ตอนที่ 3 — กรงเล็บแห่งพายุ

ลมกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนยังคงกระโชกแรงเสียดผิวกายของกรณ์ ชาญณรงค์ ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่บนยอดตึกสูงระฟ้า ท่ามกลางความมืดที่ถูกขับไล่ด้วยแสงสีนีออนจากป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ซึ่งส่องประกายราวกับตาของสัตว์ร้ายที่จ้องมองลงมา เขากระชับด้ามมีดสั้นในมือ ความรู้สึกเย็นเยียบแต่นักของโลหะสะท้อนถึงความเย็นชาที่ก่อตัวขึ้นในใจ

เบื้องล่างคือภาพมหานครที่กำลังหลับใหล แต่สำหรับกรณ์ ‌มันคือสมรภูมิที่ไร้เสียง กลิ่นอายของอันตรายลอยมาตามลม ผสมปนเปกับกลิ่นไอเสียและควันบุหรี่ที่เคยคุ้นเคย ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบตัว สังเกตทุกการเคลื่อนไหว ทุกเงาที่ผิดปกติ

“มาแล้วสินะ” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลังของกรณ์ เขาไม่หันไปมอง ​เพียงแต่ยักไหล่เบาๆ

“คิดว่าคงไม่พ้นสายตาของนายไปได้หรอก” เป็นเสียงของ “เพชร” คู่หูนักสืบมือฉมังของเขา เพชรปรากฏกายขึ้นราวกับภูตผีปีศาจ เป็นชายร่างเล็ก ผิวคล้ำ ดวงตาฉายแววเฉลียวฉลาด ‍และมักจะสวมเสื้อผ้าสีเข้มจนกลมกลืนไปกับความมืด

“ข้อมูลที่นายส่งมา มันน่าสนใจเกินกว่าจะปล่อยให้หลุดมือ” เพชรกล่าวพร้อมยื่นแผ่นบันทึกข้อมูลสีดำสนิทให้กรณ์

กรณ์รับมา สแกนข้อมูลด้วยสายตาอย่างรวดเร็ว ตัวเลข รหัสลับ และแผนผังบางอย่างปรากฏขึ้น ทำให้เขาขมวดคิ้ว ‌“ฐานลับใต้ดิน… ใกล้ชายแดน… รายงานนี้เชื่อถือได้แค่ไหน”

“แหล่งข่าวของฉันมีเครดิตเสมอ โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวข้องกับ ‘เงา’ ที่นายกำลังตามหา” เพชรเน้นคำว่า ‘เงา’ ‍เป็นพิเศษ

“เงา… พวกมันน่ากลัวกว่าที่คิด” กรณ์พึมพำ สายตาจับจ้องไปที่แผนผัง “ถ้าสิ่งที่อยู่ในนั้นเป็นจริง… มันจะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวง”

“นั่นคือเหตุผลที่เราต้องไปที่นั่น” เพชรยืนยัน “และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องมาเตือนนาย”

“เตือนเรื่องอะไร”

“แผนการของพวกมัน ​ซับซ้อนกว่าที่เราคิดมาก รายงานนี้บอกแค่ที่ตั้ง แต่ไม่ได้บอกว่าเราจะเจออะไรบ้าง” เพชรหยุดชะงัก “พวกมันมี ‘กรงเล็บ’ ที่แข็งแกร่ง รอพร้อมตะครุบทุกย่างก้าว”

“กรงเล็บแห่งพายุงั้นเหรอ” ​กรณ์เลียนแบบเสียงของเพชร แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิด “ดูเหมือนว่าพายุลูกนี้กำลังจะก่อตัวขึ้นจริงๆ”

“แล้วนายล่ะ พร้อมแล้วหรือยัง” เพชรถาม สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

กรณ์กระชับมีดในมืออีกครั้ง “ฉันเกิดมาเพื่อเผชิญหน้ากับพายุเสมอ”

“ระวังตัวด้วยกรณ์” เพชรกล่าว ​“ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่การเล่นเกมไล่จับธรรมดา”

“ฉันรู้” กรณ์ตอบ พลางเหลือบมองไปที่เส้นขอบฟ้าของเมือง ซึ่งบัดนี้ดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยม่านบางๆ แห่งความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา

“เอาล่ะ ได้เวลาแล้ว” กรณ์กล่าว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ขอบใจสำหรับข้อมูล เพชร”

“ขอให้โชคดี” เพชรกล่าว แล้วร่างของเขาก็เลือนหายไปในความมืดราวกับไม่เคยปรากฏตัวขึ้นมาก่อน

กรณ์มองตามร่างของเพชรไปชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมายังแผนผังอีกครั้ง “ฐานลับ… ป่าทึบ… ชายแดน…”

เขากระโดดลงจากยอดตึกอย่างไม่ลังเล ร่างกายพลิ้วไหวราวกับแมลงที่กำลังร่อนลงสู่พื้นอย่างเงียบเชียบ การฝึกฝนอันยาวนานทำให้เขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างไร้เสียงและไร้ร่องรอย

เช้ามืดวันต่อมา ณ ชายป่าลึกที่ทอดตัวยาวเหยียดไปตามแนวชายแดน กรณ์ปลอมตัวเป็นนักเดินทางธรรมดา แบกเป้ใบใหญ่ที่ภายในบรรจุอุปกรณ์จำเป็นสำหรับการแทรกซึม แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ สร้างลวดลายแสงและเงาที่เต้นระบำอยู่บนพื้นดิน กลิ่นดินชื้น กลิ่นใบไม้แห้ง และกลิ่นอายของป่าแผ่ซ่านไปทั่ว

เขาเดินลึกเข้าไปในป่าตามแผนที่ที่ได้มาจากเพชร ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขาได้ยินเสียงนกร้อง เสียงแมลงหวี่หวิ่น และเสียงกิ่งไม้แห้งหักดังมาจากที่ไกลๆ แต่เขาก็พยายามแยกแยะเสียงเหล่านั้นออกจากเสียงของอันตราย

“นี่มันหนาแน่นกว่าที่คิด” กรณ์พึมพำกับตัวเอง เมื่อพบว่าพงหญ้าและเถาวัลย์ที่ปกคลุมหนาทึบ ทำให้การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างยากลำบาก

เขาก้าวผ่านพุ่มไม้หนาทึบ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ บนต้นไม้ใหญ่ มีรอยขีดข่วนที่ดูเหมือนจะไม่ได้เกิดจากสัตว์ป่าทั่วไป มันลึกและเป็นระเบียบ ราวกับถูกสร้างขึ้นโดยตั้งใจ

“สัญญาณ” กรณ์เดา เขาเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้นั้นอย่างระมัดระวัง และพบว่ามีสัญลักษณ์เล็กๆ สลักอยู่บนเปลือกไม้ เป็นสัญลักษณ์ที่เขาไม่คุ้นเคย

“แสดงว่ามีคนเข้ามาที่นี่ก่อนแล้ว” เขาคิด “แต่ใครล่ะ”

เขาใช้เวลาสักพักในการสังเกตสภาพแวดล้อมรอบๆ และพบว่ามีรอยเท้าจางๆ ที่บอกทิศทางการเดินอยู่ไม่ไกลนัก รอยเท้าเหล่านั้นนำไปสู่ทางเดินเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้พุ่มไม้ที่รกทึบ

กรณ์ตัดสินใจเดินตามรอยเท้านั้นไป ทุกย่างก้าวเขาพยายามเดินให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังอยู่เบื้องหน้า เสียงฝีเท้านั้นสม่ำเสมอ หนักแน่น และดูเหมือนจะคุ้นเคย

“ไม่น่าใช่พวกชาวบ้าน” กรณ์คิด “น้ำหนักเท้าและจังหวะการเดินแบบนี้… เหมือนทหาร”

เขาเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย พยายามจะมองเห็นคนที่อยู่ข้างหน้า แต่เถาวัลย์และใบไม้ที่หนาทึบก็บดบังทัศนวิสัย

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็หยุดลง กรณ์ชะงักกึก หัวใจเต้นแรง เขาค่อยๆ คลานหมอบลงไปกับพื้น สังเกตการณ์

“ใครน่ะ!” เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากข้างหน้า พร้อมกับเสียงของการเตรียมอาวุธ

กรณ์รู้ตัวว่าถูกจับได้ เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเผชิญหน้า

“ออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

กรณ์ตัดสินใจลุกขึ้นยืนช้าๆ ชูมือขึ้นเหนือศีรษะเพื่อแสดงว่าเขาไม่มีเจตนาจะโจมตี

“ใจเย็นครับ ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้าย” กรณ์กล่าวเสียงเรียบ

เมื่อเห็นเขา คนที่ตะโกนก็ปรากฏตัวออกมาจากพุ่มไม้ เป็นชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้ม สวมชุดพรางลายป่าที่ดูคล่องตัว ดวงตาของเขาคมกริบและเต็มไปด้วยความระแวง เขาถือปืนไรเฟิลกระบอกยาวไว้ในมือ

“นายเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่” ชายคนนั้นถามเสียงแข็ง

“ผมแค่หลงทางมาครับ” กรณ์ตอบ

“หลงทาง?” ชายคนนั้นเลิกคิ้ว “เส้นทางนี้ไม่เคยมีใครหลงทาง มันเป็นทางลับ”

“ผมไม่รู้จริงๆ ครับ” กรณ์พยายามทำสีหน้าให้ดูอ่อนแรง “ผมแค่กำลังหาทางกลับบ้าน”

ชายคนนั้นมองกรณ์ด้วยสายตาจับผิด เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับประเมินสถานการณ์

“นายมีของอะไรในตัวบ้าง” เขาถาม

“มีแต่ของใช้ส่วนตัวครับ” กรณ์ตอบ

ขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะเดินเข้ามาตรวจค้นอย่างละเอียด ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งป่า

“ฉิบหาย!” ชายคนนั้นอุทาน “พวกมันรู้ตัวแล้ว!”

เขาหันกลับมามองกรณ์อย่างรวดเร็ว “ใครบอกพวกมัน!”

“ผมเปล่า!” กรณ์รีบปฏิเสธ

“เป็นไปไม่ได้!” ชายคนนั้นตะโกน “นายต้องเป็นสายแน่ๆ!”

เขาเงื้อปืนขึ้นเล็งมาที่กรณ์

“เดี๋ยวก่อน!” กรณ์ตะโกน “ถ้าผมเป็นสาย พวกมันคงไม่ส่งเสียงเตือนแบบนี้หรอก!”

“แล้วมันคืออะไร!”

“บางที… พวกมันอาจจะมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ไวต่อการเคลื่อนไหวมากเกินไป” กรณ์รีบคิดหาข้อแก้ตัว “ผมเห็นรอยขีดข่วนบนต้นไม้นั่น… มันเหมือนเป็นสัญลักษณ์… ผมเลยเดินตามเข้ามา”

ชายคนนั้นชะงักไปชั่วครู่ เขาหันกลับไปมองต้นไม้ที่กรณ์พูดถึง แล้วก็หันกลับมามองกรณ์อีกครั้ง

“ถ้าฉันจับได้ว่านายโกหก…” เขาขู่

“ผมรู้ครับ” กรณ์ตอบ “ตอนนี้เราควรจะออกจากที่นี่ก่อน”

“ไปทางนี้!” ชายคนนั้นเปลี่ยนทิศทางการเล็งปืน แล้วชี้ไปยังเส้นทางอื่น “เร็วเข้า!”

กรณ์ไม่ลังเลที่จะตามไป เขาทิ้งความสงสัยและความไม่ไว้วางใจไปชั่วขณะ เพราะสถานการณ์ตอนนี้อันตรายกว่าที่คิดมาก

ทั้งสองวิ่งลึกเข้าไปในป่า เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังอยู่เป็นระยะๆ ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด

“ใครคือนายกันแน่” ชายคนนั้นถามขณะที่ทั้งสองวิ่งไปด้วยกัน

“ผมชื่อ กรณ์” กรณ์ตอบ “แล้วคุณล่ะ”

“เรียกผมว่า ‘พยัคฆ์’” ชายคนนั้นตอบ “และตอนนี้เราก็อยู่ภายใต้การจับตามองของพวกมันแล้ว”

“พวกมันคือใคร” กรณ์ถาม

“พวกมันคือ ‘เงา’ ที่นายกำลังตามหา” พยัคฆ์ตอบ “และที่นี่… คืออาณาเขตของพวกมัน”

เมื่อวิ่งมาถึงบริเวณที่ค่อนข้างโล่ง พลันก็มีเสียงปืนดังขึ้นมาจากด้านหน้า!

“แย่แล้ว!” พยัคฆ์ตะโกน “พวกมันดักรออยู่!”

กระสุนพุ่งเฉี่ยวศีรษะของกรณ์ไปอย่างหวุดหวิด เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด เขากระโดดหลบเข้าไปหลังต้นไม้ใหญ่ทันที

“เราต้องหาทางฝ่าไปให้ได้” พยัคฆ์กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “ถ้าเราติดอยู่ที่นี่… เราจะกลายเป็นอาหารของพวกมัน”

กรณ์มองออกไปนอกต้นไม้ เห็นร่างของกลุ่มคนติดอาวุธกำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและเป็นระบบราวกับหมาป่าที่ล้อมเหยื่อ

“ฉันจะเปิดทางให้ นายตามมา!” พยัคฆ์ตะโกน ก่อนจะพุ่งออกไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนติดอาวุธนั้นอย่างไม่หวั่นเกรง

กรณ์มองดูพยัคฆ์ที่กำลังต่อสู้กับกลุ่มคนเหล่านั้นอย่างดุเดือด เสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงต่อสู้ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ

เขาเห็นพยัคฆ์ใช้ความคล่องแคล่วและความเก่งกาจในการต่อสู้ระยะประชิด หลบหลีกการโจมตี และตอบโต้กลับอย่างรวดเร็ว

แต่กลุ่มคนติดอาวุธนั้นมีจำนวนมากกว่า และดูเหมือนจะได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี

กรณ์รู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวของเขาที่ต้องรีบใช้ประโยชน์

เขาเงื้อมีดสั้นในมือ เตรียมพร้อมที่จะเข้าสู่สมรภูมิที่กำลังเดือดพล่าน

“บททดสอบแรก… มันโหดร้ายกว่าที่คิด” กรณ์พึมพำ พร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย

เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับ “กรงเล็บแห่งพายุ” ที่กำลังรอเขาอยู่…