ตอนที่ 16 — คลื่นพิศวาสในห้วงราตรี

แสงสลัวยามเช้าที่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู เริ่มคลายบรรยากาศร้อนแรงที่อบอวลอยู่ในห้องนอนหรูหราของน่านฟ้า แต่ทว่าความร้อนผ่าวระอุที่ฝากไว้บนต้นคอระหงของธาลากลับยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่จาง ร่างกายของเขายังคงอ่อนปวกเปียก รู้สึกได้ถึงหยดเหงื่อที่เกาะพราวตามผิว ราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิอันดุเดือดมาหมาดๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ประสาทสัมผัสทุกส่วนยังคงตื่นตัวรับรู้ถึงสัมผัสที่ประทับตราลงบนเรือนร่าง

ธาลาค่อยๆ ‌ขยับกายอย่างระมัดระวัง หวั่นเกรงว่าทุกการเคลื่อนไหวจะปลุกคนที่หลับใหลอยู่ข้างกายให้ตื่นขึ้น น่านฟ้านอนตะแคงอยู่โดยหันหลังให้เขา คลื่นผมสีดำขลับทิ้งตัวลงบนหมอนใบหนา ร่างกายที่บอบบางภายใต้ผ้าปูเตียงสีขาวดูบอบบางจนน่าเป็นห่วง สันหลังของเขายังคงเป็นรอยจางๆ จากแรงบีบรัดที่หนักหน่วงเมื่อคืนนี้ ธาลาลอบถอนหายใจแผ่วเบา ​ภาพใบหน้าของน่านฟ้าที่เต็มไปด้วยความปรารถนา น้ำเสียงที่เปล่งออกมาด้วยความโหยหา ราวกับจะฉีกกระชากทุกการต่อต้านของเขาให้สิ้นซาก

“ทำไม… ทำไมถึงเป็นแบบนี้…” เขากระซิบกับตัวเอง เสียงแหบพร่าที่เกิดจากการใช้งานหนักเมื่อคืนยังคงติดอยู่ที่ลำคอ เขาพยายามรวบรวมสติ ปัดเป่าภาพความรุ่มร้อนที่รบกวนจิตใจออกไป ‍แต่ยิ่งพยายาม เขากลับยิ่งจมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์ที่แปรปรวน

เมื่อคืน… มันเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ น่านฟ้าไม่ได้เพียงแค่ปลุกเร้าความต้องการทางกายของเขาขึ้นมา แต่เขากลับปลุกเร้าอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น สัมผัสที่น่านฟ้ามอบให้ ไม่ใช่สัมผัสของคนแปลกหน้า แต่กลับเป็นสัมผัสที่ราวกับรู้จักกันมานาน ‌สัมผัสที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนเจือปนความป่าเถื่อน เสียงครางที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา มันคือเสียงแห่งความยินยอมที่หลุดลอดออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว

ธาลาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เขามองไปรอบๆ ห้องนอนหรูหราที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง ภาพถ่ายของน่านฟ้าในอิริยาบถต่างๆ ถูกจัดวางไว้อย่างมีศิลปะ ‍ดอกไม้สดที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ทุกอย่างบ่งบอกถึงรสนิยมและความมั่งคั่งของเจ้าของห้อง แต่สำหรับธาลา ห้องนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันเหลือเกิน ความหรูหราที่เย็นชา กับความปรารถนาที่ร้อนแรงจนเผาไหม้

เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเขาต่อต้านน่านฟ้าอย่างสุดกำลัง เขาพยายามสะบัดมือออก ​ดิ้นรนที่จะหนี แต่ทุกครั้งที่เขาพยายาม น่านฟ้ากลับยิ่งเพิ่มแรงบีบรัด จับตัวเขาไว้แน่นขึ้น ดวงตาของน่านฟ้าที่เปล่งประกายด้วยประกายที่เขารู้จักดี มันคือประกายของความครอบครอง ราวกับว่าเขาเป็นสมบัติล้ำค่าที่น่านฟ้าจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไป

“ไม่… ฉันไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้…” ​ธาลาพึมพำอีกครั้ง เขาพยายามที่จะปลุกจิตสำนึกของตัวเองให้ตื่นตัว เขาจำได้ว่าเขามาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร เขามาเพื่อตามหาบางสิ่งบางอย่าง ไม่ใช่มามอบกายให้ใคร

แต่แล้ว… เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอจากด้านหลังก็ดึงสติของเขากลับมา น่านฟ้านอนหลับอยู่ ดวงตาของเขาปิดสนิท ​ริมฝีปากเม้มแน่นเล็กน้อยราวกับยังคงฝันถึงค่ำคืนที่ผ่านมา ธาลาอดไม่ได้ที่จะมองสำรวจใบหน้าของน่านฟ้าอย่างละเอียด เขาเห็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ใต้ความงามสง่า นั่นคือความเหนื่อยล้าจากภาระหน้าที่ หรือความเหนื่อยล้าจากการไล่ล่าบางสิ่งบางอย่างกันแน่?

เขาสังเกตเห็นรอยช้ำจางๆ บนข้อมือของน่านฟ้า ซึ่งมันเป็นรอยเดียวกันกับที่เขาทิ้งไว้เมื่อคืนนี้ เป็นเครื่องเตือนใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความจริงที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับน่านฟ้า

ธาลาค่อยๆ คลานไปที่ขอบเตียง มือของเขาปัดผ่านผิวสัมผัสอันเรียบลื่นของผ้าปูเตียง เขาหยุดชะงักเมื่อนิ้วมือไปสัมผัสกับบางสิ่งบางอย่างที่เย็นเฉียบ มันคือสร้อยคอเส้นเล็กๆ ที่มีจี้รูปนกสีฟ้าประดับอยู่ เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเห็นน่านฟ้าสวมมันอยู่… หรือเขาจะเข้าใจผิด?

ด้วยความระแวง เขาค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วหยิบสร้อยคอเส้นนั้นขึ้นมา มันคือสร้อยคอที่เขาเคยเห็นในรูปถ่ายของ “คนสำคัญ” ที่น่านฟ้าเก็บไว้… คนที่เขาเองก็ไม่เคยได้รู้จัก

หัวใจของธาลาเต้นแรง เขาพยายามสะบัดความคิดเหล่านั้นออกไป เขามาอยู่ที่นี่เพราะเขาต้องการความช่วยเหลือ เขามาเพราะเขาเชื่อว่าน่านฟ้าคือคนที่สามารถช่วยเขาได้ แต่ตอนนี้… ทุกอย่างกำลังจะพลิกผัน

เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า ร่างกายของเขายังคงตอบสนองต่อสัมผัสของน่านฟ้า แม้ว่าจิตใจจะพยายามต่อต้านเพียงใดก็ตาม เมื่อคืนนี้… เขายอมจำนนต่อสัญชาตญาณที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างรุนแรง เขารู้สึกถึงความสุขสมที่ปะปนมากับความอับอาย เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถรู้สึกแบบนี้กับใครได้… โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับน่านฟ้า

“ไม่… ฉันต้องไม่หลงกล…” ธาลาพึมพำ เขาพยายามปลุกสติให้ตื่นตัว เขาจำได้ว่าเขามาที่นี่เพื่อตามหา “ความจริง” และเขาเชื่อว่าน่านฟ้าคือคนที่จะมอบความจริงนั้นให้เขาได้

แต่ความจริงที่เขาได้รับเมื่อคืน มันคือความจริงที่ร้อนแรงจนน่ากลัว ความจริงที่ทำให้เขาเริ่มสั่นคลอนต่อการตัดสินใจของตัวเอง

เขารู้สึกถึงความร้อนที่เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายอีกครั้งเมื่อนึกถึงภาพใบหน้าของน่านฟ้าที่โน้มเข้ามาหาเขา เสียงครางที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของเขาเอง ความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความเจ็บปวดและความสุข ราวกับว่าเขาถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วปะติดปะต่อใหม่

ธาลาลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ เขารู้สึกถึงความเย็นของพื้นห้องที่สัมผัสฝ่าเท้า เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ยามเช้าของเมืองที่กำลังตื่นตัว แสงแดดอ่อนๆ เริ่มสาดส่องมาแต่ยังไม่สามารถขจัดความมืดมิดที่ปกคลุมจิตใจของเขาได้

“ฉันต้องออกไปจากที่นี่” เขากล่าวกับตัวเอง เสียงที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่

แต่ขณะที่เขากำลังจะก้าวไปที่ประตู ร่างกายของเขากลับแข็งทื่อเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากบนเตียง

“จะไปไหน…”

เสียงงัวเงียของน่านฟ้าปลุกเขาให้ตกใจ ธาลาหันกลับไปมอง ร่างของน่านฟ้ากำลังขยับตัว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาที่พร่ามัวด้วยความง่วงนอน แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาของธาลาประกายนั้นก็กลับมาเฉียบคมในพริบตา

“ฉัน… ฉันแค่จะไปอาบน้ำ” ธาลาโกหกอย่างตะกุกตะกัก

น่านฟ้าค่อยๆ ยืดตัวขึ้นอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา “อาบน้ำ… หรือจะหนีไป?”

คำถามนั้นทำเอาธาลาใจหายวาบ เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะแสดงท่าทีอย่างไรต่อหน้าน่านฟ้าตอนนี้

“ฉัน… ฉันแค่… รู้สึกไม่ค่อยสบาย” ธาลาพยายามแก้ตัว

น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นทำให้ธาลารู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบหัวใจ “ไม่สบาย… จากเมื่อคืนงั้นเหรอ?”

ธาลาหน้าแดงขึ้นมาทันที เขาไม่เคยคิดว่าน่านฟ้าจะกล้าพูดเรื่องนั้นออกมาตรงๆ แบบนี้

“ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” ธาลาพูดเสียงเบา

น่านฟ้าลุกขึ้นจากเตียง เขาเดินตรงมาที่ธาลาอย่างช้าๆ ท่าทางที่สง่างามของเขายังคงดึงดูดสายตาของธาลาเสมอ แม้ว่าตอนนี้ธาลาจะรู้สึกสับสนและหวาดกลัวเพียงใดก็ตาม

“ไม่รู้… หรือไม่อยากรู้?” น่านฟ้าพูด พลางยกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มของธาลาเบาๆ นิ้วโป้งของเขาลูบไล้ไปตามผิวเนื้ออย่างอ่อนโยน

สัมผัสที่คุ้นเคยเมื่อคืนกลับมาอีกครั้ง มันทำให้ธาลาขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขาพยายามจะถอยหนี แต่ร่างของเขากลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับที่

“คุณ… คุณทำอะไร…” ธาลาถามเสียงสั่น

“ก็… ทำในสิ่งที่หัวใจต้องการ” น่านฟ้าตอบ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของธาลาอย่างแน่วแน่ “เมื่อคืน… เธอไม่ได้ต่อต้านฉันเลยนะ ธาลา”

คำพูดนั้นแทงใจธาลา เขาจำได้ว่าเขาต่อต้าน แต่มันก็มีบางช่วงเวลาที่เขาปล่อยตัว ปล่อยใจไปกับสัมผัสของน่านฟ้า

“นั่น… มันไม่ใช่…” ธาลาพยายามจะปฏิเสธ

“ไม่ใช่… หรือเธอแค่อยากจะลืมมันไป?” น่านฟ้าถาม พลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ “แต่ฉัน… ฉันจำได้ทุกอย่าง”

ลมหายใจของน่านฟ้าอุ่นๆ รดอยู่บนใบหน้าของธาลา มันทำให้เขารู้สึกถึงความปรารถนาที่ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะพยายามต่อต้านมันมากแค่ไหนก็ตาม

“อย่า… อย่าทำแบบนี้” ธาลาพูดเสียงแหบพร่า

“ทำไม… เพราะกลัว?” น่านฟ้าถาม พลางเลื่อนมือลงมาสัมผัสลำคอระหงของธาลา “หรือเพราะ… ก็ต้องการเหมือนกัน?”

ธาลาไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในวังวนของความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่รู้ว่าน่านฟ้าต้องการอะไรกันแน่ เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับน่านฟ้ากำลังจะเดินไปในทิศทางไหน

“ฉัน… ฉันมาที่นี่เพื่อ… ความจริง” ธาลาพยายามย้ำเตือนตัวเอง

“ความจริง… ที่เธอจะได้รับจากฉัน… จะเป็นอย่างไร… คงต้องรอดูกันต่อไป” น่านฟ้าพูด พลางค่อยๆ ดึงตัวธาลาเข้ามาใกล้

ธาลาได้แต่ยืนนิ่ง ปล่อยให้ร่างกายของตัวเองถูกดึงเข้าไปใกล้ร่างอันอบอุ่นของน่านฟ้า เขาได้แต่หวังว่าตัวเองจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้… หรืออย่างน้อยก็ควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป.