ตอนที่ 25 — รอยร้าวที่มิอาจประสาน

แสงอรุณยามเช้ายังคงสาดส่องเข้ามาอย่างไม่ลดละ ทว่าสำหรับธาลาในตอนนี้ มันกลับไม่เพียงสว่างไสว แต่ยังคมกริบราวกับคมมีดที่กรีดแทงเข้าไปในจิตใจของเขา ความอับอายที่เคยปกคลุมดุจม่านหมอกหนาทึบ บัดนี้กลับทิ้งรอยร้าวที่ฝังลึก ยากจะประสาน ร่างกายของเขายังคงอ่อนแรง ‌อวลไปด้วยกลิ่นอายบางอย่างที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันคือกลิ่นอายของความปรารถนาที่เพิ่งถูกปลุกเร้าอย่างรุนแรง

ธาลาค่อยๆ ขยับตัวอย่างเชื่องช้าภายใต้ผืนผ้าห่มเนื้อดีที่ห่อหุ้มกาย เขาเหลือบมองไปยังร่างสูงโปร่งที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างกาย น่านฟ้า…ชื่อนั้นแว่วเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ยังคงตราตรึงอยู่ในมโนสำนึก ใบหน้าคมคายที่บัดนี้คลี่คลายความเคร่งขรึมลงยามหลับใหล ดูราวกับเทพบุตรที่ถูกสร้างมาเพื่อครอบครองทุกสิ่งทุกอย่าง รวมทั้งหัวใจและร่างกายของเขา

“น่านฟ้า…” ​เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับกระซิบกับลมหายใจตัวเอง เขาพยายามจะรวบรวมสติ สลัดภาพอดีตที่วนเวียนเข้ามาในหัวออกไป ภาพของความสัมพันธ์ที่เคยมีให้กัน ภาพของคำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้…มันช่างห่างไกลเหลือเกินกับความจริงที่กำลังเผชิญหน้าอยู่

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก บางส่วนของเขาตะโกนบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันผิด บางส่วนกลับร่ำร้องหาความรู้สึกแปลกใหม่ที่เพิ่งค้นพบเมื่อคืนนี้ ‍ความสับสนถาโถมเข้ามาจนร่างของธาลาสั่นเทา

เขาค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่ง พยายามไม่ให้เสียงดังรบกวนน่านฟ้า เขาสำรวจร่างกายตัวเองอย่างเงียบๆ ทุกส่วนยังคงรู้สึกถึงร่องรอยของการสัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อน เมื่อคืนนี้…เขาปล่อยตัวไปอย่างสิ้นเชิง เขาต่อต้านน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับว่าร่างกายของเขาเองก็ปรารถนาสิ่งนี้เช่นกัน

“ทำไม…ทำไมถึงเป็นแบบนี้” ‌เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้บัดนี้เอ่อล้นออกมาทีละน้อย มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความอับอาย แต่มันคือน้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่ต้องยอมรับว่าหัวใจของเขากำลังแตกสลาย

ภาพของน่านฟ้าที่มองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเมื่อคืน…สายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ ความครอบครอง และประกายแห่งชัยชนะ มันยังคงติดตา ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด

เขาค่อยๆ ‍เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองที่กำลังตื่นขึ้นอย่างช้าๆ แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ช่วยให้จิตใจของเขาสดใสขึ้นเลย กลับยิ่งขับเน้นให้เห็นถึงความมืดมิดในใจ

“เขา…เขาจะทำอะไรต่อไป” คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ความสัมพันธ์นี้มันเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่คาดฝัน และจบลงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินจะอธิบาย

ทันใดนั้นเอง เสียงลมหายใจที่ดังขึ้นเบาๆ ​จากด้านหลังทำให้ธาลาสะดุ้ง เขาหันกลับไปมอง น่านฟ้ากำลังขยับตัว ลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของธาลาที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงแหบพร่าของน่านฟ้าดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ​แต่มันกลับทำให้ธาลารู้สึกขนลุก

ธาลาเงียบไป เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร จะบอกว่าอะไรดี เขาพยายามรวบรวมความกล้า แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับน่านฟ้า

“ผม…ผมขอโทษ” คำพูดนั้นหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ น้ำเสียงสั่นเครือ

น่านฟ้าลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว เขาเดินเข้ามาใกล้ธาลาอย่างช้าๆ ​รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย “ขอโทษเรื่องอะไร”

“เรื่อง…เมื่อคืน” ธาราเม้มปากแน่น พยายามหลีกเลี่ยงสายตาของน่านฟ้า

น่านฟ้าหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของธาลาไว้เบาๆ บังคับให้ธาลาเงยหน้าขึ้นสบตา

“เมื่อคืน…มันเป็นสิ่งที่นายต้องการไม่ใช่เหรอ” น่านฟ้ากระซิบถาม ดวงตาของเขาส่องประกายบางอย่างที่ธาลาไม่อาจอ่านออก

“ผม…ผมไม่รู้” ธาราตอบอย่างตะกุกตะกัก “ผมสับสน”

“สับสน?” น่านฟ้าเลิกคิ้ว “หรือว่านายกำลังจะบอกว่านายรู้สึกผิด”

“ผม…ผมกำลังจะแต่งงาน” เสียงของธาลาขาดห้วง เขาพยายามสะบัดหน้าออกจากการเกาะกุมของน่านฟ้า แต่น่านฟ้ากลับบีบขากรรไกรของเขาไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย

“รู้สิ…และนายคิดว่าเรื่องเมื่อคืนมันจะเปลี่ยนอะไรไปได้” น่านฟ้าถาม ดวงตาของเขามีประกายเย้ยหยัน

“คุณ…คุณรู้” ธาลาตกใจ “คุณรู้ได้ยังไง”

“ฉันรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับนาย ธาลา” น่านฟ้าพูดพร้อมกับยกมืออีกข้างขึ้นลูบไล้แก้มของธาลา “และฉันก็รู้ว่านายกำลังทุกข์ใจ”

“คุณกำลังจะทำอะไร” ธาลาถามด้วยความหวาดระแวง

“ฉันกำลังจะทำในสิ่งที่ฉันต้องการ” น่านฟ้าตอบ ดวงตาของเขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของธาลาอย่างแน่วแน่ “และนาย…นายก็รู้ว่านายต้องการอะไรเหมือนกัน”

ริมฝีปากของน่านฟ้าค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ ใบหน้าของธาลาบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกที่ตีรวน เขาอยากจะผลักไสออกไป แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนอง การสัมผัสของน่านฟ้าเมื่อคืนยังคงทิ้งความรู้สึกที่ยากจะลืมเลือน

“ปล่อยผมไปนะ” ธาราเอ่ยเสียงสั่นเครือ “คุณรู้ว่าเรา…เราไม่ควรเป็นแบบนี้”

“แต่เราก็เป็นแล้วไง” น่านฟ้าตอบ เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจของทั้งสองคนปะปนกัน “และฉัน…ฉันไม่คิดจะปล่อยนายไปง่ายๆ”

น่านฟ้าค่อยๆ กดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของธาลาอย่างแผ่วเบา มันเป็นการจูบที่แตกต่างจากเมื่อคืน มันไม่ใช่การปลุกเร้าที่รุนแรง แต่เป็นการย้ำเตือนถึงความเป็นเจ้าของ

ธาลาพยายามขัดขืน แต่ก็ทำได้เพียงอ่อนแรง เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาจากริมฝีปากของน่านฟ้า มันเป็นความอบอุ่นที่อันตราย เกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้

“นายจะหนีฉันไปไม่ได้” น่านฟ้ากระซิบเสียงแหบพร่าหลังจากผละริมฝีปากออกมาเล็กน้อย “เพราะนาย…นายเป็นของฉันแล้ว”

คำพูดเหล่านั้นกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของธาลา เขารู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ไม่สามารถขยับไปไหนได้อีกแล้ว ร่างกายของเขายังคงอ่อนแรง หัวใจเต้นรัวแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก

“คุณ…คุณมันก็แค่…ต้องการเล่นสนุก” ธาลาพยายามพูดให้เสียงหนักแน่น แต่ก็ทำไม่ได้

น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ “เล่นสนุกเหรอ…บางทีนายอาจจะคิดผิด” เขากวาดสายตามองไปทั่วใบหน้าของธาลา “นายรู้ไหม…ฉันไม่เคยคิดจะเล่นสนุกกับอะไรที่ไม่แน่ใจ”

“นาย…นายจะทำอะไร” ธาลาถามเสียงสั่น

“สิ่งที่ฉันควรจะทำมานานแล้ว” น่านฟ้าตอบ สายตาของเขาทอประกายแห่งความมุ่งมั่น “ฉันจะทำให้นายตกหลุมรักฉัน…จนถอนตัวไม่ขึ้น”

คำพูดนั้นทำให้ธาลารู้สึกราวกับถูกแช่แข็ง เขาอยากจะหัวเราะเยาะเย้ยความบ้าบิ่นของน่านฟ้า แต่ก็ทำไม่ได้ เขารู้สึกถึงความจริงจังที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น

“คุณ…คุณไม่มีทางทำได้” ธาลาสวนกลับอย่างท้าทาย แม้ในใจจะมีความรู้สึกบางอย่างที่กำลังปั่นป่วน

“ลองดูสิ” น่านฟ้าตอบพร้อมกับโน้มตัวเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบชิด “ฉันชอบที่จะพิสูจน์ให้คนอื่นเห็นว่าพวกเขาคิดผิด”

เขาค่อยๆ ก้มลงประทับจูบลงบนหน้าผากของธาลาอย่างแผ่วเบา ราวกับจะมอบจุมพิตแห่งสัญญา

“เตรียมตัวไว้ให้ดี ธาลา” น่านฟ้ากระซิบข้างหู “เพราะเกมของเรา…เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น”

ธาลาได้แต่นิ่งอึ้ง เขาไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรกับคำพูดเหล่านั้น ความรู้สึกภายในใจของเขามันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ เขาถูกฉุดกระชากไปสู่สถานการณ์ที่เขาไม่เคยคาดคิด และดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีทางออก

เมื่อน่านฟ้าผละออกไป และเดินไปยังห้องแต่งตัว โดยทิ้งให้ธาลายืนนิ่งอยู่กับที่ แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนหรูหราบัดนี้กลับดูราวกับจะย้ำเตือนถึงความจริงที่น่าสะพรึงกลัว

ความสัมพันธ์นี้มันจะนำพาเขาไปสู่จุดใดกันแน่…และเขาจะสามารถหนีจาก “กรงรักราคะ” นี้ไปได้หรือไม่

บทสรุปของเรื่องราวอันเร่าร้อนและซับซ้อนนี้ยังคงเป็นปริศนาที่รอคอยการคลี่คลาย…

(โปรดติดตามตอนต่อไป)