แสงสลัวยามเช้าที่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู เริ่มคลายบรรยากาศร้อนแรงที่อบอวลอยู่ในห้องนอนหรูหราของน่านฟ้า แต่ทว่าความร้อนผ่าวระอุที่ฝากไว้บนต้นคอระหงของธาลากลับยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่จาง รอยจูบที่ประทับไว้เมื่อคืนวานยังคงเป็นประจักษ์พยานถึงราตรีอันยาวนานที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของธาลา ยิ่งทำให้ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างนั้นเจือไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
ร่างอรชรของน่านฟ้าขยับพลิกตัวอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่สวยยังคงปิดสนิท ริมฝีปากอิ่มสีเชอร์รี่แยกออกเล็กน้อย ราวกับกำลังฝันหวาน เธอซบหน้าเข้ากับหมอนใบหนาที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอเอง ธาลามองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาควรจะรีบลุกออกไปตอนนี้ ก่อนที่น่านฟ้าจะตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขา ภาพของใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวดเมื่อวานนี้ยังคงติดตาเขาอยู่
“ถ้า… ถ้าเขาเห็น… เขาจะคิดยังไง…” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในลำคอของธาลา เขาตัดสินใจแล้ว เขาต้องไปจากที่นี่ เขาไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยพิษร้ายนี้ได้อีกต่อไป
เขาลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด พยายามไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวน แม้แต่เสียงลมหายใจของเขาก็ยังรู้สึกว่าดังเกินไป เขากวาดสายตาไปทั่วห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นบ่งบอกถึงความมั่งคั่งและรสนิยมของน่านฟ้า ภาพถ่ายใบหนึ่งบนโต๊ะหัวเตียง ดึงดูดสายตาของเขาไป มันเป็นภาพของน่านฟ้าในชุดราตรีสีแดงเพลิง กำลังหัวเราะอย่างสดใส ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความสุข ความบริสุทธิ์ที่เขาเคยเห็นในครั้งแรกที่พบกัน
“ทำไม… ทำไมเรื่องมันถึงมาถึงจุดนี้…” ธาลาพึมพำกับตัวเอง เขาเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นอย่างลวกๆ สวมใส่กลับเข้าไปในร่างกายอย่างรวดเร็ว หัวใจยังคงเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปมา ทั้งความปรารถนา ความเสียใจ และความหวาดกลัว
ขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากห้อง ประตูห้องนอนก็เปิดผัวะออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดคลุมอาบน้ำสีดำสนิท ดวงตาคมกริบของน่านฟ้าเบิกกว้างด้วยความตกใจ ระคนกับความไม่เข้าใจ
“ธาลา… คุณ… มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เสียงของน่านฟ้าสั่นเครือเล็กน้อย เธอเดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด
ธาลาหยุดชะงัก หันกลับไปมองน่านฟ้า หัวใจของเขาบีบรัดอย่างรุนแรง เขารู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา ทั้งที่ความจริงแล้ว เขาไม่ได้ทำอะไรผิด… หรือว่าเขาทำผิดไปแล้ว?
“ผม… เอ่อ…” ธาลาพยายามรวบรวมสติ เขาไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี เขาจะบอกเธอว่าเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ หรือจะบอกเธอว่าเขากำลังหนีจากอะไรบางอย่าง?
“เมื่อคืน… เกิดอะไรขึ้น” น่านฟ้าก้าวเข้ามาใกล้ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวังและความหวาดหวั่น เธอจ้องมองมาที่เขา ราวกับจะอ่านทุกความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขา
ธาลาหลุบตาลงต่ำ เขาไม่สามารถสบตากับเธอได้ตรงๆ ภาพความทรงจำเมื่อคืนวานฉายซ้ำในหัว สมองของเขาเต็มไปด้วยภาพของเรียวปากสีแดงระเรื่อของน่านฟ้า รอยจูบที่ร้อนแรง ความโหยหาที่ไม่อาจต้านทานได้
“ผม… ผมขอโทษครับคุณน่านฟ้า” ธาลาพูดเสียงแผ่วเบา เขารู้สึกผิดจริงๆ ที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้
“ขอโทษ? ขอโทษเรื่องอะไร… หรือว่าเมื่อคืน… ฉัน… เมาไปหน่อย…” น่านฟ้าพูดเสียงขาดห้วง เธอพยายามประมวลผลภาพเหตุการณ์ที่เลือนราง เธอจำได้ว่าดื่มไปมาก เธอจำได้ว่ารู้สึกสับสน แต่ภาพสุดท้ายที่จำได้คือใบหน้าของธาลาที่อยู่ใกล้เหลือเกิน
“ไม่ครับ… คุณไม่ได้เมา… ผมต่างหากที่…” ธาลาไม่รู้จะพูดยังไงต่อ คำพูดติดอยู่ที่คอ เขาไม่สามารถโทษเธอได้ เขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้
“คุณต่างหากที่… ทำอะไร” น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำใสๆ ที่เริ่มเอ่อคลอ
ธาลาตัดสินใจแล้ว เขาต้องพูดความจริง แม้ว่าความจริงนั้นจะเจ็บปวดเพียงใด
“ผม… ควบคุมตัวเองไม่ได้ครับคุณน่านฟ้า” เขาพูดออกมาอย่างยากลำบาก “ผม… มีความรู้สึกกับคุณ… ที่มากกว่าความเป็นเพื่อนร่วมงาน…”
คำพูดของธาลาเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของน่านฟ้า ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงไปอีก ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าธาลาจะมีความรู้สึกแบบนี้กับเธอ
“ไม่จริง… คุณพูดเล่นใช่ไหม” เสียงของน่านฟ้าแหบพร่า “คุณ… คุณต้องมีคนรักอยู่แล้วนี่… คุณ… คุณเคยบอกฉัน…”
“ผม… ไม่มีใครครับคุณน่านฟ้า” ธาลาตอบเสียงหนักแน่น “ที่ผมเคยบอกไป… เป็นเรื่องเข้าใจผิด… หรือไม่ก็… เป็นคำโกหกที่ผมหลอกตัวเองมาตลอด”
น่านฟ้าน้ำตาไหลริน เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นปิดปาก พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงด้วยความดีใจ หรือกำลังแตกสลายด้วยความเจ็บปวด?
“ทำไม… ทำไมคุณไม่เคยบอกฉันเลย…” น่านฟ้าถามเสียงสะอื้น “ถ้าคุณมีความรู้สึกกับฉัน… ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉัน… คิดไปเอง…”
“ผม… กลัวครับคุณน่านฟ้า” ธาลาสารภาพ “ผมกลัวว่าคุณจะไม่รู้สึกแบบเดียวกัน… กลัวว่าผมจะสูญเสียความเป็นเพื่อนที่ดีของคุณไป… และที่สำคัญที่สุด… ผมกลัวว่าผมจะทำให้ชีวิตของคุณยุ่งเหยิงไปมากกว่านี้…”
“ยุ่งเหยิง… ยังไม่พออีกหรือไง” น่านฟ้าพูดเสียงประชด เธอเดินถอยหลังไปที่เตียง แล้วทรุดตัวลงนั่ง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด
ธาลาเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ เขาไม่แน่ใจว่าเขาควรจะเข้าไปปลอบเธอ หรือควรจะเดินจากไปเสีย
“คุณน่านฟ้า… ผม…”
“หยุด!” น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาแดงก่ำ “คุณบอกว่าคุณมีความรู้สึกกับฉัน… แล้วเมื่อคืน… คุณทำอะไร? คุณ… คุณนอนกับฉัน… แค่เพราะความรู้สึกนั้นอย่างนั้นเหรอ?”
คำถามของน่านฟ้าทำให้ธาลาตัวแข็งทื่อ เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เมื่อคืน… มันไม่ใช่แค่ความรู้สึก แต่มันคือความปรารถนาที่รุนแรงที่ไม่อาจหักห้ามได้
“ผม… ผมขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกแย่” ธาลาพูดเสียงเบา “แต่… ผมก็ปฏิเสธความรู้สึกที่มีต่อคุณไม่ได้… และเมื่อคืน… มันก็เกิดขึ้น… ผม… ผมห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ…”
“ห้ามตัวเองไม่ได้… งั้นแสดงว่า… คุณก็ไม่ได้รู้สึกอะไรจริงๆ จังๆ กับฉัน? คุณแค่… ปล่อยใจไปตามอารมณ์?” น่านฟ้าถามเสียงสั่นเครือ
“ไม่ครับ! ไม่ใช่แบบนั้น! คุณน่านฟ้า… ผม…” ธาลาพยายามจะอธิบาย แต่น้ำเสียงของน่านฟ้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทำให้เขาพูดไม่ออก
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ” น่านฟ้าพูดแทรกขึ้นมา “คุณ… คุณกลับไปได้แล้ว… ฉัน… ฉันอยากอยู่คนเดียว”
ธาลาลังเล เขาอยากจะเข้าไปกอดเธอ ปลอบประโลมเธอ แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้เขาคงเป็นคนที่ทำร้ายจิตใจเธอมากที่สุด
“ถ้า… ถ้าคุณต้องการอะไร… โทรหาผมนะครับ” ธาลาพูดทิ้งท้าย เขาหันหลังเดินออกจากห้องนอนหรูหราไป ทิ้งให้น่านฟ้านั่งจมอยู่กับน้ำตาและความสับสน
เมื่อธาลาเดินออกมาจากห้อง ก็พบกับ ‘เมษ’ ยืนพิงกรอบประตูอยู่ ใบหน้าของเมษเรียบเฉย ไร้อารมณ์ แต่ดวงตาคู่นั้นฉายแววบางอย่างที่ธาลาอ่านไม่ออก
“เห็นหมดแล้วใช่ไหม” ธาลาถามเสียงเรียบ
เมษไม่ตอบ เพียงแต่พยักหน้าช้าๆ
“แล้ว… คิดจะทำอะไรต่อไป?” ธาลาถามอีกครั้ง
“เรื่องของผมกับคุณน่านฟ้า… มันเป็นเรื่องส่วนตัว… ไม่เกี่ยวกับคุณ” เมษตอบเสียงเย็นชา
“ผมรู้… แต่… ผมก็เป็นห่วงเธอ” ธาลาพูด
“ห่วง? หรือว่า… หึง?” เมษเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ผม… ไม่ได้หึง” ธาลาตอบอย่างหนักแน่น “ผมแค่… ไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้”
เมษเดินตรงเข้ามาหาธาลา ช้าๆ แต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ
“คุณ… เข้าใจผิดแล้วล่ะธาลา… คุณน่านฟ้า… ไม่เคยเจ็บปวดกับเรื่องของผม… เธอ… มีความสุขดี…” เมษพูดเสียงเย้ยหยัน “และ… ถ้าคุณคิดจะเข้ามา… ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผม… กับเธอ… คุณอาจจะ… ต้องเสียใจมากกว่านี้ก็ได้…”
เมษเดินผ่านธาลาไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้ธายืนนิ่งอยู่กับคำพูดของเมษ เขารู้สึกได้ถึงอันตรายบางอย่างที่แฝงมากับคำพูดนั้น และความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เขาพยายามจะหนีไป ก็ดูเหมือนจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พิษรักที่เขาได้ลิ้มลองไปเมื่อคืนวาน… กำลังจะค่อยๆ แผ่ขยายไปสู่เรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม
กรงรักราคะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก