หยาดน้ำค้างสุดท้ายยังคงเกาะพราวบนใบหน้าของธาลา ราวกับจะยืนยันถึงความโหดร้ายของราตรีที่เพิ่งผ่านพ้นไป แสงอรุณที่ลอดผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมูมาเพียงริบหรี่ กลับยิ่งขับเน้นให้รอยแดงจางๆ ที่ประทับอยู่ตามลำคอระหงของเธอเด่นชัดขึ้น ยิ่งเมื่อน่านฟ้าใช้ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้เบาๆ ราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะชิ้นเอก ความรู้สึกขัดแย้งก็ยิ่งก่อตัวขึ้นภายในใจของธาลา
“ยังคงเจ็บอยู่ไหม” เสียงทุ้มต่ำของน่านฟ้าดังขึ้นข้างใบหู ทำให้ธาลาสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบสะบัดศีรษะปฏิเสธ ทว่าดวงตาสีน้ำผึ้งกลับฉายแววเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ไม่มิด
“ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาคมกริบที่กำลังมองสำรวจเธออย่างไม่วางตา
น่านฟ้าเพียงยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก บางครั้งก็ดูอบอุ่น บางครั้งก็ดูเยือกเย็นจนน่าขนลุก “ดีแล้ว” เขาพูดพลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนผิวเนียน “คืนนี้...คงจะหนักหนาไปหน่อย”
คำพูดนั้นเหมือนมีเข็มเล็กๆ ทิ่มแทงเข้าไปในความรู้สึกของธาลา เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับคำพูดของเขา มันคือการยอมรับถึงสิ่งที่เกิดขึ้น หรือเป็นเพียงการเยาะเย้ยหยันในความอ่อนแอของเธอ
“คุณ... คุณอยากได้อะไรอีกหรือเปล่าคะ” ธาลาเอ่ยถามเสียงสั่น พยายามหาทางเบี่ยงเบนความสนใจจากความรู้สึกอึดอัดที่กำลังรัดคอเธอ
น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นก้องกังวานอยู่ในความเงียบของห้องนอน “อย่างอื่น...ที่ว่านั้น...คืออะไรล่ะ” เขาถามกลับ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังพยายามค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่
“ก็...อย่างอื่น...ที่คุณต้องการ...” ธาลาตอบตะกุกตะกัก เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังติดกับดักคำพูดของเขา
“ตอนนี้...ฉันก็พอใจแล้ว” น่านฟ้าพูดพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบไล้แก้มเนียนของเธออย่างแผ่วเบา “แต่...สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ... คือการได้เห็นเธอ...ยอมจำนนต่อความปรารถนาของฉัน...อย่างเต็มใจ”
คำว่า ‘เต็มใจ’ ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของธาลา เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามระงับน้ำตาที่กำลังจะเอ่อคลอ
“ฉัน...ไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไรกันแน่” เธอสารภาพออกไปตามตรง “ทุกอย่างมัน...เร็วเกินไป”
น่านฟ้าถอนหายใจเบาๆ “เร็วอย่างนั้นหรือ” เขาพึมพำ “สำหรับฉัน...มันอาจจะช้าไปด้วยซ้ำ”
เขาผละออกเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ธาลาเงยหน้ามองเขาอย่างระแวง เธอไม่เคยเห็นเขาในยามที่ดูอ่อนแอ หรือแสดงอารมณ์ที่ซับซ้อนเช่นนี้มาก่อน
“ฉันรู้ว่าเธอสับสน” น่านฟ้ากล่าวเสียงเรียบ “แต่บางครั้ง...ความสับสนก็เป็นจุดเริ่มต้นของความเข้าใจ...เข้าใจในสิ่งที่หัวใจต้องการจริงๆ”
เขาเดินไปยังหน้าต่าง ใช้มือข้างหนึ่งเปิดผ้าม่านออกจนกว้าง แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้เห็นความหรูหราโอ่อ่าของห้องนอนแห่งนี้ได้อย่างชัดเจน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างมีรสนิยม มีกลิ่นอายของความมั่งคั่งและความเย้ายวนอบอวลไปทั่ว
“มองดูสิธาลา” น่านฟ้าชวน “นี่คือโลกของฉัน...โลกที่ฉันสร้างขึ้นมา...เพื่อตอบสนองทุกความต้องการ...และฉันก็มีทุกอย่างที่ต้องการ...ยกเว้น...บางสิ่งบางอย่าง”
ธาลาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เธอเดินไปยืนข้างๆ น่านฟ้า มองออกไปนอกหน้าต่าง สภาพแวดล้อมภายนอกเป็นสวนหย่อมที่ตกแต่งอย่างสวยงาม มีน้ำพุเล็กๆ ตั้งอยู่กลางสวน ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้นานาชนิด
“แล้ว...สิ่งที่ขาดหายไป...คืออะไรคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง
น่านฟ้ายิ้มบางๆ “คือ...ความรัก...ที่บริสุทธิ์...ไร้ซึ่งเงื่อนไข” เขาหันมามองธาลา ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความปรารถนาอันเร่าร้อนเช่นที่เคยเป็น แต่มันคือความโหยหา...ที่ซ่อนอยู่ลึกๆ
“แต่...ความรัก...มันไม่ใช่สิ่งที่ซื้อหาได้ด้วยเงิน” ธาลาเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
“ฉันรู้” น่านฟ้าตอบ “แต่ฉันก็เชื่อว่า...บางที...มันก็สามารถสร้างขึ้นมาได้...จากความรู้สึกที่แท้จริง”
เขาเอื้อมมือมาคว้ามือของธาลาไว้ ประสานนิ้วของเธอเข้ากับนิ้วของเขาอย่างแนบแน่น
“เธอ...จะให้โอกาสฉัน...สร้างมันขึ้นมา...ได้ไหม”
คำถามนั้นทำให้ธาลารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบรับ หรือปฏิเสธ การอยู่กับน่านฟ้ามันเหมือนการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ อันตรายและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน
“ฉัน...ไม่รู้” เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา “ฉัน...กลัว”
“กลัวอะไร” น่านฟ้าถามเสียงอ่อนลง “กลัวฉัน...หรือกลัวความรู้สึกของตัวเอง”
คำถามนั้นเฉียบคมจนธาลาแทบจะหลุดปากยอมรับความจริงทั้งหมด เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว
“ฉัน...ไม่เคย...เจออะไรแบบนี้มาก่อน” เธอกระซิบ
“ฉันเข้าใจ” น่านฟ้ากล่าว “แต่วันนี้...เธอได้เจอแล้ว...และต่อไป...เธอจะได้เจอ...มากกว่านี้”
เขาบีบมือเธอเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเขาไม่ได้ต้องการจะเร่งรัดอะไร เพียงแต่ต้องการให้เธอได้ลองเปิดใจ
“ลองเชื่อใจฉัน...สักครั้ง...นะธาลา” น่านฟ้ากล่าว “บางที...เราอาจจะได้ค้นพบ...สิ่งที่สวยงาม...ในกรงแห่งนี้...ที่เราสร้างขึ้นมา”
คำว่า ‘กรง’ ทำให้ธาลาเย็นวาบไปทั้งสันหลัง เธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอตอนนี้ถูกขังอยู่ในกรงทองของน่านฟ้า การต่อสู้ทางอารมณ์ภายในใจของเธอเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด
“ฉัน...ต้องไปเตรียมตัวแล้วค่ะ” ธาลาพยายามหลบสายตาของน่านฟ้า “คุณ...คงมีธุระมากมาย”
น่านฟ้าปล่อยมือของเธอออก แต่ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ “อืม...ฉันมีนัดสำคัญ” เขาพูดพลางเดินนำเธอออกจากห้องนอนไปยังโถงทางเดินที่กว้างขวาง
ระหว่างทาง ธาลาพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้มันส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธออย่างมาก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความซับซ้อนในตัวของน่านฟ้า ที่ทำให้เธออยากจะค้นหาคำตอบ
เมื่อมาถึงโถงทางเดินด้านล่าง หญิงรับใช้คนหนึ่งกำลังรออยู่พร้อมกับถาดอาหารเช้า
“คุณหนูจะทานมื้อเช้าที่ห้องอาหาร หรือจะให้ยกไปเสิร์ฟที่นี่คะ” หญิงรับใช้เอ่ยถาม
“ที่ห้องอาหารก็ได้ค่ะ” ธาลาตอบ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด
ขณะที่เธอกำลังจะเดินนำหญิงรับใช้ไปห้องอาหาร เสียงของน่านฟ้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ธาลา”
เธอหันไปมอง น่านฟ้ายืนอยู่ที่บันได มองมาที่เธอด้วยแววตาที่ยากจะเข้าใจ
“อย่าลืม...ที่เราคุยกัน” เขาพูดพลางยิ้มมุมปากอีกครั้ง “โลกนี้...มีอะไรให้เธอค้นหา...มากกว่าที่เธอคิด”
ธาลาพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินจากไป ทิ้งให้น่านฟ้าอยู่เพียงลำพัง ยืนมองตามเงาของเธอที่ค่อยๆ จางหายไปในความสว่างของโถงทางเดิน
ในห้องอาหารที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ธาลาทอดสายตามองอาหารเช้าที่วางอยู่ตรงหน้า แต่รสชาติกลับจืดชืดไปเสียหมด สิ่งที่เธอคิดวนเวียนอยู่ในหัวคือคำพูดของน่านฟ้า ‘ความรักที่บริสุทธิ์...ไร้ซึ่งเงื่อนไข’ และ ‘กรงแห่งนี้’
เธอเริ่มสงสัยว่าแท้จริงแล้ว น่านฟ้าต้องการอะไรจากเธอจริงๆ กันแน่ ความปรารถนาที่เขาแสดงออกมันเป็นเพียงภาพลวงตา หรือมีบางสิ่งบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้นซ่อนอยู่
ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดอยู่ จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น เป็นข้อความจากบุคคลนิรนาม
‘ระวังตัวให้ดี...ความสุขที่ได้มา...มักมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย’
ข้อความนั้นทำให้ธาลาตกใจจนมือไม้สั่น เธอรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ
นี่มันหมายความว่าอย่างไร... ใครกันที่ส่งข้อความมา... และราคาที่ต้องจ่าย... มันคืออะไรกันแน่
ธาลาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกไม่ปลอดภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามา ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเธอกับน่านฟ้ากำลังนำพาเธอไปสู่เส้นทางที่ไม่เคยคาดคิด และเธอก็รู้ดีว่ายังมีปริศนาอีกมากมายที่รอให้เธอค้นหา... และอันตรายก็อาจจะกำลังรอเธออยู่เช่นกัน
กรงรักราคะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก