ตอนที่ 26 — แผลเป็นที่มองไม่เห็น

แสงอรุณยังคงสาดส่องเข้ามาอย่างไม่ลดละ ทว่าสำหรับธาลาในตอนนี้ มันกลับไม่เพียงสว่างไสว แต่ยังคมกริบราวกับคมมีดที่กรีดแทงเข้าไปในจิตใจของเขา ความอับอายที่เคยปกคลุมดุจม่านหมอกหนาทึบ บัดนี้กลับทิ้งร่องรอยไว้เป็นแผลเป็นที่มองไม่เห็น แต่กลับเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก เขายังคงนอนขดตัวอยู่บนเตียงผืนใหญ่ที่น่านฟ้าเคยปลุกเร้าความปรารถนาจนเกินขอบเขต ‌แสงสีทองอ่อนๆ สาดจับผิวกายเปลือยเปล่าที่ยังคงหลงเหลือรอยจูบและรอยสัมผัสอันเร่าร้อน ราวกับเป็นเครื่องหมายประทับว่าค่ำคืนที่ผ่านมานั้นไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความจริงอันโหดร้ายที่บีบคั้นหัวใจ

ทุกอณูของร่างกายยังคงมีความรู้สึกร้อนผ่าวระอุ การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็ชวนให้นึกถึงสัมผัสที่ถูกฝากไว้บนผิวหนัง ทำให้แก้มของเขาแดงก่ำด้วยความขัดเขิน ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวนเวียนอยู่ในหัว ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนภาพยนตร์ที่ฉายไม่จบสิ้น ​ใบหน้าของน่านฟ้าที่เต็มไปด้วยแววตาแห่งความปรารถนา รอยยิ้มที่ทั้งเย้ายวนและอันตราย เสียงกระซิบที่ปลุกเร้าความรู้สึกที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่ภายในตัวเอง ทั้งหมดนี้ยิ่งตอกย้ำให้ธาลาตระหนักถึงความผิดพลาดอันใหญ่หลวงที่เขาได้ก่อขึ้น

เขาพยายามพลิกตัวเพื่อซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวไว้ใต้หมอนใบใหญ่ เสียงครางเบาๆ หลุดลอดออกมาจากลำคอเมื่อสัมผัสกับผ้านวมเนื้อนุ่มที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของน่านฟ้า กลิ่นที่เคยทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ‍บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งกระตุ้นเตือนถึงความเปราะบางและความอ่อนแอของตนเอง ธาลากลัว… กลัวที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามา กลัวที่จะมองเข้าไปในดวงตาของน่านฟ้าอีกครั้ง กลัวที่จะยอมรับว่าเขาได้ก้าวข้ามเส้นบางๆ ที่กั้นระหว่างความสัมพันธ์ที่เขาเคยคิดว่าบริสุทธิ์ ไปสู่ห้วงลึกแห่งกรงรักที่ถูกร้อยรัดด้วยราคะ

"ตื่นแล้วเหรอ"

เสียงทุ้มนุ่มดุจกำมะหยี่ดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของเตียง ธาลาสะดุ้งเฮือก ‌เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาคู่สวยที่ยังฉายแววสับสนและหวาดหวั่นประสานเข้ากับดวงตาของน่านฟ้าที่มองมาอย่างอ่อนโยน ทว่าแฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ธาลาไม่สามารถอ่านออก

น่านฟ้านั่งเอนหลังพิงหัวเตียง มือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผมสีดำขลับอย่างสบายๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ดูราวกับรูปสลักชั้นดี แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาตกกระทบใบหน้าของเขา ‍ทำให้ดูมีออร่าที่น่าหลงใหลยิ่งกว่าเดิม ธาลาจ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง ความรู้สึกผิด ความอับอาย และ… สิ่งอื่นใดที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับ

"คุณ… คุณตื่นนานแล้วเหรอครับ" ธาลาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ​เขาพยายามดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังร่างกายส่วนบน แต่ก็ทำได้เพียงแค่ลวกๆ เพราะมันไม่สามารถซ่อนความรู้สึกร้อนผ่าวที่ยังคุกรุ่นอยู่ภายในได้

น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเหมือนเสียงกระดิ่งแก้วที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของธาลา "นานแล้วสิ ตั้งแต่พระอาทิตย์เริ่มโผล่ขอบฟ้า แต่เห็นนายยังหลับไม่ตื่น เลยไม่อยากรบกวน" ​เขาเอ่ยพร้อมกับยื่นมือมาหมายจะลูบแก้มของธาลา

ธาลาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีโดยไม่ตั้งใจ น่านฟ้าชะงักมือค้างกลางอากาศ แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็กลับคืนสู่ความอ่อนโยนอย่างรวดเร็ว "โกรธฉันเหรอ" เขาถามเสียงนุ่ม

"เปล่าครับ" ธาลาตอบทันที ​แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนก็ตาม "แค่… แค่ยังรู้สึก… เอ่อ…" เขาพยายามหาคำพูดที่เหมาะสม แต่กลับนึกคำพูดดีๆ ไม่ออก

"ไม่สบายใจ" น่านฟ้าต่อให้ "เข้าใจ" เขาเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูจะมีความหมายลึกซึ้งกว่าเดิม "ค่ำคืนที่ผ่านมา มันอาจจะ… รุนแรงไปหน่อย"

รุนแรง? คำว่ารุนแรงดูจะน้อยเกินไปสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ราวกับมีพายุลูกใหญ่โหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิตของธาลา เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะปล่อยวางจนถึงขั้นนั้น ปล่อยวางทุกการต่อสู้ ปล่อยวางทุกการปฏิเสธ และยอมจำนนต่อแรงปรารถนาที่ถาโถมเข้ามาจนเกินกว่าจะต้านทานได้

"ผม… ผมขอโทษครับ" ธาลาเอ่ยเสียงเบา เขาไม่รู้ว่าควรจะขอโทษเรื่องอะไรกันแน่ ขอโทษที่ทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพนี้ หรือขอโทษที่ทำให้เขากล้าเกินเลยกับน่านฟ้า

น่านฟ้าส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ต้องขอโทษหรอก" เขาเอ่ย "ฉันเองก็… หลงไปกับนายเหมือนกัน" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาคู่สวยจ้องมองเข้าไปในดวงตาของธาลาอย่างลึกซึ้ง "แต่ฉันไม่ได้เสียใจเลยนะ"

คำพูดนั้นทำเอาธาลาแทบจะหยุดหายใจ ความรู้สึกบางอย่างที่เหมือนน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจเริ่มละลายไปทีละน้อย น่านฟ้าไม่ได้รู้สึกผิด? เขาไม่ได้มองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องน่ารังเกียจ?

"คุณ… คุณหมายความว่ายังไงครับ" ธาลาถามเสียงสั่น

"หมายความว่า… ฉันมีความสุข" น่านฟ้าตอบชัดเจน "มีความสุขที่ได้เห็นนาย… ปล่อยวาง และแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา" เขากล่าวต่อ "ฉันรู้ว่านายพยายามต่อต้านมาตลอด แต่บางครั้ง… การปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปตามธรรมชาติ ก็ไม่ใช่เรื่องผิดเสมอไป"

คำพูดเหล่านั้นเหมือนยาเย็นที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในใจของธาลา แต่ขณะเดียวกัน มันก็ยิ่งเพิ่มความสับสนให้กับเขา เขาไม่เคยคิดว่าน่านฟ้าจะเข้าใจเขาในระดับนี้ เขาคิดว่าน่านฟ้าจะมองเขาเป็นแค่ผู้ชายที่อ่อนแอ ยอมแพ้ต่อกิเลส แต่กลับกลายเป็นว่าน่านฟ้ากลับมองเห็นในสิ่งที่เขาซ่อนไว้

"ผม… ผมไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป" ธาลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้า

น่านฟ้ายิ้ม ดวงตาฉายแววอบอุ่น "ยังไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก" เขาเอ่ย "ตอนนี้… แค่พักผ่อนก่อน" เขายื่นมือมาอีกครั้ง คราวนี้ธาลาไม่ได้เบี่ยงหน้าหนี เขาปล่อยให้นิ้วเรียวยาวของน่านฟ้าลูบไล้บนแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า

"แล้ว… แล้วเราล่ะครับ" ธาลาถามเสียงแผ่วเบา พยายามรวบรวมความกล้าเพื่อถามคำถามที่สำคัญที่สุด

น่านฟ้าจ้องมองเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ธาลาอ่านไม่ออกอีกครั้ง "เรา… ก็เป็นเราไง" เขาตอบ "ในตอนนี้… เราก็ยังคงเป็นเรา"

ประโยคนั้นไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน แต่กลับทิ้งให้ธาลาจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด เขามองเข้าไปในดวงตาของน่านฟ้า พยายามจะหาคำตอบที่แท้จริง แต่กลับพบเพียงความลึกซึ้งที่ยากจะหยั่งถึง

"ไปอาบน้ำกันเถอะ" น่านฟ้าเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นยืน "จะได้สดชื่นขึ้น" เขาเอื้อมมือมาหาธาลา

ธาลาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือของเขาไปจับมือของน่านฟ้า น่านฟ้าดึงเขาให้ลุกขึ้นยืน ร่างกายที่ยังคงมีรอยสัมผัสของเมื่อคืนยิ่งทำให้ธารารู้สึกประหม่า แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของน่านฟ้า เขากลับรู้สึกถึงความมั่นคงบางอย่าง

เมื่อทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องน้ำหรูหรา อากาศที่อบอุ่นก็โอบล้อมพวกเขาไว้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และเครื่องหอมลอยฟุ้ง ธาลาปล่อยให้น้ำอุ่นๆ ชำระล้างร่างกาย เขาพยายามไม่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน แต่ภาพเหล่านั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

ขณะที่น้ำร้อนไหลผ่านร่างกาย ธาลาสัมผัสได้ถึงรอยจูบที่ยังคงประทับอยู่บนแผ่นอกของเขา เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ เพื่อพยายามสงบสติอารมณ์

"คุณ… คิดว่าผมเป็นคนยังไงครับ" จู่ๆ ธาลาถามออกมา

น่านฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา ยื่นมือมาลูบหลังของเขาอย่างแผ่วเบา "เป็นคน… ที่น่าค้นหา" เขาตอบ "เป็นคน… ที่ซับซ้อน"

"แล้ว… คุณรู้สึกยังไงกับผม" ธาลาถามต่อ เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงน้ำ

น่านฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "ฉัน… หลงใหลในตัวนาย" เขาตอบ "หลงใหลในทุกอย่างที่เป็นนาย"

คำตอบนั้นทำเอาธาลาแทบจะยืนไม่อยู่ เขายันตัวไปพิงผนังห้องน้ำ พยายามประมวลผลคำพูดของน่านฟ้า

"ผม… ผมก็… รู้สึก… เอ่อ…" ธาลาพยายามจะเอ่ยปาก แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ

น่านฟ้าเดินเข้ามาใกล้ ยืนประชิดตัวเขาจากด้านหลัง มือของเขากอดเอวธาลาไว้เบาๆ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ที่ต้นคอของธาลา "ไม่ต้องรีบร้อน" เขาเอ่ยกระซิบ "เรายังมีเวลาอีกเยอะ"

ธาลาหลับตาลง เขาปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามา ราวกับจะยอมแพ้ต่อชะตากรรมที่กำลังกำหนดเส้นทางชีวิตของเขา

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังชำระล้างร่างกาย น่านฟ้าค่อยๆ เอื้อมมือมาปลดปล่อยเสื้อคลุมอาบน้ำของธาลาออก เผยให้เห็นเรือนร่างที่บอบบาง แต่กลับเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเร่าร้อนเมื่อคืน

"ผม… ผมยังสับสนอยู่ครับ" ธาลาเอ่ยเสียงสั่น

"ไม่เป็นไร" น่านฟ้าเอ่ยพร้อมกับลูบไล้แผ่นหลังของธาลาอย่างแผ่วเบา "ความสับสน… คือจุดเริ่มต้นของความเข้าใจ"

ธาลาหันหน้ามาเผชิญหน้าน่านฟ้า ดวงตาของเขาสบประสานกัน ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในใจจนเขาแทบจะทนไม่ไหว

"คุณ… คิดว่าเราจะไปกันรอดไหมครับ" ธาลาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

น่านฟ้าค่อยๆ ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของธาลา ดวงตาของเขามองเข้าไปในดวงตาของธาลาอย่างลึกซึ้ง "ถ้าเราทั้งสองคน… อยากจะไปต่อ" เขาเอ่ย "เราก็จะหากันเจอ"

คำตอบนั้นไม่ได้ให้ความมั่นใจ แต่กลับทำให้ธาลารู้สึกถึงความหวังบางอย่างเล็กๆ น้อยๆ ในใจ

ขณะที่แสงแดดยามเช้ายังคงสาดส่องเข้ามาในห้องนอนหรูหราแห่งนี้ ธาลาตระหนักได้ว่าเขาได้ก้าวเข้าสู่สมรภูมิแห่งอารมณ์และความปรารถนาที่ยากจะคาดเดา เขายังคงรู้สึกสับสน หวาดหวั่น และเต็มไปด้วยคำถาม แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่เชื่อมโยงเขากับน่านฟ้าอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเส้นทางที่เขากำลังเดินไปนั้นจะนำพาเขาไปสู่อะไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ เขาไม่สามารถหนีจากความรู้สึกนี้ได้อีกต่อไป

ในขณะที่ธาลาและน่านฟ้ายังคงยืนประจันหน้ากันในห้องน้ำอันอบอุ่น เสียงกระดิ่งจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนก็ดังขึ้นขัดจังหวะ บ่งบอกถึงความวุ่นวายที่จะตามมาในไม่ช้า

ใครกันที่โทรมาในเวลาแบบนี้? และจะมีผลกระทบอะไรต่อความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างธาลาและน่านฟ้า? เขาจะสามารถจัดการกับความรู้สึกที่สับสนของตนเองได้หรือไม่? และน่านฟ้า… จะยังคงเป็นน่านฟ้าคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก… หรือจะเปิดเผยด้านที่ซ่อนเร้นของเขาออกมาอีก?