แสงอรุณยังคงสาดส่องเข้ามาอย่างไม่ลดละ ทว่าสำหรับธาลาในตอนนี้ มันกลับไม่เพียงสว่างไสว แต่ยังคมกริบราวกับคมมีดที่กรีดแทงเข้าไปในจิตใจของเขา ความอับอายที่เคยปกคลุมดุจม่านหมอกหนาทึบ บัดนี้กลับทิ้งร่องรอยไว้ในทุกอณูของร่างกายที่ถูกปลุกเร้า และในทุกภาพความทรงจำที่ยังคงสดใหม่จนแทบจะสัมผัสได้
เขาพลิกตัวอย่างกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงกว้างที่เคยเป็นสวรรค์ของความสุข แต่บัดนี้กลับกลายเป็นแดนสนธยาแห่งความทรมาน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงที่ยังคงติดตรึงอยู่บนผ้าปูที่นอน ยิ่งย้ำเตือนถึงค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้นไป ค่ำคืนที่เขาได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับผู้ชายที่ชื่อน่านฟ้า
ร่างเปลือยเปล่าของเขาถูกปกคลุมด้วยผ้าห่มผืนหนา แต่ไม่สามารถปกปิดความรู้สึกร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วกายได้ ผิวเนื้อที่ยังคงมีรอยจางๆ ของนิ้วมือหยาบกร้านที่เคยกดลงอย่างเร่าร้อน ความเหนื่อยอ่อนของกล้ามเนื้อที่ถูกใช้งานหนักเกินไป มันคือหลักฐานยืนยันถึงความจริงที่เกิดขึ้น
ธาลาหลับตาลงแน่น พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ที่ขอบตา เขาไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…เขาไม่ต้องการให้น่านฟ้าเห็น
เสียงประตูห้องนอนเปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของน่านฟ้าที่ก้าวเข้ามา แสงแดดยามเช้าทาบทาทับเรือนร่างสมบูรณ์แบบของเขา สร้างเงาพาดยาวลงบนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมหนานุ่ม น่านฟ้าเดินเข้ามาใกล้เตียง ท่าทีที่สงบนิ่ง หากแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้
“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำของน่านฟ้าดังขึ้นอย่างอ่อนโยน แต่สำหรับธาลา มันกลับมีความหมายที่ซับซ้อนเกินกว่าจะตีความ
ธาลาไม่ตอบ เขาเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย หลบสายตาของน่านฟ้า ราวกับว่าเขาคือเด็กที่ทำความผิดและกำลังถูกจับได้
น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ก้องกังวานในความเงียบของห้อง เขาเดินมานั่งลงข้างเตียง ค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสเส้นผมสีเข้มของธาลาอย่างแผ่วเบา
“ไม่ต้องอายหรอกนะ” น่านฟ้ากระซิบข้างหูเขา “เมื่อคืน…เธอสวยมาก”
คำพูดนั้นทำให้ธาลาสะท้านไปทั้งตัว เขาอยากจะลุกหนี อยากจะซ่อนตัวให้พ้นจากสายตาของน่านฟ้า แต่ร่างกายกลับขัดขืนราวกับไร้เรี่ยวแรง
“ฉัน…ฉันไม่ได้อยาก… “ ธาลาพยายามจะอธิบาย แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ
“รู้แล้ว” น่านฟ้าขัดขึ้น “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”
เขาเลื่อนมือลงมาสัมผัสใบหน้าของธาลาอย่างนุ่มนวล ไล้นิ้วไปตามโครงหน้าที่ยังคงมีร่องรอยของน้ำตาแห้งกรัง น่านฟ้ามองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่นของธาลา
“ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง” น่านฟ้าพูดต่อ “แต่เชื่อฉันเถอะ…มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย”
คำพูดของน่านฟ้าเต็มไปด้วยความเข้าใจและความอ่อนโยนที่ธาลาไม่เคยคาดคิดมาก่อน เขาไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่เคยทำร้ายเขาอย่างเลือดเย็น จะสามารถแสดงความอ่อนโยนออกมาได้ขนาดนี้
“คุณ…คุณจะทำอะไรกับฉันต่อไป” ธาลาถามเสียงสั่นเครือ
น่านฟ้าหัวเราะอีกครั้ง เสียงหัวเราะที่ฟังดูมีความสุขขึ้นกว่าเดิม “ถามแบบนี้…อยากให้ฉันทำอะไรล่ะ”
คำพูดนั้นทำให้ธาลาหน้าแดงก่ำ เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าน่านฟ้ากำลังจะพูดอะไรต่อไป
“ฉัน…ฉันอยากกลับบ้าน” ธาลาพูดเสียงเบา
น่านฟ้าถอนหายใจเล็กน้อย “ยังไม่ถึงเวลาหรอกนะ”
“ทำไม” ธาลาเงยหน้าขึ้นมองน่านฟ้าเต็มตา “คุณสัญญาว่าจะปล่อยฉันไป”
“สัญญา…แต่ยังไม่ถึงเวลา” น่านฟ้าตอบ “ยังมีอีกหลายอย่างที่เราต้องสะสางกันให้เรียบร้อย”
“เรื่องอะไร” ธาลาถามอย่างไม่เข้าใจ
น่านฟ้าเลื่อนนิ้วโป้งไปเกลี่ยริมฝีปากของธาลาอย่างแผ่วเบา “เรื่องของเราไง…ธาลา”
คำว่า “ของเรา” ที่ออกจากปากของน่านฟ้า ยิ่งทำให้ธาลารู้สึกสับสนปนเปไปหมด ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันคืออะไรกันแน่? ความปรารถนาที่ไม่อาจต้านทานได้ หรือเป็นเพียงแค่ความหลงใหลชั่วคราว?
“คุณ…คุณก็แค่ต้องการฉัน…ใช่ไหม” ธาลาถามอย่างตัดพ้อ
น่านฟ้ายิ้มมุมปาก “ใช่…ฉันต้องการเธอ” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา “และเมื่อคืน…ฉันก็ได้เธอมาแล้ว”
คำพูดนั้นแทงทะลุเข้าไปในหัวใจของธาลา เขาไม่อยากจะยอมรับความจริงที่ว่า ตัวเองได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับผู้ชายคนนี้ไปแล้ว
“แล้ว…แล้วยังไงต่อ” ธาลาถามอย่างหมดหวัง
น่านฟ้ายื่นมือเข้ามาประคองใบหน้าของธาลา บังคับให้ธาลามองสบตาเขา
“ต่อไป…เราจะทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้” น่านฟ้าพูดเสียงหนักแน่น “ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า…ความรักที่แท้จริงเป็นอย่างไร”
“ความรัก…” ธาลาพึมพำ “คุณ…คุณกำลังพูดถึงความรักเหรอ”
“ใช่…ความรัก” น่านฟ้าย้ำ “บางที…สิ่งที่เธอเคยเจอมา อาจไม่ใช่ความรักเลยก็ได้”
ธาลามองเข้าไปในดวงตาของน่านฟ้า เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ฉายออกมาจากแววตาคู่นั้น แต่มันก็ยังยากเกินกว่าที่เขาจะเชื่อได้ทั้งหมด
“ฉัน…ฉันไม่เข้าใจ” ธาลาพูดอย่างสับสน
“ไม่เป็นไร” น่านฟ้ากระซิบ “เดี๋ยวฉันจะค่อยๆ สอนเธอเอง”
เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับกกลมกลืนริมฝีปากของธาลาอย่างอ่อนโยน การจูบในครั้งนี้ แตกต่างจากการจูบเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง มันเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ความละมุน และความปรารถนาที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า
ธาลาตอบรับการจูบนั้นอย่างไม่รู้ตัว ร่างกายของเขาที่เคยต่อต้าน บัดนี้กลับอ่อนระทวยลงไปทุกที เขาปล่อยให้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนำพาไป
เมื่อผละออกจากกัน น่านฟ้ายังคงประคองใบหน้าของธาลาไว้อย่างนั้น
“เมื่อคืน…เธอไม่เพียงมอบร่างกายให้ฉันนะ ธาลา” น่านฟ้ากระซิบ “เธอได้มอบหัวใจของเธอให้ฉันด้วย…ใช่ไหม”
ธาลาอึ้งไปกับคำพูดนั้น เขาจะปฏิเสธได้อย่างไร ในเมื่อความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจมันคือความจริง
“ฉัน…ฉันไม่รู้” ธาลาตอบเสียงสั่น
“เธอก็รู้” น่านฟ้าพูดเบาๆ “เพียงแค่เธอยังไม่กล้ายอมรับมันก็เท่านั้นเอง”
เขาค่อยๆ เลื่อนมือลงมาโอบกอดร่างของธาลาไว้แนบกาย ความอบอุ่นจากร่างของน่านฟ้า แผ่ซ่านเข้ามา ทำให้ธาลาเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลง
“ไม่ต้องกลัวนะ” น่านฟ้าย้ำ “ฉันจะดูแลเธอเอง”
ธาลาซบหน้าลงบนอกของน่านฟ้า เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่คุ้นเคย เป็นกลิ่นเดียวกับที่เขาดมตอนตื่นนอนเมื่อเช้านี้
“แล้ว…คุณจะพาฉันไปไหน” ธาลาถามเสียงอู้อี้
“ไปในที่ที่เธอจะมีความสุข” น่านฟ้าตอบ “ไปในที่ที่เธอจะได้เป็นตัวของตัวเอง…อย่างแท้จริง”
ธาลาเงยหน้าขึ้นมองน่านฟ้าด้วยความสงสัย “หมายความว่ายังไง”
น่านฟ้ายิ้มบางๆ “หมายความว่า…นับจากนี้ไป เธอจะอยู่กับฉัน”
คำพูดนั้นทำให้ธาลาใจหายวาบ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขั้นนี้
“แต่…พ่อกับแม่ของฉัน…” ธาลาเริ่มพูด
“ฉันจัดการให้แล้ว” น่านฟ้าขัดขึ้น “ไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนั้น”
ธาลาอ้าปากค้าง เขาไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกพายุพัดพาไปโดยไม่ทันตั้งตัว
“แล้ว…ฉันจะยอมคุณได้ยังไง” ธาลาถามอย่างท้าทาย
น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ “เธอจะยอมฉัน…เมื่อเธอพร้อม” เขาพูด “และฉันจะรอ…จนกว่าเธอจะพร้อม”
เขาค่อยๆ จูบลงบนหน้าผากของธาลาอย่างแผ่วเบา
“พักผ่อนเถอะนะ” น่านฟ้าพูด “เดี๋ยวเราจะไปทานอาหารเช้าด้วยกัน”
เขาผละออกจากอ้อมกอดของธาลา ทิ้งให้ธาลานั่งอยู่คนเดียวบนเตียงกว้าง ในห้องนอนหรูหราที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
ธาลาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ความรู้สึกผิด ความอับอาย ความสับสน และ…ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจจะนิยามได้ มันผสมปนเปกันอยู่ในใจ
เขาจะหนีจากผู้ชายคนนี้ไปได้หรือไม่? หรือเขาจะต้องยอมจำนนให้กับชะตากรรมที่กำลังถาโถมเข้ามา?
แสงอรุณที่สาดส่องเข้ามา ยังคงเป็นเหมือนคมมีดที่กรีดแทงเข้าไปในจิตใจของเขา แต่ครั้งนี้…มันอาจจะไม่ได้มีแค่ความเจ็บปวดอีกต่อไป
อาจจะมี…ความหวังเล็กๆ ซ่อนอยู่ก็เป็นได้
โปรดติดตามตอนต่อไป
กรงรักราคะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก