ตอนที่ 19 — พิษรักลวงใจ

หยาดน้ำค้างสุดท้ายยังคงเกาะพราวบนใบหน้าของธาลา ราวกับจะยืนยันถึงความโหดร้ายของราตรีที่เพิ่งผ่านพ้นไป แสงอรุณที่ลอดผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมูมาเพียงริบหรี่ กลับยิ่งขับเน้นให้รอยแดงจางๆ ที่ประทับอยู่ทั่วลำคอระหงของเธอ ดูเด่นชัดราวกับถูกประทุษร้าย ดวงตาสีเข้มของธาลาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของอากาศภายนอกที่แตะต้องผิวเนื้อ เธอค่อยๆ ‌ขยับตัวอย่างระมัดระวัง สัมผัสได้ถึงความปวดเมื่อยตามเรือนร่างที่ประท้วงอย่างแผ่วเบา

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น" เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย เมื่อพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย เธอจำได้เพียงความมึนงงจากรสชาติของไวน์แดงที่น่านฟ้าป้อนให้ และภาพเบลอเลือนของใบหน้าเขาที่โน้มต่ำลงมาใกล้... ใกล้เกินกว่าที่เธอจะต้านทาน

ห้องนอนที่เคยดูราวกับสวรรค์ของความหรูหรา ​บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนกรงขังที่สร้างขึ้นจากความปรารถนาอันเร่าร้อนของน่านฟ้า แสงสลัวยามเช้าที่สาดส่องเข้ามา ยิ่งทำให้บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความร้อนระอุ ค่อยๆ เย็นลง แต่กลับทิ้งไว้เพียงความรู้สึกว่างเปล่าและสับสนในใจของธาลา

เธอค่อยๆ เหลียวมองไปรอบกาย ภาพของชุดนอนผ้าไหมสีดำที่ประดับประดาด้วยลูกไม้บางเบา ‍ที่บัดนี้หลุดลุ่ยไปจากไหล่ของเธอ ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตกใจ

"ไม่จริง... นี่ฉัน..."

คำพูดของเธอขาดห้วง เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงสง่าของน่านฟ้า ที่กำลังยืนพิงกรอบประตูห้องนอน มือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าคาง ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองเธออย่างไม่กระพริบ ราวกับกำลังพิจารณาชิ้นงานศิลปะชิ้นหนึ่ง

รอยยิ้มบางๆ ‌คลี่คลายบนริมฝีปากหยักของน่านฟ้า รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยประกายอันตรายที่ยากจะคาดเดา

"อรุณสวัสดิ์... ที่รัก" เสียงทุ้มลึกของเขากระซิบแผ่วเบา แต่กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของธาลาอย่างชัดเจน

"ที่รัก?" ธาลาพึมพำอย่างไม่เชื่อหู สีหน้าของเธอเริ่มซีดเผือด เธอจำได้ว่าเธอไม่ได้ยินคำว่า ‍"ที่รัก" จากปากเขามานานแสนนาน หรืออาจจะไม่เคยได้ยินเลยด้วยซ้ำ

"ทำไม... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" เสียงของเธอสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้

น่านฟ้าค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ​ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจที่น่าขนลุก เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงไม่กี่อึดใจ เขาเอื้อมมือข้างหนึ่งมาสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือไล้ไปตามแก้มที่เริ่มมีริ้วรอยแห่งความเสียใจ

"ทำไมเหรอ... ก็เพราะเธอปรารถนาฉัน... อย่างที่ฉันปรารถนาเธอ" เสียงของเขายังคงนุ่มนวล ​แต่กลับยิ่งทำให้ธาลารู้สึกหนาวเหน็บ เขาพูดราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เป็นสิ่งที่เธอต้องการเช่นกัน

"ไม่จริง! ฉันไม่ได้..." ธาลาพยายามจะปฏิเสธ แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกสับสนวุ่นวายในใจตัวเองอย่างไรดี ความรู้สึกผิด ​ความโกรธ ความกลัว และความปรารถนาที่ปะปนกันไปจนยากจะแยกแยะ

"อย่าโกหกตัวเองเลย ธาลา" น่านฟ้ากระซิบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ายวน "เมื่อคืนนี้... เราต่างก็เป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ"

เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงแค่ลมหายใจเดียว ธาลาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดอยู่บนแก้มของเธอ เธอหลับตาแน่น พยายามจะหลีกหนีจากสัมผัสที่อันตรายนี้

"คุณ... คุณมันคนเลว" เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา

"เลว... เหรอ" น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ "ถ้าการทำให้ผู้หญิงที่ผมรัก... ร้องครางอย่างมีความสุข... คือความเลว... งั้นผมก็ยอมเป็นคนเลว"

คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากของน่านฟ้า ยิ่งทำให้ธาลาประหลาดใจ เขาเคยพูดคำนี้กับเธอหรือเปล่า? เธอพยายามค้นหาความทรงจำในอดีต แต่มีเพียงภาพความเจ็บปวดและความผิดหวังที่ผุดขึ้นมา

"คุณ... คุณไม่เคยรักฉัน" ธาลาเอ่ยเสียงสั่นเครือ

"เคยสิ... ตลอดมา" น่านฟ้าตอบอย่างหนักแน่น "แต่บางที... ความรักก็ต้องใช้เวลา... ในการปลูกฝัง... และบางครั้ง... มันก็ต้องอาศัย... ช่วงเวลาที่ร้อนแรง... แบบนี้"

เขาค่อยๆ เลื่อนมือลงมา ลูบไล้ไปตามต้นคอระหงของเธอ สัมผัสของเขาทำให้ธาลาขนลุกเกรียว เธอไม่รู้ว่าควรจะผลักไสเขาออกไป หรือปล่อยให้สัมผัสของเขาเยียวยาบาดแผลในใจ

"ปล่อยฉันนะ" ธาลาพยายามดันมือของเขาออก แต่เรี่ยวแรงของเธอก็ดูเหมือนจะสูญหายไปทั้งหมด

"ไม่... ยังเร็วเกินไป" น่านฟ้ากระซิบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อน "เราเพิ่งจะเริ่มต้น... เท่านั้นเอง"

เขาโน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง ริมฝีปากของเขากดจูบลงบนกลีบปากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่อ่อนโยน แต่กลับเต็มไปด้วยความหมายที่ทำให้หัวใจของธาลาเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม

ธาลาหลับตาลงอีกครั้ง สัมผัสของเขาทำให้เธอนึกถึงความรู้สึกที่เคยมีต่อเขาในอดีต ความรู้สึกที่ถูกปิดกั้นไว้ด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง

"คุณ... คุณมันอันตราย" เธอพึมพำ

"อันตราย... ก็ดีแล้ว" น่านฟ้าตอบกลับ "จะได้ทำให้เธอ... หลงใหล... และไม่อาจหนีไปไหนได้"

เขาถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาของเขามองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง ราวกับจะอ่านทุกความรู้สึกที่อยู่ภายใน

"คืนนี้... เธอจะยังคงเป็นของฉัน... ธาลา" เขาเอ่ยเสียงหนักแน่น "และในวันพรุ่งนี้... ฉันจะทำให้เธอ... ตระหนักว่า... ความรักที่แท้จริง... เป็นอย่างไร"

คำพูดของน่านฟ้าทิ้งความรู้สึกอันตรายและน่าสงสัยไว้ในใจของธาลา เธอรู้ดีว่าเธออยู่ในอันตราย แต่ในขณะเดียวกัน ส่วนลึกในใจของเธอก็เริ่มมีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย... ความรู้สึกที่กำลังค่อยๆ เบ่งบานขึ้นมาท่ามกลางความสับสนและเจ็บปวด

เธอเหลือบมองไปที่น่านฟ้าอีกครั้ง ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา และประกายตาที่กำลังส่องสว่าง ราวกับเป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นของบางสิ่งที่เธอไม่อาจคาดเดาได้

"แต่... คุณจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร" ธาลาเอ่ยเสียงแผ่วเบา

น่านฟ้าเพียงยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ดูราวกับกำลังจะเปิดเผยความลับอันยิ่งใหญ่ "เธอจะได้รู้... ในไม่ช้า"

เขาค่อยๆ ผละออกจากเธอ ทิ้งให้ธาลานั่งอยู่บนเตียงอย่างเดียวดาย ท่ามกลางความสับสนและความรู้สึกที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในหัวใจ เธอสัมผัสได้ถึงรอยแดงจางๆ ที่ประทับอยู่บนลำคอของเธอ มันไม่ใช่เพียงรอยแผลจากความปรารถนา แต่เป็นรอยแห่งพิษรักที่กำลังจะกัดกินหัวใจของเธอไปเรื่อยๆ

เช้าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่สำหรับธาลา มันคือเช้าวันใหม่ที่เต็มไปด้วยคำถามและความไม่แน่นอน เธอจะสามารถหลุดพ้นจากกรงรักของน่านฟ้าได้หรือไม่? หรือเธอจะยอมจำนนต่อพิษรักที่กำลังค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ?

น่านฟ้าเดินไปที่หน้าต่าง เปิดผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมูออก แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องเข้ามา แต่กลับไม่สามารถขับไล่ความมืดมิดในใจของธาลาได้

"เตรียมตัวให้พร้อม... ธาลา" เขาหันกลับมามองเธอ "เพราะชีวิตของเธอ... กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล"

รอยยิ้มของเขา... คือรอยยิ้มของปีศาจที่กำลังจะครอบครองเธออย่างสมบูรณ์... หรือคือรอยยิ้มของคนที่พร้อมจะมอบความรักที่แท้จริงให้แก่เธอ? ธาลาไม่รู้... และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด...