แสงสลัวยามเช้าที่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู เริ่มคลายบรรยากาศร้อนแรงที่อบอวลอยู่ในห้องนอนหรูหราของน่านฟ้า แต่ทว่าความร้อนผ่าวระอุที่ฝากไว้บนต้นคอระหงของธาลากลับยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่จาง ร่างกายที่เคยเปลือยเปล่าแนบชิดเมื่อคืนวาน บัดนี้ถูกห่มคลุมด้วยผ้าปูที่นอนเนื้อดีสีครามเข้ม เผยให้เห็นเพียงส่วนของแผ่นหลังเนียนละเอียดที่ค่อยๆ กระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจที่เริ่มสงบลง
ธาลาพลิกตัวอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวที่ยังคงอุ่นระอุ เปลือกตาที่เคยหนักอึ้งด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการปรนเปรอ ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่พาให้ค่อยๆ เปิดออก ภาพแรกที่ปรากฏคือเพดานสีครีมอ่อนที่ประดับด้วยโคมไฟระยิบระยับ สลับกับเงาของเฟอร์นิเจอร์ยุโรปโบราณที่วางเรียงรายอยู่รอบห้อง
ความรู้สึกอึดอัดจู่โจมเข้าใส่ เธอจำได้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ภาพของน่านฟ้า ใบหน้าที่ฉายแววปวดร้าวระคนปรารถนา เสียงกระซิบแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความโหยหา ลึกลงไปในอก ธาลารู้สึกถึงความผิดบาปบางอย่างที่กำลังกัดกิน แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกที่ได้มอบให้กับน่านฟ้าเมื่อคืน ก็ยังคงทิ้งร่องรอยความพึงพอใจที่ปฏิเสธไม่ได้
“ตื่นแล้วเหรอ”
เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากอีกฟากของเตียง น่านฟ้าพลิกตัวหันมา ดวงตาคมกริบที่เคยฉายประกายแห่งราคะเมื่อคืน บัดนี้กลับมีความอ่อนโยนปะปนอยู่เล็กน้อย เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้า มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอว แต่ถึงกระนั้น เรือนร่างกำยำที่ปรากฏก็ยังคงแฝงไปด้วยเสน่ห์อันตราย
ธาลาไม่ได้ตอบ เพียงแต่ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง เธอหยิบเสื้อเชิ้ตตัวยาวสีขาวของน่านฟ้าที่วางพาดอยู่บนเก้าอี้มาสวมทับ ความรู้สึกอายผสมปนเปกับความไม่สบายใจ ทำให้เธอพยายามหลบสายตาคมกริบของเขา
“เมื่อคืน…” ธาลาพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “ฉัน…ฉันขอโทษ”
น่านฟ้าเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะยื่นมือมาลูบไล้แก้มเนียนที่ยังคงมีรอยแดงจางๆ จากการสัมผัสเมื่อคืน “ขอโทษเรื่องอะไร” น้ำเสียงเขาแฝงด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้ธาลาใจเต้นแรง “เธอไม่ต้องขอโทษอะไรทั้งนั้น”
“แต่ว่า…”
“ชู่ว์” น่านฟ้าใช้นิ้วหัวแม่มือแตะที่ริมฝีปากอวบอิ่มของธาลา “เมื่อคืน…มันคือสิ่งที่พวกเราต้องการ”
คำพูดของเขาเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟแห่งความรู้สึก ธาลากัดริมฝีปากแน่น ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงแค่ความปรารถนาทางกาย แต่ยังมีบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นซ่อนอยู่… เป็นความผูกพันที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ
“ฉัน…ฉันไม่แน่ใจว่าฉันพร้อมสำหรับเรื่องนี้” ธาลาเอ่ยเสียงแผ่วเบา
น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาไม่ได้เย้ยหยัน แต่กลับเต็มไปด้วยความเข้าใจ “ฉันรู้ว่ามันเร็วไป… แต่บางครั้ง ความรู้สึกมันก็มาถึงโดยที่เราไม่ได้ตั้งตัว” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ธาลา… เธอรู้สึกอะไรกับฉัน”
คำถามนั้นทำให้ธาลาหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครมาถามคำถามนี้กับเธอโดยตรง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับน่านฟ้า ชายหนุ่มผู้เย็นชา ปากร้าย ที่เธอเคยเกลียดเข้าไส้
“ฉัน…ฉันไม่รู้” เธอตอบตามตรง “ฉันสับสน”
“สับสน… ในเรื่องอะไร” น่านฟ้าโน้มตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ธาลาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่บนใบหน้าของเธอ
“ทุกเรื่อง” ธาลาตอบ “ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา… มันเร็วเกินไป ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะรู้สึกยังไง”
“ถ้าฉันบอกเธอว่า… ฉันรู้สึกกับเธอมากกว่าที่เธอคิดล่ะ” น่านฟ้าเอ่ยเสียงเบา ดวงตาคู่สวยจับจ้องมาที่เธออย่างแน่วแน่ “ถ้าฉันบอกเธอว่า… ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน ฉันก็รู้สึกว่าเธอแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น”
ธาลาชะงัก เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เธอจำได้ถึงวันที่เธอไปทำงานที่น่านฟ้าเป็นเจ้าของ… วันที่เขาดูถูกเธอ วันที่เขาเหยียดหยามเธอ แต่วันนี้… แววตาของเขาที่มองเธอ มันไม่ใช่แววตาของคนที่เคยทำร้ายเธอ
“ทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นกับฉัน” ธาลาถาม เสียงสั่นเครือ “ทำไมคุณถึง… ดูถูกฉัน”
น่านฟ้าถอนหายใจยาว ใบหน้าของเขาฉายแววของความเจ็บปวด “ตอนนั้น… ฉันกำลังปกป้องตัวเอง”
“ปกป้อง… จากอะไร”
“จากความรู้สึก… ที่ฉันไม่อยากจะยอมรับ” น่านฟ้าตอบ เขาลูบไล้ไปตามเส้นผมของเธออย่างอ่อนโยน “ฉันรู้ว่ามันฟังดูไม่น่าเชื่อ… แต่ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเธอ ฉันก็รู้สึกว่าเธอมีบางอย่างที่พิเศษ… บางอย่างที่ดึงดูดฉันอย่างประหลาด”
“แต่คุณ… คุณไม่เคยแสดงออกอย่างนั้น”
“เพราะฉันกลัว” น่านฟ้าตอบ “กลัวที่จะเสียการควบคุม… กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่มันรุนแรงเกินกว่าที่ฉันจะรับได้” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ตอนที่เธอเข้ามาในชีวิตฉัน… มันเหมือนมีพายุลูกหนึ่งพัดเข้ามา… พายุแห่งความรู้สึกที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อน”
ธาลาเงียบไป เธอพยายามประมวลผลสิ่งที่น่านฟ้ากำลังพูด ภาพในอดีตไหลผ่านเข้ามาในหัว ความทรงจำเกี่ยวกับเขา… ความทรงจำที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ความเจ็บปวด และ… ความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็ไม่เคยเข้าใจ
“แล้ว… เมื่อคืน…” ธาลาเอ่ยเสียงแผ่ว “เมื่อคืน… มันคืออะไร”
“เมื่อคืน… คือการยอมรับ” น่านฟ้าตอบ “คือการยอมรับว่า… ฉันไม่สามารถหนีความรู้สึกนี้ไปได้อีกแล้ว” เขาประกบปากบางเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ “ธาลา… ฉัน… ฉันชอบเธอ”
คำว่า “ชอบ” ที่เปล่งออกมาจากปากของน่านฟ้า มันเหมือนมีพลังงานบางอย่างที่ซัดกระหน่ำเข้าใส่หัวใจของธาลา เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า และลึกลงไปในอก… มีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังแตกสลาย
“ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดยังไง” ธาลาตอบ “ฉัน… ยังคงสับสน”
“ไม่เป็นไร” น่านฟ้าตอบ “ฉันจะรอ… ฉันจะรอให้เธอเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง” เขาผละออกเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียง “ฉันจะให้เวลาเธอ… ลองไปอาบน้ำแต่งตัวสิ… ฉันสั่งอาหารเช้าไว้แล้ว”
ธาลาพยักหน้าเบาๆ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง ก้าวเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ติดกัน ความรู้สึกหนักอึ้งยังคงค้างอยู่ในใจ แต่ลึกลงไป… มีความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น
ขณะที่ธาลาอยู่ในห้องน้ำ เสียงโทรศัพท์ของน่านฟ้าก็ดังขึ้น “ฮัลโหล… ใช่… เกิดอะไรขึ้น… ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
เสียงของน่านฟ้าที่เปลี่ยนไป ทำให้ธาลาที่กำลังสระผมอยู่ ชะงักไป เธอเปิดประตูห้องน้ำออกเล็กน้อย มองเห็นน่านฟ้าที่กำลังจะก้าวออกจากห้อง
“มีอะไรรึเปล่าคะ” ธาลาถาม
น่านฟ้าหันมามองเธอด้วยสายตาที่ดูรีบร้อน “มีเรื่องด่วนนิดหน่อย… ฉันต้องออกไปข้างนอก”
“แล้ว… แล้วฉันล่ะคะ”
“เธออยู่ที่นี่ก่อนนะ… ฉันจะรีบกลับมา” น่านฟ้าพูดพลางหยิบสูทที่วางพาดอยู่บนเก้าอี้มาสวม “ไม่ต้องห่วงนะ… ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง”
ก่อนที่ธาลาจะได้เอ่ยอะไร น่านฟ้าก็ก้าวออกจากห้องไปแล้ว ทิ้งให้เธออยู่เพียงลำพังในห้องนอนที่เคยอบอวลไปด้วยความร้อนแรงเมื่อคืนวาน
ธาลาเดินกลับไปที่เตียง เธอมองไปรอบๆ ห้อง… ห้องที่เต็มไปด้วยความหรูหราและความทรงจำที่เปียกปอน ลึกลงไปในใจของเธอ ความสับสนยังคงคุกรุ่นอยู่ แต่… มันก็มีบางอย่างที่เปลี่ยนไปแล้ว
เธอมองไปที่ผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู ที่กำลังค่อยๆ ปล่อยให้แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา… ราวกับจะบอกว่า… วันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว… พร้อมกับความสัมพันธ์ที่กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้น… อย่างไม่แน่นอน
[ต่อตอนที่ 16]
กรงรักราคะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก