ตอนที่ 10 —

ตอนที่ 10 — รอยจูบที่ตราตรึงและคำถามที่ค้างคา

แสงสลัวยามเช้าที่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู เริ่มคลายบรรยากาศร้อนแรงที่อบอวลอยู่ในห้องนอนหรูหราของน่านฟ้า แต่ทว่าความร้อนผ่าวระอุที่ฝากไว้บนต้นคอระหงของธาลากลับยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่จาง ธาลาขยับตัวอย่างแผ่วเบา พยายามปลีกตัวออกจากอ้อมกอดที่รัดแน่นของน่านฟ้า ‌ความเหนอะหนะของเหงื่อไคลที่ผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาทำให้รู้สึกทั้งสับสนและสั่นไหว

เมื่อเปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏคือใบหน้าของน่านฟ้าที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจ ใบหน้าคมคายที่มีเคราอ่อนๆ ขึ้นแซมตามกรอบกรามนั้นกำลังหลับใหลอย่างสงบ ดวงตาคมที่เมื่อคืนยังฉายประกายแห่งความเร่าร้อน บัดนี้กลับปิดสนิท ​เผยให้เห็นขนตายาวงอนที่ทอดตัวลงมาอย่างน่ามอง ธาลาจ้องมองใบหน้านั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ ทุกเส้นสาย ทุกรายละเอียดราวกับจะจารึกลงในความทรงจำ

มือเรียวที่เคยสั่นเทาเมื่อครู่นี้ บัดนี้กลับค่อยๆ ยกขึ้นสัมผัสแผ่วเบาบริเวณขมับของน่านฟ้า ผิวสากเล็กน้อยจากการสะสมของเส้นขนนั้นทำให้รู้สึกประหลาดใจ ผิวของเขาที่ดูสมบูรณ์แบบเมื่อยามอยู่ภายใต้แสงไฟสลัว ‍กลับเผยให้เห็นความจริงที่ดิบกว่าเมื่อยามหลับใหล

"อืมมม..." เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของน่านฟ้า ขณะที่เปลือกตาของเขาเริ่มขยับ เขาพลิกตัวเล็กน้อย ดึงธาลาเข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม อ้อมแขนที่โอบกอดหนักหน่วงแต่ก็อบอุ่นราวกับจะหลอมรวมทุกส่วนของร่างกายเข้าไว้ด้วยกัน

ธาลาตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นระรัวอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงฉายวนซ้ำในสมอง ‌ภาพของน่านฟ้าที่ปลดเปลื้องพันธนาการทุกอย่างออกไป ภาพของเขาที่แสดงออกถึงความปรารถนาอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่ปิดบัง ความรู้สึกที่สับสนวุ่นวายถาโถมเข้าใส่

"ตื่นแล้วเหรอ" เสียงทุ้มที่ยังคงมีเสียงง่วงงุนลอดออกมาจากลำคอของน่านฟ้า เขาขยับใบหน้าเข้ามาซุกไซ้ที่ต้นคอระหงของธาลา สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของผิวพรรณที่คุ้นเคย

ธาลาสะดุ้งเฮือก ลมหายใจของเขาติดขัด ‍เขาพยายามจะผลักน่านฟ้าออก แต่แรงของอีกฝ่ายนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้

"น่านฟ้า... ปล่อยฉัน" เสียงของธาลาแหบพร่าแฝงด้วยความตื่นตระหนก

น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ปล่อยทำไม ในเมื่ออรุณรุ่งยามเช้าของฉันมันอยู่ที่นี่แล้ว" เขาคลายอ้อมแขนออกเล็กน้อย ​เพียงพอที่จะมองใบหน้าของธาลาได้อย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองสำรวจใบหน้าซีดเซียวที่ยังมีร่องรอยแห่งความสับสน

"เมื่อคืน... มันเป็นแค่..." ธาลาพยายามจะหาคำพูดมาอธิบาย แต่ก็คิดไม่ออก

"แค่?" น่านฟ้าเลิกคิ้ว ใบหน้าเขาโน้มเข้ามาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ​"แค่ความเผลอไผล? แค่ความผิดพลาด? หรือแค่... ความสุขที่เธอไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับ?"

คำถามนั้นทำเอาธาลาถึงกับนิ่งอึ้ง เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ความรู้สึกที่ผสมปนเปกันนั้นมันซับซ้อนเกินกว่าจะหาคำอธิบายง่ายๆ ได้

"ฉัน..." ธาลาอ้ำอำนวย ​"ฉันไม่รู้"

น่านฟ้าแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทั้งเจ้าเล่ห์และน่าค้นหา "ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร... เดี๋ยวฉันจะค่อยๆ สอนให้เธอรู้เอง" เขาค่อยๆ เลื่อนใบหน้าลงมา ปลายจมูกของเขาไล้ไปตามสันกรามของธาลา ก่อนจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากที่ยังคงอวบอิ่มจากการจูบเมื่อคืน

ธาลาหลับตาลงโดยอัตโนมัติ รู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นไปทั่วร่างกายอีกครั้ง เขาได้กลิ่นอายของน่านฟ้าชัดเจนขึ้น กลิ่นที่หอมกรุ่นแต่แฝงด้วยอันตราย

ริมฝีปากของน่านฟ้าประทับลงมาอย่างนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความต้องการที่ชัดเจน มันไม่ใช่การจูบที่เร่าร้อนเหมือนเมื่อคืน แต่เป็นการจูบที่เน้นย้ำ ราวกับจะประทับตราความเป็นเจ้าของไว้บนริมฝีปากคู่นั้น ธาลาตัวสั่นสะท้าน แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาได้

น่านฟ้าผละออกเล็กน้อย มองเข้าไปในดวงตาของธาลาที่ตอนนี้ฉายแววอ่อนไหว "รอยจูบนี้... จะบอกว่ามันคืออะไรดี?" เขากระซิบถาม "เป็นคำสัญญา? เป็นเครื่องหมาย? หรือเป็นเพียง... สัญลักษณ์ของค่ำคืนที่เราได้มอบให้แก่กัน?"

ธาลาอ้าปากจะพูด แต่ก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เขาได้แต่สบตากับน่านฟ้า ความรู้สึกที่ขัดแย้งกันปะทะกันอยู่ในอก อารมณ์ความรู้สึกที่ตีรวน ความกลัว ความปรารถนา และความสับสน

"ไม่ต้องตอบก็ได้..." น่านฟ้าพูดต่อ "เพราะบางที... การกระทำก็ดังกว่าคำพูดเสมอ"

เขาก้มลงไปจุมพิตที่ริมฝีปากของธาลาอีกครั้ง คราวนี้ลึกซึ้งกว่าเดิม ความอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเร่าร้อนที่คุกรุ่นขึ้นมาใหม่ ธาลาตอบรับการจูบนั้นอย่างห้ามใจไม่ได้ เขารู้สึกเหมือนถูกดูดกลืนเข้าไปในวังวนแห่งราคะอีกครั้ง ความคิดที่เคยพยายามยึดเหนี่ยวไว้เริ่มสั่นคลอน

มือของน่านฟ้าเลื่อนลงมาลูบไล้แผ่นหลังของธาลาอย่างแผ่วเบา แต่ทุกการสัมผัสกลับส่งกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่างกาย เขาไล้ขึ้นไปตามแนวสันหลัง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ช่วงเอวบาง แล้วค่อยๆ รูดลงมาอย่างเชื่องช้า

"เธอสวย... สวยจนน่าหลงใหล" น่านฟ้ากระซิบข้างหูของธาลา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "และฉัน... ก็ไม่อาจต้านทานความงามนี้ได้"

ธาลาถอนหายใจแผ่วเบา เขาพยายามจะรวบรวมสติ แต่มันก็เหมือนจะลอยเลือนไปกับสัมผัสที่เร่าร้อนของน่านฟ้า

"ฉัน... ฉันควรจะไป" เสียงของธาลาขาดห้วง "มีเรื่องที่ต้องทำ"

น่านฟ้าหัวเราะในลำคอ "เรื่องที่ต้องทำ... มีอะไรสำคัญกว่าความรู้สึกที่มันกำลังเกิดขึ้นระหว่างเรางั้นเหรอ?" เขาผละออกเล็กน้อย จ้องมองเข้าไปในดวงตาของธาลาอย่างจริงจัง "หรือเธอจะปล่อยให้ความรู้สึกนี้... ผ่านเลยไป โดยที่ยังไม่ทันได้เข้าใจมัน?"

ธาลาเม้มปากแน่น เขาไม่เคยรู้สึกสับสนมาก่อนในชีวิต ความรู้สึกที่น่านฟ้ามีให้มันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ แต่ความรู้สึกของเขาเอง... มันยังคลุมเครืออยู่มาก

"ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ" ธาลาตอบอย่างซื่อสัตย์

น่านฟ้าพยักหน้าช้าๆ "ไม่แน่ใจ... ก็แค่ลองดู" เขาเลื่อนมือขึ้นมาประคองใบหน้าของธาลาไว้ "ปล่อยให้หัวใจนำทาง... ในบางครั้ง"

เขาค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากเข้ามาใกล้ใบหน้าของธาลาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้เป็นการจูบที่เร่าร้อน แต่เป็นการจุมพิตที่แสนอ่อนโยนที่ปลายจมูก ก่อนจะไล้ลงมาที่แก้มเนียนใส แล้วสุดท้ายก็ประทับลงที่ริมฝีปากอีกครั้ง

"ฉันรู้ว่าเธอสับสน... และฉันก็รู้ว่าเธอต้องการอะไร" น่านฟ้าพูดพลางผละออก "และสิ่งที่เธอต้องการ... ฉันก็จะให้"

คำพูดนั้นทำเอาธาลาถึงกับใจเต้นแรงอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าน่านฟ้าหมายถึงอะไรกันแน่

"แต่ก่อนอื่น..." น่านฟ้าแย้มยิ้ม "เราควรจะเติมพลังให้ตัวเองเสียก่อน... ไม่ใช่หรือ?"

เขาหันไปมองที่ปลายเตียง ซึ่งมีชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดวางพับไว้อย่างเรียบร้อย ราวกับเตรียมพร้อมไว้สำหรับใครบางคน

"เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้... แล้วเราค่อยมาคุยกันต่อ" น่านฟ้าพูดพลางลุกขึ้นยืนจากเตียง ความสูงสง่าของเขาทำให้ธาลาต้องเงยหน้ามอง

เมื่อน่านฟ้าเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ธาลาอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบที่กลับมาเยือนอีกครั้ง แต่ความเงียบนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก

ธาลาค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากของตัวเอง ความอุ่นร้อนของรอยจูบยังคงหลงเหลืออยู่ เขารู้สึกถึงความขัดแย้งในใจอย่างรุนแรง

นี่มันคืออะไรกันแน่?

ความรู้สึกนี้...มันคืออะไร?

และต่อไป...เขาจะทำอย่างไร?

ความคิดเหล่านี้หมุนวนอยู่ในหัวของธาลา ราวกับพายุหมุนที่ไม่ยอมสงบลง เขากระชับผ้าห่มที่คลุมกายไว้แน่นขึ้น รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้ามา แทนที่ความร้อนแรงเมื่อครู่

บรรยากาศในห้องที่เคยเต็มไปด้วยความเร่าร้อน บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันและความสับสนที่คุกรุ่นอยู่ในใจของธาลา การต่อสู้ทางอารมณ์ภายในใจของเขายังคงดำเนินต่อไป และดูเหมือนว่ามันจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

รอยจูบที่ตราตรึงยังคงหลงเหลืออยู่บนริมฝีปากของเขา แต่คำถามที่ค้างคาในใจกลับยังไม่มีคำตอบ... และความรู้สึกที่ปั่นป่วนนี้ ก็ยังคงเป็นปริศนาที่รอการคลี่คลาย...

โปรดติดตามตอนต่อไป...