสงสลัวยามเช้าที่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู เริ่มคลายบรรยากาศร้อนแรงที่อบอวลอยู่ในห้องนอนหรูหราของน่านฟ้า แต่ทว่าความร้อนผ่าวระอุที่ฝากไว้บนต้นคอระหงของธาลากลับยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่จาง รอยจุมพิษที่น่านฟ้าประทับไว้เมื่อคืนราวกับเพิ่งถูกจารึกใหม่ๆ มันแผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่างที่บอบบาง ทำให้ธาลาไม่อาจขยับตัวได้อย่างเป็นปกติ

เขาตื่นขึ้นมาก่อนที่น่านฟ้าจะลืมตา เสียงหายใจสม่ำเสมอของผู้ชายที่นอนขนาบข้างยังคงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ปลายนิ้วเรียวยาวของน่านฟ้ายังคงโอบกุมเอวของธาลาไว้อย่างแนบแน่น ‌ราวกับจะยึดโยงทุกส่วนของร่างกายเข้าไว้ด้วยกัน ความรู้สึกประหลาดตีวนเวียนอยู่ในอก ธาลาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกที่ผสมปนเปไปด้วยความหวาดหวั่น ความอับอาย และ...ความปรารถนาที่ซ่อนเร้น

เขามองใบหน้าของน่านฟ้าที่หลับใหลอยู่ข้างๆ โครงหน้าที่คมคาย เส้นผมสีดำขลับที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการหลับใหล ​ริมฝีปากกระจับที่เมื่อคืนนี้ยังคุกคามและรุกเร้าเขาอย่างเร่าร้อน บัดนี้กลับดูสงบนิ่ง ราวกับชายหนุ่มผู้ไร้เดียงสา ภาพเหล่านั้นทำให้หัวใจของธาลาปั่นป่วน เขาพยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ยิ่งชัดเจนขึ้นในห้วงคำนึง

เสียงกระซิบของราตรี เสียงครวญครางที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเขาเอง ‍กลิ่นกายหอมเย้ายวนของน่านฟ้าที่ปะปนอยู่กับกลิ่นเหงื่อ รสจูบที่ทั้งอ่อนโยนและดุดัน ความรู้สึกที่เหมือนถูกปลดปล่อยและพันธนาการไปพร้อมๆ กัน มันคือประสบการณ์ที่เหนือความคาดหมาย และมันได้ทิ้งรอยประทับลึกไว้ในจิตใจของธาลา

ธาลาค่อยๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้น่านฟ้าตื่น เขาพยายามดึงมือของน่านฟ้าออกจากเอวของตนเอง ‌แต่แรงยึดที่มั่นคงทำให้เขาต้องหยุดชะงักลง น่านฟ้าขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้ายังคงซบอยู่กับหมอน แต่ริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มบางๆ ราวกับกำลังฝันดี ธาลามองน่านฟ้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร ควรจะขอบคุณที่น่านฟ้าไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแย่ ‍หรือควรจะโกรธที่อีกฝ่ายได้ล่วงเกินเขาเข้าไปถึงแก่นแท้

"อืมม..." เสียงครางเบาๆ หลุดออกจากริมฝีปากของน่านฟ้า ดวงตาคู่คมยังคงปิดสนิท แต่ปลายนิ้วกลับเริ่มขยับ เขาสัมผัสแผ่นหลังของธาลาเบาๆ ราวกับกำลังปลุกปุกปุยสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่

ธาลาตัวแข็งทื่อ เขาพยายามกลั้นลมหายใจ ​ไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองอย่างไร น่านฟ้าคงจะไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก เขาคงมองว่านี่เป็นเพียงเกม หรือความสนุกชั่วข้ามคืน แต่สำหรับธาลาแล้ว มันไม่ใช่... มันไม่ใช่แค่นั้น

"ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆ ​เปิดออก ดวงตาสีเข้มฉายแววอ่อนโยน ผสมปนเปไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ธาลาอ่านไม่ออก น่านฟ้ามองธาลาด้วยสายตาที่เหมือนกำลังสำรวจทุกอณูของร่างกาย

ธาลาพยักหน้าเบาๆ รู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีดไปทั่วใบหน้า "อืม...ผม...ผมตื่นนานแล้ว"

น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูอบอุ่นอย่างประหลาด ​"แล้วทำไมไม่ปลุกฉัน" เขากระชับอ้อมแขนที่โอบเอวธาลาอยู่ให้แน่นขึ้นเล็กน้อย "เมื่อคืน...เธอเหนื่อยมากสินะ"

คำพูดนั้นทำให้ธาลาหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เขาหลบสายตาของน่านฟ้า "ผม...ผมไม่รู้...ผมแค่..."

"แค่ไม่อยากปลุกฉัน" น่านฟ้าพูดเสริม "เข้าใจแล้ว" เขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากเอวของธาลา แต่กลับเลื่อนมาประคองใบหน้าของอีกฝ่ายไว้แทน "แล้ว...รู้สึกเป็นยังไงบ้าง"

คำถามนั้นตรงไปตรงมาเกินไป ทำให้ธาลาอึดอัด เขาพยายามหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุด "ผม...ก็...ก็...ไม่รู้จะพูดยังไง"

น่านฟ้ายิ้ม "ไม่เป็นไร...ไม่ต้องรีบ" เขาลูบไล้แก้มของธาลาเบาๆ ด้วยนิ้วหัวแม่มือ "ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกอะไร"

ธาลาเงยหน้ามองน่านฟ้าอย่างคาดไม่ถึง "คุณ...รู้?"

"แน่นอน" น่านฟ้าโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธาลา "ความสับสน ความหวาดหวั่น และ...ความปรารถนาที่เธอพยายามปิดบัง"

คำพูดของน่านฟ้าทำให้ธาลาแทบหยุดหายใจ เขาไม่คิดว่าน่านฟ้าจะมองทะลุเข้ามาถึงขนาดนี้ "ผม...ผมไม่ได้..."

"เธอปิดบังได้ไม่ดีนักหรอก" น่านฟ้ากระซิบ "โดยเฉพาะเวลาที่ร่างกายมันตอบสนอง" เขายกมือขึ้นสัมผัสลำคอระหงของธาลา ไล้นิ้วไปตามรอยจุมพิษที่เขากล้าฝากไว้ "ที่นี่...มันยังร้อนอยู่เลยนะ"

ธาลาสะดุ้งเมื่อสัมผัสของน่านฟ้าแตะลงบนผิวที่อ่อนไหว เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าความรู้สึกที่น่านฟ้าพูดถึงนั้นมีอยู่จริง มันเป็นความรู้สึกที่เขาพยายามจะกดทับมาตลอด แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ

"คุณ...ทำไมถึง..." ธาลาเอ่ยเสียงแผ่วเบา

น่านฟ้าเลื่อนนิ้วไปสัมผัสริมฝีปากของธาลา "ทำไมฉันถึงทำอย่างนั้น" เขายิ้มมุมปาก "เพราะฉันต้องการ"

"แต่..." ธาลาพยายามขัดแย้ง "ผม...ผมไม่ใช่..."

"เธอไม่ใช่คนที่ฉันคิดไว้ตอนแรก" น่านฟ้าพูดต่อ "แต่เธอก็...น่าสนใจ" เขาโน้มหน้าลงมาอีก ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องมองธาลาอย่างไม่ละสาย "น่าสนใจมากจนฉันหยุดตัวเองไม่ได้"

ลมหายใจของธาลาเริ่มติดขัด เขาหลับตาลงชั่วครู่ พยายามรวบรวมสติ "ผม...ผมคิดว่าเราควรจะ...หยุด"

"หยุด?" น่านฟ้าทวนคำ "เธอแน่ใจเหรอ" เขากระชับอ้อมแขนอีกครั้ง ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันกว่าเดิม "เมื่อคืน...เธอไม่ได้คิดแบบนั้นนะ"

ธาลาลืมตาขึ้นมามองน่านฟ้า ใบหน้าของเขาทั้งใกล้และชัดเจนจนน่าใจสั่น "เมื่อคืน...ผม...ผมสับสน"

"ความสับสนที่ทำให้เธอครางชื่อฉันใช่ไหม" น่านฟ้ากระซิบข้างหูของธาลา ทำให้ธารารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ความสับสนที่ทำให้เธอซบฉันเหมือนจะขอความอบอุ่น"

"ผม...ผมแค่มัน..." ธาลาพยายามอธิบาย แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ

"เธอแค่มัน...ยอมแพ้ต่อความปรารถนาที่มันมีอยู่" น่านฟ้าพูดแทน "และมันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย" เขาลูบไล้ผมของธาลาอย่างอ่อนโยน "บางครั้ง...ร่างกายมันก็มีความต้องการที่จิตใจเราอาจจะยังไม่พร้อมจะยอมรับ"

คำพูดของน่านฟ้าทั้งปลอบโยนและยั่วยวนไปพร้อมๆ กัน มันทำให้ธาลารู้สึกอ่อนไหว เขาไม่เคยมีใครมาพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน ไม่มีใครที่ทำให้เขารู้สึกว่าความรู้สึกของเขาถูกเข้าใจ และถูกยอมรับ แม้จะเป็นความรู้สึกที่เขาเองก็ยังสับสนอยู่ก็ตาม

"แล้ว...คุณ...ต้องการอะไรจากผม" ธาลาถามเสียงสั่นเครือ

น่านฟ้ายิ้ม "ฉันต้องการ...ทุกอย่าง" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "ฉันต้องการเธอ...ทั้งตัวและหัวใจ"

คำตอบนั้นทำให้ธาลาแทบล้มทั้งยืน ความปรารถนาที่น่านฟ้าแสดงออกอย่างชัดเจนมันทั้งน่ากลัวและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย อันตรายที่จะถูกกลืนกินไปโดยความรู้สึกอันรุนแรงนี้

"ผม...ผมไม่สามารถ..."

"เธอทำได้" น่านฟ้าขัดขึ้น "เธอแค่ต้องกล้าที่จะยอมรับมัน" เขากดริมฝีปากลงบนหน้าผากของธาลา "ความรู้สึกมันไม่ได้โกหกนะ ธาลา"

ธาลาหลับตาลงอีกครั้ง เขาพยายามต่อสู้กับกระแสน้ำเชี่ยวที่กำลังพัดพาทุกอย่างของเขาไปสู่ห้วงลึก เขาไม่อยากยอมรับว่าความรู้สึกที่เขามีต่อน่านฟ้ามันมากกว่าแค่ความหวาดกลัว หรือความอับอาย

"ผม...ผมกลัว"

"ฉันจะอยู่ตรงนี้" น่านฟ้าพูดเสียงนุ่ม "ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหน" เขายกมือขึ้นลูบแก้มของธาลาเบาๆ "เราจะค่อยๆ เรียนรู้มันไปด้วยกัน"

มือของน่านฟ้าที่สัมผัสใบหน้าของธาลา ทำให้ความรู้สึกประหลาดใจเกิดขึ้นในใจของธาลา มันไม่ใช่ความรู้สึกที่แข็งกระด้าง หรือรุกรานอย่างที่เขาเคยจินตนาการ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน และความเข้าใจ

"แต่มัน...มันอาจจะ...ไม่ถูกต้อง" ธาลาเอ่ยเสียงแผ่วเบา

น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ "ความถูกต้อง...ใครเป็นคนกำหนด" เขาก้มลงมาอีกครั้ง จ้องมองเข้าไปในดวงตาของธาลา "สำหรับฉัน...แค่ฉันต้องการเธอ...แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว"

ริมฝีปากของน่านฟ้าจรดลงบนริมฝีปากของธาลาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่จุมพิษที่รุนแรงเร่าร้อน แต่เป็นจุมพิษที่อ่อนโยน ละมุนละไม ราวกับจะสื่อสารความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่าเดิม ธาลาไม่ได้ขัดขืน เขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังตอบสนองต่อสัมผัสนี้อย่างเป็นธรรมชาติ

ความร้อนที่เคยคุกรุ่นอยู่บนต้นคอ เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความร้อนที่เกิดจากความหวาดกลัว แต่มันคือความร้อนที่เกิดจากความต้องการที่ค่อยๆ ปะทุขึ้นมา

ริมฝีปากของน่านฟ้าค่อยๆ เลื่อนลงมาตามแนวกรามของธาลา สัมผัสแผ่วเบาที่ทำให้ธาลาขนลุกซู่ ราวกับเขากำลังถูกสำรวจโดยนักสำรวจผู้เชี่ยวชาญในทุกอณูของร่างกาย

"อย่า...อย่าทำแบบนี้" ธาลาพึมพำทั้งที่รู้ว่าคำพูดนั้นไร้ความหมาย

"ทำไม" น่านฟ้าถามเสียงพร่า "เธอไม่ชอบเหรอ"

ธาลาเงียบ เขาไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ เพราะลึกๆ แล้ว เขากลับรู้สึก...ดี

สัมผัสของน่านฟ้าทวีความรุนแรงขึ้นเล็กน้อย ลิ้นร้อนของเขาไล้เลียตามใบหูของธาลา ทำให้ธาลาสะท้านไปทั้งตัว

"ผม...ผม...หยุดเถอะครับ" ธาลาพยายามเอ่ยอีกครั้ง แต่เสียงของเขาก็อ่อนแรงลงเรื่อยๆ

"ฉันหยุดไม่ได้" น่านฟ้ากระซิบ "ถ้าเธอยังไม่หยุด...ฉันเองก็หยุดไม่ได้เหมือนกัน"

มือของน่านฟ้าค่อยๆ ไล้เลื้อยไปตามเสื้อคลุมตัวบางของธาลา ช้าๆ เนิ่นนาน ราวกับจะชื่นชมความงามที่อยู่ภายใต้ผืนผ้า

ธาลาหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง เขารู้ว่าตัวเองกำลังจะแพ้ให้กับความปรารถนาที่กำลังลุกโชนขึ้นมาภายในใจ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า...การยอมแพ้ครั้งนี้...มันจะนำพาเขาไปสู่สิ่งใด

เสียงกระดุมเสื้อตัวบางถูกปลดออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ค่อยๆ ปรากฏสู่สายตาของน่านฟ้า

"สวย...สมบูรณ์แบบ" น่านฟ้าพึมพำ

ธาลาตัวสั่นสะท้าน เขาไม่รู้ว่าควรจะหนี หรือควรจะปล่อยให้มันเป็นไป

นี่คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง ที่ทั้งอันตรายและน่าปรารถนา

...ปลายทางจะเป็นเช่นไร...