ตอนที่ 4 — ท่วงทำนองแห่งความตายบนหลังคา

ลมกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนยังคงกระโชกแรงเสียดผิวกายของกรณ์ ชาญณรงค์ ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่บนยอดตึกสูงระฟ้า ท่ามกลางความมืดที่ถูกขับไล่ด้วยแสงสีนีออนจากป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ซึ่งส่องประกายราวกับตาของสัตว์ร้ายที่จ้องมองลงมา เบื้องล่างคือผืนพรมแห่งแสงไฟที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา แต่สำหรับกรณ์แล้ว สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงฉากหลังอันไร้ความหมายสำหรับภารกิจที่เขากำลังจะเริ่มต้น

มีดสั้นในมือของเขาสะท้อนแสงสะท้อนจนแสบตา ‌ปลายมีดชี้ไปยังเป้าหมายที่ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความมืดบนหลังคาตึกตรงข้าม ร่างของชายฉกรรจ์ห้าคน สวมชุดดำสนิท เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ราวกับเป็นเงาที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากราตรี

"มาแล้วสินะ" กรณ์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเบาหวิว แทบจะกลืนหายไปกับเสียงลมที่หวีดหวิว

เขาไม่เคยเชื่อในโชคชะตา ​แต่บางครั้ง การที่ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนที่วางไว้ก็ทำให้รู้สึกราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างคอยชี้นำ

ภารกิจของเขาคือการสกัดกั้นข้อมูลสำคัญที่คาดว่ากำลังจะถูกส่งออกไปจากฐานลับใต้ดินแห่งหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในป่าทึบทางตอนเหนือของกรุงเทพฯ ข้อมูลนั้นเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความลับเบื้องหลังแผนการร้ายขององค์กรที่เขาต้องการจะเปิดโปง และแน่นอนว่า องค์กรนั้นก็รู้ดีว่ามีใครบางคนกำลังไล่ตามอยู่

เมื่อคืนก่อน เขาสามารถเข้าถึงข้อมูลบางส่วนได้จากระบบรักษาความปลอดภัยของตึกแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ซึ่งข้อมูลเหล่านั้นบ่งชี้ว่า จะมีการส่งมอบข้อมูลสำคัญในคืนนี้ ‍ณ จุดที่เขาและเป้าหมายกำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่

"พวกมึงมาถูกที่แล้ว" กรณ์ตะโกนออกไป เสียงของเขาดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน สั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ

ชายทั้งห้าคนหยุดชะงัก หันมามองยังต้นเสียง พร้อมกับยกอาวุธขึ้นเตรียมพร้อม

"ใครวะ! กล้าดีออกมา!" ‌หนึ่งในนั้นตะโกนกลับมา เสียงแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

กรณ์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยิ้มมุมปาก เล็บมือของเขาสอดเข้าไปในร่องของมีดสั้นอย่างแนบเนียน เตรียมพร้อมสำหรับจังหวะแรก

"แค่คนที่พวกมึงพยายามจะกำจัดไง" กรณ์ตอบ ก่อนจะพุ่งตัวออกไป

การเคลื่อนไหวของกรณ์รวดเร็วประดุจสายฟ้า เขากระโดดข้ามช่องว่างระหว่างตึกอย่างชำนาญ ‍ใช้แรงส่งจากเชิงเทินของหลังคา ก่อนจะลงสู่พื้นหลังคาอีกฝั่งอย่างแผ่วเบา ราวกับขนนก

ชายทั้งห้าคนแตกกระจายออกเป็นวงล้อม พยายามจะตัดเส้นทางการหลบหนีของเขา

"ไอ้เวร! อย่าให้มันหนีไปได้!"

กรณ์ไม่ให้โอกาส พวกเขากลุ่มแรกพยายามจะเข้าประชิด แต่กรณ์ใช้ความได้เปรียบจากความมืดและพื้นที่ เขาลากเส้นทางหลบหลีกอย่างพลิ้วไหว ​หลบหลีกคมดาบและกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างเฉียดฉิว

เขาปล่อยให้เสียงกระสุนดังแหวกอากาศเป็นจังหวะ ราวกับเป็นท่วงทำนองแห่งความตายที่กำลังบรรเลงอยู่บนหลังคาแห่งนี้

ชายคนที่สองพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยดาบยาวในมือ กรณ์หลบคมดาบด้วยการหมุนตัวหลบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้สันมีดสั้นของเขาฟาดเข้าที่ข้อมือของชายคนนั้นอย่างจัง

"อั๊ก!" เสียงร้องของความเจ็บปวดดังขึ้น ดาบยาวหลุดมือร่วงลงสู่พื้นเบื้องล่าง

กรณ์ไม่หยุด เขาพลิกตัวกลับ ใช้ส้นเท้าเตะเข้าที่หน้าท้องของชายคนนั้นอย่างแรง ​จนอีกฝ่ายเสียหลักล้มลงไป

แต่ขณะที่เขากำลังจะหันไปจัดการกับเป้าหมายต่อไป ชายคนที่สามก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง พร้อมกับปืนพกในมือ

"ตายซะ!"

กรณ์เบี่ยงตัวหลบกระสุนที่เฉี่ยวใบหน้าไปอย่างเส้นยาแดงผ่าแปด เขาอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังยกปืนขึ้นเล็งอีกครั้ง พุ่งเข้าประชิด ใช้ไหล่กระแทกเข้าที่กลางลำตัวอย่างเต็มแรง

"ปัง!" เสียงปืนดังขึ้น แต่กระสุนไม่ได้เข้าเป้าหมาย

ชายคนที่สามเซถอยหลังไป ​แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาพยายามจะยิงซ้ำ

"โง่!" กรณ์ตะคอก ก่อนจะใช้มือข้างที่ถือมีดสั้น ปาดเข้าที่ลำคอของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว

เลือดสีแดงฉานพุ่งออกมาจากลำคอของชายคนที่สาม ก่อนที่ร่างของเขาจะทรุดลงสู่พื้นอย่างหมดแรง

สองคนแล้วที่ล้มลงไป กรณ์หันไปมองอีกสามคนที่เหลือ

"พวกมึงก็แค่ลูกไก่ในกำมือ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

ชายคนที่สี่และห้าที่เหลืออยู่ พยายามจะรวมกำลังเข้าโจมตีพร้อมกัน แต่กรณียังคงเคลื่อนไหวได้อย่างเหนือชั้น เขาใช้หลักการของแรงเฉื่อย หมุนตัวหลบคมดาบของชายคนที่สี่ ก่อนจะใช้เท้าทั้งสองข้างถีบเข้าที่หน้าอกของชายคนที่ห้าอย่างแรง

"อุ๊ก!" ชายคนที่ห้ากระเด็นไปชนเข้ากับกำแพงอย่างจัง

กรณ์หันกลับมาเผชิญหน้ากับชายคนที่สี่ เขาเห็นประกายตาแห่งความแค้นและความกลัวในแววตาของอีกฝ่าย

"มึงมันไม่ใช่คน" ชายคนที่สี่กล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครือ

"แล้วมึงเป็นตัวอะไรล่ะ?" กรณ์ถามกลับ พร้อมกับยกมีดสั้นขึ้น

ชายคนที่สี่ชักมีดสั้นออกมาเช่นกัน การต่อสู้ด้วยอาวุธระยะประชิดบนหลังคาที่เต็มไปด้วยความมืดและความสูงเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุด

ทั้งสองคนแลกหมัด แลกอาวุธกันอย่างดุเดือด เสียงปะทะของคมมีดดังขึ้นเป็นระยะ กรณ์ได้เปรียบในเรื่องความเร็วและความคล่องตัว แต่ชายคนที่สี่ก็แข็งแรงและมีประสบการณ์

ในจังหวะหนึ่ง ชายคนที่สี่สามารถปาดมีดเข้าที่แขนของกรณ์ได้ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากเสื้อ

"แค่นี้เองเหรอ?" กรณ์กล่าวอย่างเย้ยหยัน ทั้งที่ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วแขน

เขาอาศัยจังหวะที่ชายคนที่สี่กำลังจะโจมตีซ้ำ ใช้มีดสั้นของเขาปาดเข้าที่หน้าท้องของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

"อ๊าก!" เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ชายคนที่สี่ทรุดลงไปกองกับพื้น ใช้มือปิดแผลที่กำลังมีเลือดไหลไม่หยุด

เหลืออีกหนึ่งคน คือคนที่ห้าที่ล้มไปชนกำแพง ตอนนี้เขากำลังพยายามจะลุกขึ้นมา

กรณ์ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาพุ่งเข้าไปหาชายคนที่ห้าอย่างรวดเร็ว ใช้เท้าเตะเข้าที่ขมับของอีกฝ่ายอย่างแรง

"ตุบ!"

ชายคนที่ห้าล้มลงไปนอนแน่นิ่ง

กรณ์ยืนหอบเล็กน้อย มองดูร่างของศัตรูที่นอนเกลื่อนอยู่บนหลังคา เขาไม่ได้มีความรู้สึกยินดีหรือเสียใจ เพียงแต่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้า

เขาก้มลงมองที่แขนของตัวเอง เลือดเริ่มไหลซึมออกมามากขึ้น

"แค่นี้ยังทำอะไรฉันไม่ได้หรอก" กรณ์พึมพำ

เขาเดินไปที่ร่างของชายคนที่สามที่เสียชีวิตแล้ว ก้มลงค้นในตัวของเขา

"เจอแล้ว"

เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มออกมา มันเป็นเอกสารที่เขาตามหา

"ถึงเวลาต้องไปแล้ว"

กรณ์หันไปมองยังทิศที่ชายคนที่ห้า เคยล้มลงไปชนกำแพง เขาเห็นว่ามีช่องทางเล็กๆ ซ่อนอยู่ตรงนั้น

เขาเดินไปสำรวจ มันเป็นทางเข้าสู่ช่องระบายอากาศของตึก

"เหมาะเลย"

กรณ์ไม่รอช้า เขาค่อยๆ ก้มตัวลง สอดตัวเข้าไปในช่องระบายอากาศนั้น

ความมืดมิดและความอับชื้นโอบล้อมตัวเขา

เขาใช้มีดสั้นกรีดเปิดซองเอกสารสีน้ำตาลอย่างระมัดระวัง

ภายในมีแผ่นข้อมูลบางอย่างที่ดูแปลกตา

"นี่สินะ ข้อมูลที่พวกมึงหวงแหน"

เขาใส่แผ่นข้อมูลนั้นกลับเข้าไปในซอง และผนึกซองนั้นไว้ในเสื้ออย่างดี

ภารกิจบนหลังคาเสร็จสิ้นแล้ว แต่การเดินทางยังอีกยาวไกล

เขากำลังจะแทรกซึมเข้าไปในฐานลับใต้ดินที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในป่าทึบ

ความท้าทายที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

กรณ์หลับตาลง หายใจลึกๆ เพื่อเรียกกำลังใจ

"เอาล่ะ มาดูกันว่าป่าแห่งนั้นจะซ่อนอะไรไว้บ้าง"

เขากระโดดเข้าไปในความมืดของช่องระบายอากาศนั้น ปล่อยให้ร่างกายไหลลื่นไปตามแรงโน้มถ่วง

เสียงลมกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนยังคงดังอยู่ด้านบน แต่สำหรับกรณ์แล้ว เขาได้ก้าวเข้าสู่โลกอีกใบหนึ่งแล้ว

โลกที่เต็มไปด้วยปริศนา อันตราย และการต่อสู้ที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม

เขาจะสามารถไขความลับขององค์กรนี้ได้หรือไม่?

และเส้นทางสู่ฐานลับใต้ดินที่ซ่อนอยู่ในป่าทึบนั้น จะนำพาเขาไปพบกับอะไรบ้าง?

ทุกอย่างยังคงเป็นปริศนาที่รอให้เขาไปค้นหา...