ตอนที่ 11 — ความจริงที่เปิดเผยและเงื่อนไขที่ต้องเผชิญ

แสงสลัวยามเช้าที่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู เริ่มคลายบรรยากาศร้อนแรงที่อบอวลอยู่ในห้องนอนหรูหราของน่านฟ้า แต่ทว่าความร้อนผ่าวระอุที่ฝากไว้บนต้นคอระหงของธาลากลับยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่จาง ร่างบางขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา พยายามหลีกเลี่ยงสัมผัสที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ รอยจูบเมื่อคืนยังคงชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่เดียว ความรู้สึกวาบหวามและความสับสนตีวนอยู่ในอก ‌หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะทะลุออกมา

ธาลาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏคือเพดานห้องที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง ตามมาด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราที่สะท้อนถึงรสนิยมอันประณีตของเจ้าของห้อง น่านฟ้า… ชื่อนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธออีกครั้ง ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นขึ้นอย่างคาดไม่ถึง กำลังนำพาเธอไปสู่เส้นทางที่ไม่เคยคิดฝัน

เสียงพลิกตัวเบาๆ ​จากอีกฟากของเตียงทำให้ธาลากระชับผ้าห่มแน่นยิ่งขึ้น เธอรู้ว่าน่านฟ้าตื่นแล้ว ความเงียบที่ปกคลุมห้องไม่ใช่ความเงียบที่ผ่อนคลาย แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยคำถามที่รอการไขกระจ่าง

“ตื่นแล้วหรือ” เสียงทุ้มต่ำของน่านฟ้าดังขึ้น ราวกับจะทะลวงผ่านความเงียบนั้นมา ธาลาสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็พยายามรวบรวมสติ

“ค่ะ” ‍เสียงแหบพร่าของเธอตอบรับเบาๆ

น่านฟ้าขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายอันเย้ายวนของเขา ค่อยๆ โอบล้อมร่างของธาลา เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมลมหายใจ

“เมื่อคืน… สนุกใช่ไหม” ‌น่านฟ้าถาม พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาที่เริ่มสั่นระริกของเธอ

ธาลาหลับตาลงช้าๆ เธอไม่กล้าที่จะมองน่านฟ้าตรงๆ คำว่า ‘สนุก’ ‍มันเป็นคำที่เล็กเกินไปที่จะอธิบายความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันมีความปรารถนา ความเคลิบเคลิ้ม และความรู้สึกที่ยากจะนิยาม

“ฉัน… ไม่รู้ค่ะ” เธอสารภาพอย่างซื่อสัตย์

น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นฟังดูเยือกเย็นแต่แฝงไปด้วยความพอใจ ​“ไม่รู้หรือ… บางทีอาจจะยังไม่แน่ใจ” เขาหยุดพูดไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อ “หรืออาจจะกำลังพยายามหลอกตัวเองอยู่”

คำพูดของน่านฟ้าบาดลึกเข้าไปในใจของธาลา เธอไม่เคยคิดที่จะหลอกตัวเอง แต่มันก็ยากที่จะยอมรับความรู้สึกที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้

“คุณ… คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ” ​ในที่สุดธาลาตัดสินใจถามในสิ่งที่เธอสงสัยมาตลอด

น่านฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประเมินคำตอบของเธอ “ความสุข… ความสุขของฉัน” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา

“ความสุขของคุณ… หมายความว่ายังไงคะ” เธอถามต่อ เสียงของเธอสั่นเครือ

“หมายความว่า… ​ฉันต้องการให้เธออยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ ฉัน” น่านฟ้าตอบ ดวงตาของเขาสะท้อนความต้องการอันแรงกล้า “ฉันต้องการให้เธอเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตของฉัน”

ธาลาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอบอกเล่าถึงความสับสนและความไม่เข้าใจ “แต่… เราเพิ่งรู้จักกัน”

“รู้จักกัน? เราเคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้แล้วนะธาลา” น่านฟ้าพูด พลางยกมือขึ้นมาลูบไล้แก้มของเธออย่างแผ่วเบา “เธอคงจำไม่ได้… หรือไม่ก็แกล้งทำเป็นจำไม่ได้”

“คุณหมายความว่ายังไงคะ?” ธาลาถามด้วยความตกใจ “ฉัน… ฉันไม่เคยเจอคุณมาก่อน”

น่านฟ้ายิ้มบางๆ “บางที… อาจจะไม่ใช่การเจอหน้ากันโดยตรง” เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเอ่ย “ธาลา… เธอรู้ไหมว่าพ่อของเธอเป็นหนี้ฉันอยู่เท่าไหร่”

คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางอกของธาลา เธอเบิกตากว้าง สั่นสะท้านไปทั้งร่าง “หนี้… คุณพูดเรื่องอะไรคะ”

“หนี้ก้อนใหญ่… ที่ถ้าเธอไม่ใช้ ฉันก็คงต้องหาทางอื่น” น่านฟ้าพูด น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมีความเย็นชาแฝงอยู่

“พ่อของฉัน… ท่านเป็นหนี้คุณ?” ธาลาถาม เสียงของเธออ่อนแรงลงทุกที ความทรงจำเกี่ยวกับฐานะทางการเงินของครอบครัวผุดขึ้นมาในหัว เธอรู้ดีว่าพ่อของเธอเคยมีปัญหาเรื่องเงิน แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะหนักหนาถึงขั้นนี้

“ใช่… และตอนนี้… ฉันต้องการให้เธอใช้หนี้แทน” น่านฟ้าพูด ดวงตาของเขามองตรงมาที่ธาลา ราวกับจะอ่านความคิดของเธอ

“ใช้หนี้… ฉันจะใช้หนี้คุณได้ยังไงคะ” ธาลาถาม น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

“เธอก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ” น่านฟ้าพูด พร้อมกับลากนิ้วหัวแม่มือไปตามริมฝีปากของเธออย่างช้าๆ “เธอสวย… เธอมีเสน่ห์… และเธอสามารถทำให้ฉันมีความสุขได้”

หัวใจของธาลากระหน่ำเต้นแรง ความหมายของคำพูดนั้นชัดเจนเกินกว่าที่เธอจะปฏิเสธได้ เธอถูกยื่นข้อเสนอที่โหดร้าย เสนอที่แลกเปลี่ยนร่างกายและความสุขของเธอ เพื่อชดใช้หนี้ของพ่อ

“คุณ… คุณกำลังบังคับฉัน” ธาลาพูด เสียงสั่นเครือ

“ฉันไม่ได้บังคับ… ฉันแค่เสนอทางออก” น่านฟ้าตอบ “ทางเลือกของเธอ… คือการที่ฉันจะไปตามทวงหนี้จากพ่อของเธอ… ซึ่งแน่นอนว่ามันคงจะไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขา… หรือเธอ”

ธาลาหลับตาลงอีกครั้ง ภาพใบหน้าของพ่อที่เคยอ่อนโยนฉายขึ้นมาในความคิด เธอทนไม่ได้ที่จะเห็นพ่อต้องลำบาก เธอรู้ดีว่าน่านฟ้าไม่ใช่คนที่จะยอมปล่อยหนี้ก้อนนี้ไปง่ายๆ

“ฉัน… ฉันต้องทำยังไงคะ” เธอถามอย่างจำใจ

น่านฟ้ายิ้มกว้างขึ้น “ดี… ฉลาดมาก” เขาพูด พลางโน้มตัวเข้ามาใกล้ “เธอจะอยู่กับฉัน… เป็นของฉัน… และทำให้ฉันมีความสุข… เป็นเวลา… หนึ่งปี”

“หนึ่งปี!” ธาลาอุทานออกมาด้วยความตกใจ “มันนานเกินไปนะคะ”

“นานเกินไป? ฉันคิดว่ามันกำลังพอดี” น่านฟ้าตอบ “หนึ่งปี… ที่เธอจะอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน… และตอบสนองทุกความต้องการของฉัน”

“แล้ว… แล้วพ่อของฉันล่ะคะ” ธาลาถาม

“พ่อของเธอ… จะไม่ถูกรบกวน… ตราบใดที่เธอยังทำตามข้อตกลง” น่านฟ้าพูด “และเมื่อครบหนึ่งปี… หนี้ทั้งหมด… จะเป็นอันสิ้นสุด”

ธาลาเงียบไป เธอพยายามคิดหาทางออก แต่ก็พบว่ามันไม่มีทางอื่นเลย น่านฟ้าได้วางกับดักที่เธอไม่มีวันหลุดพ้น

“ฉัน… ตกลง” เธอพูด น้ำเสียงแผ่วเบา “แต่… ขออย่างหนึ่งได้ไหมคะ”

“ว่ามา” น่านฟ้าตอบ

“อย่า… อย่าทำร้ายพ่อของฉัน” ธาลาขอร้อง

“ตราบใดที่เธอเชื่อฟัง… ฉันก็จะไม่ทำ” น่านฟ้าพูด “เอาล่ะ… มาทำข้อตกลงกันอย่างเป็นทางการ”

เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง “ธาลา… ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป… เธอคือผู้หญิงของฉัน… และฉันคือเจ้าของของเธอ… ตลอดหนึ่งปีข้างหน้า”

คำพูดนั้นตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายที่ธาลากำลังเผชิญ เธอถูกขาย… ถูกแลกเปลี่ยน… เพื่อใช้หนี้ของพ่อ

“ฉัน… จะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” ธาลาตอบอย่างอ่อนแรง

น่านฟ้ายิ้มอย่างพึงพอใจ เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่รอยจูบที่เต็มไปด้วยความปรารถนา แต่เป็นรอยจูบที่บ่งบอกถึงการครอบครอง

“ดี… และจำไว้… เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” น่านฟ้าพูด ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

ธาลาค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอดของน่านฟ้า เธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอถูกจับกุม… ด้วยกรงรักที่ถูกสร้างขึ้นจากราคะและความสิ้นหวัง

ขณะที่น่านฟ้ากำลังเดินออกจากห้องไป ธาลาได้แต่ทรุดตัวลงกับพื้น เธอพยายามกลั้นน้ำตา แต่สุดท้ายน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความอ้างว้างก็ไหลรินออกมาไม่หยุด

เธอจะต้องทำอย่างไรต่อไป? ความสัมพันธ์นี้จะพาเธอไปสู่จุดไหน? และเธอจะสามารถหลุดพ้นจากกรงรักนี้ไปได้หรือไม่…

---

(สิ้นสุดตอนที่ 11)