แสงสลัวยามเช้าที่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู เริ่มคลายบรรยากาศร้อนแรงที่อบอวลอยู่ในห้องนอนหรูหราของน่านฟ้า แต่ทว่าความร้อนผ่าวระอุที่ฝากไว้บนต้นคอระหงของธาลากลับยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่จาง รอยจูบเมื่อคืนยังคงประทับแน่น ราวกับเป็นเครื่องยืนยันถึงความบ้าคลั่งที่เกินจะต้านทาน จิตใจของธาลาปั่นป่วน ระหว่างความรู้สึกผิดที่สุมทับ กับแรงดึงดูดอันมหาศาลที่น่านฟ้ามีต่อเขา
ร่างของธาลาขยับตัวอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความอุ่นที่แผ่ซ่านจากอ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดเอวเขาไว้ น่านฟ้ายังคงหลับใหล ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ยามตื่นเต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจ บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างประหลาด ลมหายใจสม่ำเสมอที่รดรินอยู่ข้างใบหู สร้างความรู้สึกที่ประหลาดจนยากจะบรรยาย
ธาลาถอนหายใจแผ่วเบา พยายามแกะมือของอีกฝ่ายออกอย่างนุ่มนวลที่สุด แต่ดูเหมือนว่าน่านฟ้าจะรับรู้ได้ ดวงตาคมกริบที่มักฉายแววเย่อหยิ่ง บัดนี้มีประกายบางอย่างที่ธาลาอ่านไม่ออก เปิดขึ้นอย่างช้าๆ
“จะไปไหน?” เสียงทุ้มแหบพร่าของน่านฟ้าดังขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามสันกรามของธาลาอย่างแผ่วเบา
ธาลาชะงัก เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง การอยู่ตรงนี้ในอ้อมกอดของน่านฟ้า มันผิดต่อทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาควรจะเป็น
“ผม... ผมควรจะกลับไปแล้ว” ธาราเอ่ยเสียงเบา พยายามไม่สบตาอีกฝ่าย
น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูราวกับจะเยาะเย้ย แต่ทว่าแววตาของเขาไม่ได้บ่งบอกเช่นนั้น “กลับ? นี่เพิ่งจะเช้า”
“แต่ผมมีงานต้องทำ” ธาลาพยายามผลักตัวเองออกจากอ้อมกอด แต่ก็ไม่สำเร็จ น่านฟ้าออกแรงรั้งไว้เบาๆ แต่หนักแน่นพอจะทำให้ธาลาขยับไปไหนไม่ได้
“งาน? งานสำคัญกว่าการอยู่ที่นี่กับฉันงั้นหรือ?” น่านฟ้าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมคายฉายแววผิดหวังเล็กน้อย “ฉันคิดว่าเมื่อคืน... มันมีความหมายกับเธอเหมือนกัน”
คำพูดของน่านฟ้าตอกย้ำความรู้สึกผิดในใจของธาลา เขาไม่อยากจะยอมรับ แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันรุนแรงและซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจได้
“มัน... มันไม่ใช่แบบนั้น” ธาลาพยายามหาคำพูดที่เหมาะสมที่สุด “ผมแค่... ผมแค่สับสน”
“สับสน?” น่านฟ้าเลิกคิ้วข้างหนึ่ง “สับสนในเรื่องอะไร? สับสนว่าชอบฉันรึเปล่า?”
คำถามตรงไปตรงมาทำให้ธาลาใจกระตุก เขาเม้มริมฝีปากแน่น ไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้
“ฉันให้โอกาสเธอเสมอ ธาลา” น่านฟ้าพูดเสียงนุ่มลง “ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ได้บังคับอะไรเธอ”
“แต่คุณ... คุณรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้” ธาลาเงยหน้าขึ้นสบตาน่านฟ้า ดวงตาของเขาสะท้อนความขัดแย้งที่กำลังต่อสู้กันอยู่ภายใน “เรา... เราอยู่คนละโลก”
“โลกของเรามันจะต่างกันได้ยังไง ในเมื่อเรานอนอยู่ที่เตียงเดียวกัน” น่านฟ้าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายรดรินอยู่บนแก้มของธาลา “อย่าให้กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมามันแข็งแกร่งเกินไป ธาลา”
นิ้วของน่านฟ้าค่อยๆ ไล้ไปตามเส้นผมที่ปรกหน้าผากของธาลาอย่างอ่อนโยน การสัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะปฏิเสธ ธาลาหลับตาลง พยายามข่มใจไม่ให้โอนอ่อนไปตามแรงดึงดูดนั้น
“ผม... ผมไม่สามารถ” ธาลาพึมพำเสียงแผ่วเบา “มันจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง”
“แย่ลงยังไง?” น่านฟ้าถามกลับ น้ำเสียงแฝงความสงสัย “การปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีต่อกัน มันไปต่อ มันจะทำให้แย่ลงได้ยังไง?”
“เพราะผมมีคนที่รออยู่” ธาลาเอ่ยเสียงหนักแน่นขึ้น แม้จะรู้ว่าคำพูดนั้นกำลังยิงใส่หัวใจของตัวเอง “ผมมีชีวิตของผมที่รออยู่”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของน่านฟ้าอย่างจัง ใบหน้าคมคายที่เคยฉายแววอ่อนโยน บัดนี้กลับฉายแววเย็นชาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“คนที่เธอรอ?” น่านฟ้าถามเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์ “เขาเป็นใคร? เขาดีพอสำหรับเธอจริงๆ หรือ?”
“เขา... เขารอผม” ธาลาตอบเสียงเบาลง ไม่สามารถอธิบายความรู้สึกที่ซับซ้อนได้
น่านฟ้าผละออกห่างอย่างกะทันหัน ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาจนธาลาหนาวสะท้าน “ฉันเข้าใจแล้ว”
คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความหมายที่ทำให้ธาลารู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก
“ผมขอโทษ” ธาลาเอ่ยขึ้น “ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเสียใจ”
“เธอไม่ได้ทำให้ฉันเสียใจ” น่านฟ้าลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ของเขากลายเป็นเงาที่ทอดทาบทับอยู่เหนือธาลา “ฉันแค่... ตระหนักได้ว่ากำแพงที่เธอพูดถึง มันคงจะแข็งแกร่งกว่าที่ฉันคิด”
น่านฟ้าเดินไปเปิดม่านออก แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้ห้องนอนที่เคยอบอวลไปด้วยความปรารถนา บัดนี้กลับกลายเป็นที่ที่เต็มไปด้วยความอึดอัด
“อาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว” น่านฟ้าพูดเสียงเย็นชา “ฉันจะให้คนไปส่งเธอ”
ธาลาได้แต่มองตามแผ่นหลังของน่านฟ้าด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจของเขาในครั้งนี้ มันจะนำพาเรื่องราวไปในทิศทางใด แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้คือ ความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างบอบบาง กำลังจะถูกรอยร้าวที่เขาสร้างขึ้นมา ทำให้มันสั่นคลอน
เมื่อธาลาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เขาก็พบว่าน่านฟ้ากำลังยืนรออยู่หน้าประตูห้องนอน ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ใดๆ ที่จะอ่านออก
“ขอบคุณครับ” ธาลาเอ่ยเสียงเบา
น่านฟ้าเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินนำธาลาออกไปจากห้อง ราวกับจะบอกเป็นนัยว่า ทุกอย่างระหว่างพวกเขามันได้จบลงแล้ว… อย่างน้อยก็ในตอนนี้
ขณะที่รถยนต์หรูกำลังพาธาลาออกจากคฤหาสน์อันโอ่อ่า เขาได้แต่ทอดถอนใจ พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพความทรงจำเมื่อคืนยังคงชัดเจนในหัว รอยจูบ รอยสัมผัส เสียงกระซิบ ทุกอย่างยังคงตราตรึง
เขาควรจะรู้สึกโล่งใจที่ได้กลับสู่โลกของตัวเอง แต่มันกลับไม่ใช่เลย ความรู้สึกว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นในใจ มันหนักอึ้งกว่าเดิม
ไม่นานนัก โทรศัพท์ของธาลาที่วางอยู่บนตักก็สั่นขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
‘ฉันรอคุณอยู่ที่ร้านกาแฟเดิม’
หัวใจของธาลาเต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง ธาลาเม้มปากแน่น เขากำลังจะก้าวเข้าสู่เส้นทางที่เขาพยายามจะหลีกเลี่ยง แต่ก็ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับเขาเสียแล้ว
คำถามที่ค้างคาในใจของธาลา ไม่ได้มีเพียงแค่ความรู้สึกที่มีต่อน่านฟ้าอีกต่อไป แต่ยังมีคำถามเกี่ยวกับอนาคตของเขาเอง และเส้นทางชีวิตที่กำลังจะถูกลิขิต…
คำเตือน: เนื้อหานี้มีฉากที่อาจไม่เหมาะสมกับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี
กรงรักราคะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก