ตอนที่ 24 — ห้วงราตรีที่แปรเปลี่ยน

แสงอรุณยามเช้ายังคงสาดส่องเข้ามาอย่างไม่ลดละ ทว่าสำหรับธาลาในตอนนี้ มันกลับไม่เพียงสว่างไสว แต่ยังคมกริบราวกับคมมีดที่กรีดแทงเข้าไปในจิตใจของเขา ความอับอายที่เคยปกคลุมดุจม่านหมอกหนาทึบ บัดนี้กลับทิ้งรอยแผลเป็นลึกไว้ในความรู้สึก ร่างกายที่ยังคงระบมจากค่ำคืนอันยาวนานนั้น ไม่เพียงส่งสัญญาณถึงความเหนื่อยล้าทางกาย ‌แต่ยังบ่งบอกถึงความอ่อนล้าทางจิตใจที่หนักหน่วงยิ่งกว่า

เขาค่อยๆ ขยับตัว การเคลื่อนไหวทุกอย่างดูเหมือนจะยากลำบากไปเสียหมด เสียงผ้าปูที่นอนนุ่มละมุนเสียดสีกันดังแผ่วเบา ราวกับจะตอกย้ำถึงความเปล่าเปลี่ยวที่กำลังกัดกินเขาอยู่ภายใน น่านฟ้ายังคงหลับสนิทอยู่ข้างกาย ใบหน้าหวานที่เคยดูเต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจ บัดนี้กลับเผยให้เห็นความอ่อนโยนบางอย่างที่ธาลาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนภายใต้แสงเทียนริบหรี่เมื่อคืนนี้

ธาลาพยายามรวบรวมสติ ​เขาต้องหลุดพ้นจากวังวนแห่งความรู้สึกผิดและความอับอายนี้ให้ได้ เขาจำได้เลือนลางถึงภาพเหตุการณ์เมื่อคืน รอยจูบที่ร้อนแรงสัมผัส ลิ้นที่เกี่ยวพันกันอย่างกระหาย คำพูดที่หลุดรอดออกมาจากปากของเขาเอง… คำพูดที่เขาไม่อยากจะนึกถึงเลยแม้แต่น้อย

“น่านฟ้า…” เสียงแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากลำคอของเขาอย่างยากลำบาก เป็นเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังพอจะปลุกอีกฝ่ายให้ตื่นได้

เปลือกตาของน่านฟ้าค่อยๆ ‍กระตุกและเปิดออก ดวงตาสีเข้มที่มักจะฉายประกายอันตราย บัดนี้กลับดูง่วงงุนและอ่อนโยนกว่าที่เคยเห็น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ราวกับว่าการตื่นขึ้นมาพบธาลาอยู่ข้างกายนั้น เป็นสิ่งที่ดีที่สุดในเช้าวันใหม่

“ตื่นแล้วเหรอที่รัก” เสียงของน่านฟ้ายังคงนุ่มลึกและเต็มไปด้วยเสน่ห์ แต่สำหรับธาลาในตอนนี้ ‌มันกลับฟังดูราวกับเสียงเพรียกหาจากขุมนรก

ธาลาพยายามประคองตัวเองให้นั่งขึ้น การเสียดสีของผิวเนื้อทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วร่างกาย มันเป็นความเจ็บปวดที่เกิดจากทั้งทางกายและใจ เขาหลุบตาลง มองไปยังฝ่ามือของตัวเองที่ยังคงมีรอยแดงจางๆ จากแรงบีบของน่านฟ้าเมื่อคืน

“ฉัน… ฉันต้องไปแล้ว” ธาลาเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก ‍คำพูดเหล่านี้หลุดรอดออกมาจากความรู้สึกที่ต้องการหลีกหนีอย่างรุนแรง

น่านฟ้ายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย เขายังคงนอนหนุนแขน มองดูธาลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ “ไปไหน? เช้าวันอาทิตย์แบบนี้ ไม่คิดจะพักผ่อนหน่อยหรือไง”

“ฉันมีธุระ… ที่ต้องทำ” ธาลาพยายามหลีกเลี่ยงสายตาของน่านฟ้า ​เขาไม่สามารถทนมองเข้าไปในดวงตานั้นได้อีกต่อไป มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เขาไม่ต้องการเผชิญหน้า

“ธุระอะไรกัน? จนถึงเช้าแบบนี้เลยเหรอ” น่านฟ้าถามอย่างเย้าแหย่ เสียงหัวเราะแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเขา “อย่าบอกนะว่า… เมื่อคืนยังไม่พอใจ”

คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดแทงลงกลางใจของธาลา เขาเงยหน้าขึ้นมองน่านฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธระคนกับความสิ้นหวัง

“คุณมัน… ​บ้า” ธาลาตะโกนออกมา เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ

น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขาเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรงสมส่วน แสงแดดยามเช้าสาดกระทบผิวกาย ทำให้เห็นลายเส้นที่ดูน่าเกรงขาม “บ้า? ​หรือว่า… นายชอบ”

“ไม่!” ธาลาตอบทันควัน เสียงของเขาดังขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ “ผมเกลียดคุณ!”

คำว่า ‘เกลียด’ หลุดออกมาจากปากของธาลาอย่างไม่ทันได้คิด มันเป็นคำที่เขาไม่เคยใช้กับใครมาก่อน โดยเฉพาะกับคนที่เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้

สีหน้าของน่านฟ้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป ดวงตาคมกริบที่เคยมีประกายเย้าแหย่ บัดนี้กลับฉายแววเย็นชาและแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“เกลียดฉันเหรอ?” น่านฟ้าทวนคำเสียงเย็น “หลังจากที่เรา… ใช้เวลาทั้งคืนด้วยกันแบบนี้เนี่ยนะ”

“ผมไม่ได้ต้องการให้มันเกิดขึ้น!” ธาลาแก้ตัวอย่างร้อนรน “ผม… ผมเมา ผมควบคุมตัวเองไม่ได้”

“ควบคุมตัวเองไม่ได้…” น่านฟ้าพึมพำ ราวกับกำลังพิจารณาคำพูดนั้น “แล้วฉันล่ะ? ฉันควบคุมตัวเองได้ไหม? ตอนที่นาย… อ้อนวอนขอฉัน”

คำพูดของน่านฟ้าทำให้ธาลาหน้าซีดเผือด เขาจำได้ว่าตัวเองได้พูดอะไรออกไปบ้างในคืนนั้น ความทรงจำที่เคยเลือนรางกลับผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน เขาไม่ได้อ้อนวอน… เขาเหมือนจะยอมจำนนต่อความต้องการที่ถาโถมเข้ามา

“ผม… ผมขอโทษ” ธาลาพูดเสียงแผ่วเบา เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี ความรู้สึกผิด อับอาย และโกรธปนเปกันไปหมด

น่านฟ้ายื่นมือออกไป สัมผัสที่แก้มของธาลาเบาๆ แต่น้ำหนักของมือที่กดลงมานั้นกลับทำให้ธารารู้สึกถึงอำนาจที่แฝงอยู่

“ขอโทษ? สำหรับอะไร? สำหรับการที่เรา… ปลดปล่อยความปรารถนาที่อัดอั้นมานาน? หรือว่า… สำหรับการที่นายรู้ตัวแล้วว่า… นายก็ต้องการมันเหมือนกัน”

“ไม่!” ธาลาปฏิเสธเสียงดัง “ผมไม่ได้ต้องการมัน! ผม… ผมแค่…”

“แค่?” น่านฟ้ายกคิ้วขึ้น “แค่เมา? แค่ควบคุมตัวเองไม่ได้? หรือแค่… ยอมรับความจริงที่ว่า… นายก็ติดกับดักของฉันแล้ว”

“ผมจะไปแล้ว!” ธาลาผลักมือน่านฟ้าออกอย่างแรง เขาพยายามลุกขึ้นจากเตียง แต่ร่างกายที่อ่อนล้ากลับไม่ยอมทำตาม

“จะรีบร้อนไปไหน” น่านฟ้าพูดเสียงเรียบ พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “หรือว่า… กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับฉัน… ในแสงสว่างแบบนี้”

ธาลาหันกลับไปมองน่านฟ้าด้วยแววตาที่สั่นไหว เขาเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของน่านฟ้าที่ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่น มันไม่ใช่เพียงความโกรธ หรือความเย้าแหย่ แต่มันคือความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ

“ผม… ผมไม่เข้าใจคุณ” ธาลาพูดเสียงสั่น

“ไม่เข้าใจ?” น่านฟ้ายิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “นายไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองต่างหากล่ะ ธาลา”

น่านฟ้าเดินเข้ามาใกล้อีกครั้ง ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขาแผ่รังสีแห่งอำนาจและความเย้ายวนออกมาอย่างท่วมท้น ธาลาถอยกรูดไปจนติดหัวเตียง

“ผม… ผมไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว” ธาลาพูดเสียงแหบพร่า

“แน่ใจเหรอ?” น่านฟ้าเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก “บางที… สิ่งที่นายต้องการที่สุดในตอนนี้… อาจจะไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้นายสบายใจก็ได้นะ”

มือของน่านฟ้าค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปสัมผัสที่ใบหน้าของธาลาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้มีเพียงความอ่อนโยน แต่มันมีความรุนแรงที่ซ่อนอยู่

“คุณทำอะไร…” ธาลาถามเสียงเบา

“แค่… ทำให้แน่ใจว่า… นายจะยังคงอยู่ที่นี่” น่านฟ้ากระซิบข้างหูของธาลา ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผิวที่ทำให้ธาลาขนลุกซู่

“ปล่อยผมนะ!” ธาลาพยายามดิ้นรน แต่ร่างกายของเขากลับอ่อนแรงเกินกว่าจะต่อสู้ได้

“ทำไมจะต้องปล่อย? ในเมื่อนาย… กำลังตกอยู่ในกรงของฉันแล้ว” น่านฟ้ายิ้ม ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาของธาลาอย่างท้าทาย “และฉัน… ก็ไม่คิดจะปล่อยนายไปง่ายๆ”

ธาลาสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสที่ร้อนแรงของน่านฟ้าที่ไล้ไปตามลำคอของเขา ความรู้สึกสับสนและความกลัวถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ… เขาได้ก้าวเข้ามาสู่โลกที่อันตรายและไม่อาจคาดเดาได้ โลกที่น่านฟ้าเป็นผู้กำหนดทุกสิ่งทุกอย่าง… และเขา… กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

น่านฟ้ายกริมฝีปากขึ้นแนบริมฝีปากของธาลาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่การจูบที่อ่อนโยน หรือเร่าร้อนแบบเมื่อคืน แต่มันเป็นการจูบที่เต็มไปด้วยการยึดครอง และประกาศความเป็นเจ้าของ

“ห้ามไปไหนทั้งนั้น” น่านฟ้ากระซิบเสียงแหบพร่า “นาย… เป็นของฉันแล้ว… ธาลา”

ธาลาหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกที่ท่วมท้นกลืนกินเขาไป เขาไม่รู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของความพินาศ หรือจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่ที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน… เพียงแต่ เขากำลังถูกดึงดูดเข้าไปในห้วงราคะที่ไม่เคยมีวันสิ้นสุด… ของน่านฟ้า… ของเขาเอง… และของบทเพลงกรงรักราคะที่กำลังบรรเลงต่อไปอย่างไม่อาจหยุดยั้ง.