ตอนที่ 30 — ปลดปล่อยพันธนาการ

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องเข้ามาอย่างไม่ลดละ ทว่าสำหรับธาลาในตอนนี้ มันกลับไม่เพียงสว่างไสว แต่ยังคมกริบราวกับคมมีดที่กรีดแทงเข้าไปในจิตใจของเขา ความอับอายที่เคยปกคลุมดุจม่านหมอกหนาทึบ บัดนี้กลับทิ้งร่องรอยที่ประทับลึกในหัวใจ เขาพลิกตัวนอนตะแคง หันหลังให้กับน่านฟ้าที่ยังคงหลับใหลอย่างสงบ ‌ร่างกายเปลือยเปล่าที่ชิดใกล้กันเมื่อคืนกลับให้ความรู้สึกแปลกแยก ราวกับเป็นคนแปลกหน้าสองคนที่บังเอิญมาพบกันในความมืดมิด

เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของน่านฟ้าดังแผ่วเบาอยู่ข้างหู บัดนี้กลับกลายเป็นเสียงที่ดังเสียดแทงเข้าไปในโสตประสาทของธาลา ทุกสัมผัส ทุกความรู้สึกเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงสำนึก ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกต่ำต้อย ความรู้สึกที่ถูกครอบงำ ​ถูกย่ำยี ถูกใช้เป็นเครื่องสนองความใคร่ของอีกฝ่าย มันกัดกินจิตใจของเขาจนแทบแหลกสลาย

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงแหบพร่าของน่านฟ้าดังขึ้นเบาๆ เมื่อเขารู้สึกถึงความเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย แขนแกร่งโอบเอวของธาลาไว้แน่น ดึงร่างที่พยายามจะผละออกให้กลับเข้ามาแนบชิดอีกครั้ง

ธาลาตัวแข็งทื่อ เขาไม่กล้าหันไปมอง ‍ไม่กล้าสบตาน่านฟ้าในยามนี้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความละอายที่สั่งสมมาตลอดชีวิตกำลังปะทะกับความปรารถนาอันท่วมท้นที่น่านฟ้าปลุกขึ้นมา

“ปล่อยฉันนะ” เสียงของธาลาขาดห้วง บ่งบอกถึงความสั่นเครือภายใน

น่านฟ้ากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “ไม่” เสียงตอบรับนั้นหนักแน่นและเด็ดขาด “จะปล่อยไปไหน”

“ผม… ‌ผมไม่ควรอยู่ที่นี่” ธาลากระซิบเสียงแผ่วเบา พยายามแกะมือของน่านฟ้าออก แต่แรงของอีกฝ่ายนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะต้านทานได้

“ทำไม” น่านฟ้าถามอย่างไม่เข้าใจ “เมื่อคืน… เธอไม่ได้มีความสุขเหรอ”

คำถามนั้นเสียดแทงเข้ามากลางใจของธาลา ความสุข? ‍ใช่ เขาเคยรู้สึกถึงมันบ้างในบางห้วงเวลา แต่ความสุขนั้นมันถูกกลืนกินไปด้วยความรู้สึกอื่นที่ดำมืดกว่า มันคือความสุขที่มาพร้อมกับความเจ็บปวด ความสุขที่แลกมาด้วยศักดิ์ศรี

“ความสุขที่คุณให้… มันไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ” ธาลาพูดเสียงสั่นเครือ เขาตัดสินใจหันหน้ากลับไปเผชิญหน้ากับน่านฟ้า ​ดวงตาแดงก่ำที่สะท้อนความเจ็บปวดและความสับสน

น่านฟ้ามองเข้าไปในดวงตาของธาลา สีหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจระคนเจ็บปวด “ธาลา… เธอคิดว่าฉัน… ฉันแค่ต้องการสนองความใคร่ของตัวเองอย่างนั้นเหรอ”

“แล้วมันไม่ใช่เหรอ” ธาลาถามเสียงดังขึ้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ค่อยๆ ​ไหลอาบแก้ม “คุณบังคับผม คุณหลอกล่อผม แล้วคุณก็… แล้วคุณก็ทำกับผม”

น่านฟ้านิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ ผละอ้อมกอดออก เขาพลิกตัวมานอนหันหน้าเข้าหากัน ​มองธาลาด้วยแววตาที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง “ธาลา… ฟังฉันนะ”

“ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น” ธาลาพยายามลุกขึ้น แต่ก็ถูกน่านฟ้าดึงกลับมาไว้แนบอกอีกครั้ง

“เธอจะต้องฟัง” น่านฟ้าพูดเสียงเข้ม “ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกแย่ ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกสับสน แต่เธอต้องเข้าใจ”

“เข้าใจอะไร! เข้าใจว่าผมมันต่ำต้อย! เข้าใจว่าผมมันอ่อนแอ! เข้าใจว่าผมมันเป็นของเล่นของคุณ!” ธาลาตะโกนใส่หน้าของน่านฟ้า น้ำตาที่ไหลรินยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาดูบอบช้ำ

น่านฟ้ากุมใบหน้าของธาลาไว้ในมือทั้งสองข้าง สบตาเขาอย่างแน่วแน่ “เธอไม่ใช่ของเล่นของฉัน ธาลา เธอคือคนที่ฉัน… ฉันต้องการ”

คำว่า “ต้องการ” ที่หลุดออกจากปากของน่านฟ้า ทำเอาธาลาชะงักไป เขามองน่านฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความไม่เชื่อ

“เมื่อคืน… มันไม่ใช่แค่ความใคร่ ธาลา” น่านฟ้าพูดเสียงแผ่วเบา “มันคือความรู้สึกที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันคือ… มันคือความรัก”

“ความรัก!” ธาลาหัวเราะเยาะทั้งน้ำตา “คุณบอกว่ารักผมเหรอ! ทั้งๆ ที่คุณทำกับผมแบบนี้! ทั้งๆ ที่คุณทำลายผม!”

“ฉันไม่ได้ทำลายเธอ” น่านฟ้าพยายามปลอบประโลม “ฉันแค่… แค่แสดงความรู้สึกของฉันออกมาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ฉันควบคุมมันไม่ได้ ฉันปล่อยให้มันพาฉันไป”

“แล้วตอนนี้ล่ะ! คุณจะทำยังไงต่อไป! จะให้ผมอยู่ที่นี่! อยู่ในกรงของความปรารถนาของคุณไปตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอ!” ธาลาถามอย่างเจ็บปวด

น่านฟ้าส่ายหน้าช้าๆ “ไม่… ฉันจะไม่ขังเธอไว้ในกรง” เขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากใบหน้าของธาลา แล้วเลื่อนลงมาโอบกอดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นอ้อมกอดที่แสนอ่อนโยน “ฉัน… ฉันจะปล่อยเธอไป”

คำว่า “ปล่อย” นั้นทำเอาธาลาใจหายวาบ เขาเคยคิดเสมอว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องจากไป แต่เมื่อได้ยินคำนี้ออกจากปากน่านฟ้าจริงๆ เขากลับรู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก

“แต่… ถ้าคุณรักผมจริง…” ธาลาพึมพำเสียงเบา

“ถ้าฉันรักเธอจริงๆ ฉันก็จะปล่อยเธอไป” น่านฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว “ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอคงรู้สึกแย่กับฉันมาก เธอคงไม่ไว้ใจฉันอีกแล้ว และฉันก็เข้าใจ”

“แล้ว… แล้วคุณล่ะ” ธาลาถามเสียงสั่น

“ส่วนฉัน… ฉันจะใช้เวลาที่เหลืออยู่… เรียนรู้ที่จะรักเธอในแบบที่เธอต้องการ… เรียนรู้ที่จะรักเธออย่างถูกต้อง” น่านฟ้าพูดพร้อมกับกระชับอ้อมกอด “ฉันจะรอเธอ… รอจนกว่าเธอจะพร้อม”

ธาลาเงยหน้าขึ้นมองน่านฟ้า นัยน์ตาของเขาสะท้อนความสับสน ระคนกับความหวังอันริบหรี่ เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกของตัวเองเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเขาสามารถให้อภัยน่านฟ้าได้หรือไม่ แต่สิ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ เขาไม่อยากจากไปจากที่นี่โดยที่ไม่มีคำตอบ

“ผม… ผมไม่รู้ว่าผมจะให้อภัยคุณได้ไหม” ธาลาสารภาพ “ผมเจ็บปวดมาก… แต่…”

“แต่เธอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างใช่ไหม” น่านฟ้าตัดบท “ฉันรู้… ฉันรู้สึกได้”

“ผม… ผมรู้สึกเหมือนกับว่า… บางส่วนของผม… มันก็ต้องการคุณ” ธาลาพูดเสียงแผ่วเบา เขาไม่กล้าเอ่ยคำว่ารักออกมา แต่นั่นคือความรู้สึกที่เขากำลังเผชิญ

น่านฟ้าค่อยๆ เลื่อนมือไปลูบศีรษะของธาลาอย่างอ่อนโยน “ฉันรู้… และฉันก็ต้องการเธอเช่นกัน” เขาจูบลงที่หน้าผากของธาลาอย่างแผ่วเบา “วันนี้… ฉันจะให้เธอพักผ่อน ฉันจะเตรียมทุกอย่างให้เธอ เธออยากจะไปไหน… ฉันจะไปส่ง”

เมื่อได้ยินดังนั้น ธาลาจึงคลายความตึงเครียดลง เขาเอนกายซบลงกับอกของน่านฟ้า ปล่อยให้ความอบอุ่นของอีกฝ่ายโอบล้อมร่างที่บอบช้ำ เขาหลับตาลง ปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความสับสนและความเจ็บปวดค่อยๆ ไหลริน

แสงอรุณยามเช้ายังคงสาดส่องเข้ามา แต่คราวนี้มันไม่ได้คมกริบเหมือนที่เคย มันกลับนุ่มนวลลง เหมือนกับว่ามันกำลังให้กำลังใจเขา ให้โอกาสเขาอีกครั้ง

ธาลาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เขาเห็นเสื้อผ้าของตัวเองถูกวางไว้อย่างเรียบร้อยบนเก้าอี้ข้างเตียง น่านฟ้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ในมือถือถาดอาหารเช้า

“ทานอะไรก่อนไหม” น่านฟ้าถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลผิดกับเมื่อคืน

ธาลาพยักหน้าช้าๆ เขายื่นมือไปรับถาดอาหารมา แต่มือของเขายังคงสั่นเล็กน้อย

ขณะที่ธาลากำลังทานอาหาร น่านฟ้าก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาสวม เขาไม่ได้พูดอะไรอีก ปล่อยให้ธาลาได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง

หลังจากทานอาหารเสร็จ ธาลาเงยหน้าขึ้นมองน่านฟ้า “ผม… ผมอยากจะกลับบ้าน”

น่านฟ้าพยักหน้า “ได้… ฉันจะไปส่ง”

การเดินทางกลับบ้านเต็มไปด้วยความเงียบ ธาลาไม่รู้จะพูดอะไร น่านฟ้าก็เช่นกัน เขาขับรถด้วยความเร็วที่พอเหมาะ ปล่อยให้ธาลาได้มองทิวทัศน์ข้างทาง

เมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้านของธาลา เขาก็ةก้มลงมองน่านฟ้า “ขอบคุณ”

น่านฟ้าส่ายหน้า “ไม่เป็นไร… แล้ว… เราจะได้เจอกันอีกไหม”

ธาลาลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา “ผม… ผมไม่รู้”

น่านฟ้ามองธาลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “ฉันจะรอ… รอจนกว่าเธอจะพร้อม”

ธาลาลงจากรถ เขาหันกลับไปมองน่านฟ้าอีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ผม… ผมอาจจะ… อาจจะให้อภัยคุณได้”

คำพูดนั้นทำเอาน่านฟ้ายิ้มกว้าง เขาพยักหน้าเป็นการตอบรับ

ธาลาเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้น่านฟ้ายืนมองอยู่ตรงนั้น เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยที่สุด เขาก็รู้สึกว่าได้ปลดปล่อยพันธนาการบางอย่างออกไปแล้ว

กรงรักราคะที่เคยขังเขาไว้ บัดนี้กำลังจะคลายออกทีละน้อย เหลือไว้เพียงความทรงจำอันเจ็บปวด แต่ก็ยังมีความหวังอันริบหรี่ที่จะได้เริ่มต้นใหม่

ธาลาเดินเข้าไปในบ้าน ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา เขายังคงสับสน แต่เขาก็รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม

เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก เห็นรถของน่านฟ้าค่อยๆ ขับออกไป

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

เรื่องราวของ "กรงรักราคะ" ได้จบลงแล้ว แต่เรื่องราวของธาลา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น.