ตอนที่ 2 — ม่านหมอกบนยอดเมฆ

ลมกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนกรีดผิวหน้าของกรณ์ ชาญณรงค์ ให้เย็นเยียบราวกับใบมีดน้ำแข็ง แสงนีออนสีแดงฉานจากป้ายโฆษณาขนาดมหึมาที่อยู่เบื้องล่าง สะท้อนเป็นเงาเรืองรองบนอาวุธคู่กายของเขา มีดสั้นที่ลับคมจนสะท้อนแสงจับจ้องไปที่ภาพเบื้องหน้า ภาพของนครหลวงที่กำลังหลับใหลภายใต้ผ้าห่มแห่งความมืด ‌ทว่าภายใต้ความสงบนั้น กรณ์รู้ดีว่าซ่อนเร้นความวุ่นวายและอันตรายไว้มากมายเพียงใด

เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อชมทิวทัศน์อันสวยงามของเมืองหลวงยามราตรี วัตถุประสงค์ของเขาชัดเจนและเด็ดเดี่ยว เขามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป เขาคือ “เงาพิรุณ” ผู้ที่ถูกตามล่า แต่ในคืนนี้ ​เขาคือผู้ล่า

เสียงหอบหายใจของเขาฟังดูดังผิดปกติในความเงียบสงัดของยอดตึกระฟ้า ความรู้สึกตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย กล้ามเนื้อทุกมัดถูกขึงตึงเตรียมพร้อมสำหรับการเคลื่อนไหว ทุกประสาทสัมผัสถูกปลุกให้ตื่นตัวรับฟังเสียงรอบข้าง สายตาของเขาเหลือบมองไปยังอาคารตรงข้ามที่สูงรองลงมาเล็กน้อย กลุ่มคนเหล่านั้นอยู่บนนั้น

“อีกไม่กี่อึดใจ” เขากระซิบกับตัวเอง เสียงแหบพร่าดังลอดออกมาจากลำคอ ‍เขากระชับด้ามมีดในมือ เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามขมับ แม้ว่าอากาศจะเย็น แต่ความร้อนระอุจากภารกิจกำลังจะเริ่มขึ้น

กรณ์ทรุดตัวลงเล็กน้อย ย่อเข่าลงประคองร่างให้มั่นคง เขาคือเงา คือผีเสื้อที่โบยบินข้ามขอบฟ้าแห่งเมืองกรุง ‌เขาไม่ได้มีปีก แต่เขามีทักษะ มีความสามารถที่เหนือมนุษย์ มีจิตใจที่แข็งแกร่งราวกับหินผา

“พวกมันคงไม่คิดว่าฉันจะมาได้ถึงนี่” ความคิดผุดขึ้นในหัว กรณ์รู้ดีถึงแผนการของศัตรูที่ซับซ้อนและแยบยล แต่เขาก็ไม่เคยยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ

ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณวิทยุสื่อสารเล็กๆ ‍ที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อก็ดังขึ้น เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นแผ่วเบา “เงาพิรุณ รายงานสถานการณ์”

กรณ์ยกมือขึ้นแตะที่หูเพื่อปรับตำแหน่งเครื่องรับฟัง “อยู่ที่จุดนัดพบ ศัตรูอยู่ที่อาคารตรงข้าม สองนาย” เขาตอบสั้นๆ ​เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่น

“รับทราบ รอคำสั่ง” เสียงตอบกลับมา

กรณ์เงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงจันทร์คืนนี้สาดแสงสีเงินนวลลงมา ทำให้เห็นเงาของยอดตึกที่ทอดยาวไปบนผืนฟ้า ความมืดมิดคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา มันปกปิดทุกการเคลื่อนไหว ทำให้เขาไร้ร่องรอย

เขาเริ่มการเคลื่อนไหว ​ร่างกายของเขาลื่นไหลราวกับสายน้ำ เขากระโดดจากจุดที่ยืนอยู่ไปยังขอบหน้าต่างของตึกเดียวกันอย่างแผ่วเบา ราวกับแมงมุมที่กำลังย่ำไปบนใยที่มองไม่เห็น ทุกท่วงท่าเต็มไปด้วยความแม่นยำและสง่างาม

เขาเคลื่อนที่ไปตามขอบตึก หลบหลีกเสาอากาศ สายเคเบิล และอุปกรณ์ระบายอากาศต่างๆ ที่ติดตั้งอยู่บนยอดตึกแต่ละแห่ง ​ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้น

เมื่อมาถึงจุดที่สามารถมองเห็นภายในห้องของอาคารเป้าหมายได้ชัดเจน เขาหยุดนิ่ง ทุกอย่างสงบเกินไป เหมือนกับก่อนพายุจะมา

“มีอะไรผิดปกติ” เขากระซิบกับตัวเอง

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชายสองคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ ในห้อง พวกเขาสวมชุดดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากบางชนิด กรณ์เห็นอุปกรณ์สื่อสารที่คาดอยู่บนข้อมือของพวกเขา

“ข้อมูลที่ได้มาถูกต้อง” เขาพึมพำ

ทันใดนั้น ชายคนหนึ่งในห้องก็หันมาทางหน้าต่างที่กรณ์กำลังซ่อนตัวอยู่ กรณ์รีบกดร่างให้แนบไปกับผนังทันที หัวใจเต้นระรัว เขาแทบจะกลั้นหายใจ

ชายคนนั้นมองไปรอบๆ ห้องสักพัก ก่อนจะหันกลับไปคุยกับอีกคนหนึ่ง กรณ์ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เกือบไปแล้ว”

เขาเหลือบมองไปยังอาคารตรงข้ามอีกครั้ง จากนั้นจึงหันกลับมายังเครื่องสื่อสาร “เปลี่ยนแผน”

“มีอะไร?” เสียงถามกลับมาด้วยความสงสัย

“ศัตรูระแวงเล็กน้อย ฉันจะลงไปหาทางเข้าอีกทางหนึ่ง” กรณ์กล่าว

“ระวังตัว”

“แน่นอน”

กรณ์เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง คราวนี้เขาเคลื่อนที่ลงไปตามผนังตึก โดยใช้เทคนิคการปีนป่ายที่ฝึกฝนมาอย่างดี ยึดเกาะกับส่วนยื่นเล็กๆ ของอาคารอย่างมั่นคง เท้าของเขากระทบกับผนังอย่างนุ่มนวลแทบจะไม่มีเสียง

เขาลดระดับลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงชั้นที่มีระเบียง เขาเห็นแสงไฟสลัวๆ ลอดออกมาจากประตูบานหนึ่ง

“ที่นี่สินะ”

กรณ์กระโจนเข้าหาประตูอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังคงความเงียบเชียบไว้ เขาค่อยๆ เปิดประตูออกเพียงเล็กน้อย สอดสายตาเข้าไปสำรวจ

ภายในห้องเป็นโถงทางเดินที่ค่อนข้างแคบ และมีแสงไฟกะพริบเล็กน้อย เขาเห็นชายสองคนยืนเฝ้าอยู่ปลายทางเดิน

“เป็นกับดัก” กรณ์คิดในใจ

เขาถอยกลับออกมาอย่างรวดเร็ว ปิดประตูอย่างเงียบเชียบ

“แย่หน่อย” เขาพึมพำ

เขาต้องหาทางอื่นเข้าไปอย่างแน่นอน

ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในตัวเมือง ยิ่งทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก

“พวกมันรู้แล้ว” กรณ์สรุป

เขาหันหลังกลับ มองไปที่ยอดตึกที่เขาเพิ่งจากมา

“ต้องรีบตัดสินใจ”

ในขณะนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจที่มุมหนึ่งของระเบียง มันคือช่องลมที่ค่อนข้างใหญ่พอที่จะให้เขามุดเข้าไปได้

“นี่อาจจะเป็นทางออก”

กรณ์ไม่รอช้า เขามุดเข้าไปในช่องลมนั้นอย่างรวดเร็ว ภายในนั้นมืดสนิท มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ดังลอดเข้ามา

เขาคลานไปเรื่อยๆ สัมผัสได้ถึงผนังโลหะเย็นเฉียบ เขาไม่รู้ว่าช่องลมนี้จะนำพาเขาไปที่ไหน แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น

หลังจากคลานไปได้สักพัก เขาก็รู้สึกว่าอากาศเริ่มโปร่งขึ้น และได้ยินเสียงบางอย่างดังแว่วมา

“เสียงเครื่องยนต์?”

เขาเร่งความเร็วในการคลาน และในที่สุด ก็พบกับแสงสว่างอีกครั้ง

เมื่อเขาโผล่ออกมาจากช่องลม เขาก็พบว่าตัวเองอยู่บนทางเดินที่ทอดยาว มีแสงไฟสว่างจ้า และที่ปลายทางเดินนั้น มีประตูบานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่

“นี่มันอะไรกัน?”

เขาขยับเข้าใกล้ประตูมากขึ้น เมื่อมองผ่านช่องเล็กๆ ที่ประตู เขาก็ต้องตะลึง

สิ่งที่อยู่เบื้องหน้า คือลานกว้างที่ถูกสร้างขึ้นภายใต้อาคารแห่งนี้ และกลางลานนั้น มีเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งจอดอยู่!

“ฐานลับใต้ดินจริงๆ ด้วย”

กรณ์ตกตะลึงกับสิ่งที่เขาเห็น เขาไม่คิดว่าศัตรูจะซ่อนฐานลับที่ซับซ้อนเช่นนี้ไว้ในใจกลางเมืองหลวง

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันไปมองอย่างรวดเร็ว

ชายสองคนที่เขาเห็นในห้องก่อนหน้านี้ ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าของพวกเขาเผยให้เห็นความตกตะลึง

“แก! มาได้ยังไง!” ชายคนหนึ่งตะโกน

“ไม่สำคัญแล้ว” กรณ์ตอบ เขาชักมีดสั้นออกมาจากซอง

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างกะทันหัน

ชายทั้งสองคนพุ่งเข้าใส่กรณ์ด้วยความเร็วสูง พวกเขาดูเหมือนจะได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ท่าทางการต่อสู้ของพวกเขาแข็งแกร่งและรวดเร็ว

กรณ์หลบหลีกการโจมตีได้อย่างเฉียดฉิว มีดสั้นในมือของเขาพลิ้วไหวราวกับสายฟ้า เขาปัดป้องและสวนกลับอย่างรวดเร็ว

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงปะทะกันของโลหะดังสนั่นไปทั่วทางเดิน

กรณ์ใช้ไหวพริบและทักษะที่เหนือกว่า เขาหลอกล่อคู่ต่อสู้ให้เสียหลัก ก่อนจะใช้มีดสั้นจัดการกับศัตรูทีละคน

ในที่สุด ชายทั้งสองคนก็ล้มลงไปกองกับพื้น

กรณ์หอบหายใจเล็กน้อย เขากระชับมีดในมืออีกครั้ง

“นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น”

เขาก้าวผ่านร่างของศัตรูทั้งสองมุ่งหน้าไปยังประตูบานใหญ่

เมื่อเขาเปิดประตูออก เขาก็พบกับภาพที่น่าตกใจยิ่งกว่าเดิม

เขาไม่ได้อยู่ในอาคารอีกต่อไป แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาคือผืนป่าทึบที่ดูเหมือนจะทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา

“อะไรกัน? ป่า?”

กรณ์ก้าวเท้าออกไปบนพื้นหญ้าที่ชื้นแฉะ กลิ่นดินและใบไม้ลอยเข้ามาแตะจมูก

เขาหันกลับไปมองทางที่เขาเข้ามา แต่กลับพบเพียงผนังทึบที่ปิดสนิท ไม่มีร่องรอยของช่องลม หรือประตูบานใดๆ เลย

“ถูกหลอกอีกแล้ว”

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ส่องแสงจันทร์ แต่ก็เห็นเพียงกิ่งก้านของต้นไม้สูงใหญ่บดบังแสงดาว

“ฐานลับใต้ดิน… ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในป่าทึบ”

กรณ์นึกถึงข้อมูลที่เขาได้รับมา เขาถูกส่งมาเพื่อสืบหาความจริงเกี่ยวกับองค์กรลับที่เกี่ยวข้องกับการค้าอาวุธผิดกฎหมาย และฐานลับแห่งนี้คือเบาะแสสำคัญ

“แต่ถ้าที่นี่คือป่า… แล้วที่ผ่านมาคืออะไร?”

ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังมาจากในป่าลึก เขาได้ยินเสียงกิ่งไม้หัก เสียงใบไม้แห้งที่ถูกเหยียบย่ำ

“มีคนมา”

กรณ์หันไปมองทิศทางที่ได้ยินเสียง เขาเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่นั้นคืออะไรกันแน่

เขาคือเงาพิรุณ ผู้ที่ถูกตามล่า แต่ในคืนนี้ เขากลายเป็นผู้ที่หลงทางอยู่ในสมรภูมิที่ไม่รู้จัก

เขาจะเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์นี้ได้อย่างไร? และเบื้องหลังที่แท้จริงของฐานลับแห่งนี้คืออะไร?

เรื่องราวของ “เงาพิรุณ ผ่าพสุธา” กำลังจะเข้มข้นขึ้น…