ตอนที่ 18 —

ตอนที่ 18 — รอยร้าวที่ปลายรอยจูบ

แสงสลัวยามเช้าที่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู เริ่มคลายบรรยากาศร้อนแรงที่อบอวลอยู่ในห้องนอนหรูหราของน่านฟ้า แต่ทว่าความร้อนผ่าวระอุที่ฝากไว้บนต้นคอระหงของธาลากลับยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่จาง ลมหายใจหนักหน่วงที่ยังคงดังระงมอยู่ในห้วงความเงียบ แสดงถึงค่ำคืนที่ผ่านพ้นไปอย่างยาวนานและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้

ธาลาขยับตัวเล็กน้อย ‌ร่างกายที่เคยแนบชิดกับอีกฝ่ายเมื่อยามค่ำคืน ตอนนี้กลับมีช่องว่างเล็กน้อย ก่อเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดที่ปะปนกันระหว่างความเหนื่อยอ่อนและความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอ่อนแอต่อแรงดึงดูดของน่านฟ้าได้ถึงเพียงนี้ สายตาของเขาไล่สำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายที่ยังคงหลับใหลอยู่ แสงสลัวเผยให้เห็นเค้าโครงที่คมคาย ดวงตาที่เคยฉายประกายเย้ยหยันเมื่อยามตื่น ตอนนี้ปิดลงอย่างสงบ ​ราวกับไม่มีสิ่งใดมากวนใจ

นิ้วเรียวยาวของธาลาค่อยๆ เคลื่อนไปแตะที่รอยแดงจางๆ บนต้นคอของตนเอง รอยที่น่านฟ้าทิ้งไว้เมื่อคืน มันไม่ใช่แค่รอยสัมผัสธรรมดา แต่มันคือตราประทับแห่งความทรงจำ ความรู้สึกที่ไม่เคยพบเจอ และความสับสนที่กำลังกัดกินจิตใจของเขา

“ทำไม… ‍ทำไมฉันถึงยอมอ่อนแอต่อเธอ” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากริมฝีปากของธาลา เขากลัวว่าเสียงของตัวเองจะปลุกอีกฝ่ายให้ตื่นขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องการระบายความรู้สึกที่อัดอั้นออกมา

เมื่อคืน… ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่เขาจะตั้งตัวได้ น่านฟ้ามีวิธีการที่สามารถปลดเปลื้องเกราะป้องกันทุกชิ้นที่เขาสร้างขึ้นมา เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะยอมปล่อยให้ใครเข้ามาใกล้ชิดขนาดนี้ โดยเฉพาะน่านฟ้า ‌ผู้ชายที่เขาเกลียดชังและพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด

แต่ทว่า… ความเกลียดชังนั้น มันค่อยๆ จางหายไปเมื่อถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอื่น ราคะ ความปรารถนา และความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ยิ่งเขาต่อต้านมากเท่าไหร่ ‍เขาก็ยิ่งจมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์ที่น่านฟ้ามอบให้

“เธอ… เธอทำให้ฉันสับสน” ธาลาพูดกับตัวเองอีกครั้ง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพเงาของตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เงาสะท้อนที่ดูอิดโรยและบอบช้ำ

เขาพยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ความรู้สึกที่เกิดขึ้น ทั้งความเจ็บปวดเล็กๆ ที่ค่อยๆ ​กลายมาเป็นความสุขที่ท่วมท้น รอยจูบที่ร้อนแรง การสัมผัสที่เร่าร้อน จนกระทั่งร่างกายของเขาที่เคยแข็งแกร่ง กลับอ่อนยวบยาบยอมจำนนต่อสัมผัสของน่านฟ้า

“นี่มันไม่ใช่ฉัน… นี่มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ” เขาพยายามย้ำเตือนตัวเอง แต่เสียงในใจกลับเบาหวิว ​และไม่อาจจะโน้มน้าวตัวเองได้

เมื่อวานนี้… ก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้น เขายังคงยืนกรานที่จะไม่ยอมแพ้ จะต้องหาทางเอาคืนน่านฟ้าให้ได้ แต่เมื่อคืน… เขากลับปล่อยให้ความปรารถนาเข้ามาครอบงำทุกสิ่ง ราวกับว่าทุกสิ่งที่เขาเคยยึดมั่นไว้ได้พังทลายลงไปหมดสิ้น

ธาลาค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ​ผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาที่เคยถูกปลดเปลื้องไปเมื่อคืน ตอนนี้กลับกองอยู่ข้างๆ ร่างกายของเขาเปลือยเปล่า เผยให้เห็นร่องรอยของการถูกสัมผัส รอยจูบ รอยข่วนเล็กๆ ที่แฝงอยู่ตามเนื้อตัว

เขาเหลือบมองไปทางน่านฟ้าอีกครั้ง น่านฟ้าเริ่มขยับตัวเปลือกตาหนาค่อยๆ ลืมขึ้น ดวงตาคู่นั้นที่เคยมีแววตาเจ้าเล่ห์ ตอนนี้กลับดูนุ่มนวลลงเล็กน้อยเมื่อเห็นธาลา

“อรุณสวัสดิ์” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นมาอย่างแหบพร่า

ธาลาชะงักไป เขาไม่รู้จะตอบกลับไปอย่างไรดี ความรู้สึกที่ปะปนกัน ทำให้คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ

“ตื่นแล้วเหรอ” น่านฟ้าถามต่อ เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยที่มุมปาก เขามองธาลาอย่างสำรวจ ราวกับกำลังประเมินผลลัพธ์จากค่ำคืนที่ผ่านมา

“คุณ… คุณทำอะไรกับฉันเมื่อคืน” ธาลาเอ่ยถามเสียงแข็ง เขาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูอบอุ่นกว่าที่ธาลาเคยได้ยิน “ทำไม… นายไม่พอใจเหรอ”

“ผม… ผมไม่รู้” ธาลาตอบตามตรง เขาไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกันแน่

“นายรู้ดี” น่านฟ้าเอ่ยเสียงนุ่ม เขาค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ธาลามากขึ้น “เมื่อคืน… นายก็มีความสุขเหมือนกัน”

คำพูดของน่านฟ้าทำให้ธาลาหน้าแดงก่ำ เขารู้ดีว่ามันเป็นความจริง แต่มันก็เป็นความจริงที่เขาไม่อยากยอมรับ

“คุณกำลังโกหก” ธาลาพยายามปฏิเสธ

“ฉันไม่เคยโกหกเรื่องพวกนี้” น่านฟ้าเลื่อนมือมาลูบแก้มของธาลาอย่างแผ่วเบา “นายชอบมัน… นายปรารถนามัน”

สัมผัสของน่านฟ้าทำให้ธาลาขนลุกไปทั้งตัว เขายกมือขึ้นปัดมือของอีกฝ่ายออกอย่างแรง

“อย่า… อย่ามาแตะต้องผม” ธาลาตะคอกเสียงดัง

สีหน้าของน่านฟ้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับมีประกายเย็นชาขึ้นมา “ทำไม… นายสำนึกผิดแล้วเหรอ”

“ผม… ผมไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น” ธาลาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาคว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่ข้างเตียงมาสวมใส่

“จะรีบไปไหน” น่านฟ้าถามเสียงเยือกเย็น

“ผมต้องไป” ธาลาไม่แม้แต่จะมองหน้าน่านฟ้า เขาเดินออกจากห้องนอนไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง

น่านฟ้ามองตามร่างของธาลาไปจนลับตา รอยยิ้มจางๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “อีกไม่นาน… นายจะหนีฉันไปไหนไม่พ้นหรอก”

ธาลาเดินไปตามทางเดินยาวของคฤหาสน์ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่ในความรู้สึกของเขา ตอนนี้มันกลับกลายเป็นกรงขังที่อึดอัด เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสลัดภาพของน่านฟ้าออกไปจากหัว

ภาพความทรงจำเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในสมอง รอยจูบที่ร้อนแรง สัมผัสที่เร่าร้อน และเสียงครางที่หลุดออกมาจากปากของเขาเอง ทุกอย่างมันยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้

“ฉันมันแย่จริงๆ” ธาลาพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกผิดต่อทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยยึดมั่นไว้

เขาเกลียดน่านฟ้า เขาเกลียดที่เขาเป็นคนแบบนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า เขาก็มีความปรารถนาเช่นกัน และน่านฟ้าก็เป็นคนที่สามารถปลุกมันขึ้นมาได้

เมื่อเดินมาถึงห้องน้ำ ธาลารีบเปิดน้ำในอ่างอาบน้ำ เขาถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว และก้าวลงไปในน้ำอุ่นที่กำลังไหลออกมา

เขาปล่อยให้น้ำอุ่นไหลผ่านร่างกายที่ยังคงมีร่องรอยของการถูกสัมผัส เขาพยายามล้างทุกอย่างออกไป ทั้งกลิ่นกายของน่านฟ้า และความรู้สึกที่ติดค้างอยู่ในใจ

แต่ยิ่งเขาพยายามล้างมากเท่าไหร่ ภาพของน่านฟ้าก็ยิ่งชัดเจนขึ้นในหัว

เขายังคงเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันของน่านฟ้า เมื่อครั้งที่เขาพยายามต่อต้าน เขายังคงได้ยินเสียงหัวเราะที่เย้ายวนของน่านฟ้า เมื่อครั้งที่เขากำลังจะยอมจำนน และเขายังคงรู้สึกถึงสัมผัสที่ร้อนแรงของน่านฟ้า ที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวของเขา

“ทำไม… ทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้” ธาลาหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบๆ

เขาไม่รู้ว่าเขาจะเผชิญหน้ากับน่านฟ้าอย่างไรในวันนี้ หรือในวันต่อๆ ไป เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนนี้ จะนำพาเขาไปสู่อะไร

เขารู้แค่เพียงว่า… รอยร้าวเล็กๆ ได้เกิดขึ้นแล้วในใจของเขา รอยร้าวที่เกิดจากปลายรอยจูบที่ร้อนแรง และมันกำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ…

เสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้นเบาๆ ทำให้ธาลาสะดุ้ง

“ธาลา… นายอยู่ในนั้นรึเปล่า” เสียงของน่านฟ้าดังมาจากอีกฟากของประตู

ธาลาชะงัก เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เขาไม่อยากเจอหน้าอีกฝ่ายในตอนนี้

“ฉันรู้ว่านายอยู่ข้างใน” น่านฟ้าพูดต่อ เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย “ฉันแค่อยากจะคุยกับนาย”

ธาลาลังเล เขาพยายามกลั้นน้ำตา และสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“ออกไปซะ” เขาตอบเสียงลอดประตู

“เราคุยกันก่อนนะ” น่านฟ้ายังคงยืนกราน “ฉันรู้ว่านายกำลังสับสน”

“ผมไม่ต้องการคุยกับคุณ” ธาลาเอ่ยเสียงแข็ง

“แต่ฉันต้องการ” น่านฟ้าพูดเน้นย้ำ “นายหนีฉันไปไม่ได้หรอก ธาลา… อย่างน้อยก็ตอนนี้”

คำพูดของน่านฟ้าทำให้ธาลารู้สึกหนาวสะท้าน เขารู้ดีว่าน่านฟ้าพูดถูก เขาหนีไปไหนไม่ได้จริงๆ

ความปรารถนาที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันได้ผูกมัดเขาไว้กับน่านฟ้าแล้ว… ในรูปแบบที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน

เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงของน่านฟ้าที่ดังลอดเข้ามา…

“ธาลา… ฉันจะรออยู่ตรงนี้ จนกว่านายจะพร้อม”

ธาลาได้แต่นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางน้ำอุ่นที่เย็นเฉียบลงทุกที เขารู้ว่าการต่อสู้ภายในใจของเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และมันคงไม่ง่ายเลย… ที่จะหลุดพ้นจากกรงรักราคะนี้.