ตอนที่ 5 — ผลิบานในเงามรณะ

ลมกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนยังคงกระโชกแรงเสียดผิวกายของกรณ์ ชาญณรงค์ ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่บนยอดตึกสูงระฟ้า ท่ามกลางความมืดที่ถูกขับไล่ด้วยแสงสีนีออนจากป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ซึ่งส่องประกายราวกับตาของสัตว์ร้ายที่จ้องมองนครแห่งนี้จากเบื้องบน เสียงไซเรนที่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ เป็นเพียงเสียงประกอบฉากอันคุ้นเคยของชีวิตในมหานครที่ไม่มีวันหลับใหล แต่สำหรับกรณ์ ‌มันคือเสียงเตือนภัย เสียงที่บอกให้เขาเตรียมพร้อมเสมอ

คมมีดสั้นคู่กายของเขาสะท้อนแสงสีแดงฉานจากป้ายโฆษณา ‘ไวเปอร์’ อันเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรที่เขาต้องเผชิญ มันแวววาวราวกับเลือดแห้ง กลิ่นอายของความอันตรายคลุ้งอยู่ในอากาศ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่ถูกบดบังด้วยมลพิษ แต่ในความมืดมิดนั้น ​ดวงตาของเขากลับคมกริบ ราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปในความลับที่ซ่อนอยู่

“ถึงเวลาแล้วสินะ” เสียงกระซิบที่ฟังดูแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา ไม่ใช่การพูดคุยกับใคร หากแต่เป็นการปลุกเร้าจิตวิญญาณนักสู้ในตัว

เขาตรวจสอบสายรัดข้อมือที่เชื่อมต่อกับอุปกรณ์พิเศษ เสียงคลิกเบาๆ คือสัญญาณว่าทุกอย่างพร้อม เขาเหลือบมองไปยังตึกตรงหน้า ‍ตึกสูงอีกแห่งหนึ่งที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดราวกับมันกำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง ป้าย ‘ไวเปอร์’ บนยอดตึกนั้นยิ่งส่องแสงเจิดจ้าขึ้น ราวกับกำลังเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปสัมผัสกับอันตราย

“นั่นแหละคือเป้าหมาย” กรณ์พึมพำ เขากระชับมีดสั้นในมืออีกครั้ง ความคุ้นเคยกับอาวุธประจำกายทำให้เขารู้สึกมั่นคง ‌ราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

ด้วยความคล่องแคล่วดุจแมวป่า กรณ์ก้าวเท้าไปที่ขอบตึก เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างสูงสง่าของเขากระโดดข้ามช่องว่างอันเวิ้งว้างระหว่างตึก สภาพอากาศที่เลวร้ายไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย ร่างของเขาลอยคว้างกลางอากาศชั่วขณะ ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะตะครุบเข้ากับขอบป้าย ‘ไวเปอร์’ ‍ที่ตั้งอยู่บนตึกเป้าหมายอย่างแม่นยำ

แรงกระแทกทำให้ร่างกายของเขาโยกคลอนไปมา แต่เขาก็ยังสามารถทรงตัวไว้ได้ เขาปีนป่ายขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ไต่ไปตามโครงสร้างเหล็กที่แข็งแกร่งของป้ายโฆษณา เสียงลมหวีดหวิวราวกับกำลังพยายามพัดพาเขาให้ตกลงไปเบื้องล่าง แต่เขาก็ยังคงมุ่งมั่น

เมื่อมาถึงยอดป้าย กรณ์ก็พบว่ามีทางเข้าเล็กๆ ซ่อนอยู่ ​เขาใช้มีดของเขาแงะมันออกอย่างง่ายดาย ความลับที่ซ่อนอยู่กำลังจะถูกเปิดเผย

ภายในคือทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวเข้าไปในความมืด แสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟเก่าๆ ส่องให้เห็นฝุ่นที่ฟุ้งกระจายในอากาศ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นโลหะคละคลุ้งไปทั่ว เขาเคลื่อนที่เข้าไปอย่างเงียบเชียบ ​เท้าของเขาแตะพื้นอย่างนุ่มนวล ราวกับเป็นเงาที่กำลังล่องลอย

“ใครน่ะ!” เสียงตะโกนดังขึ้นจากที่ใดที่หนึ่งในความมืด

กรณ์หยุดนิ่ง ร่างกายของเขาย่อต่ำลงทันที เขาพร้อมที่จะตอบโต้ทุกการคุกคาม

“แสดงตัวออกมา!” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กำลังคืบคลานเข้ามา

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในแสงสลัวๆ มันคือชายร่างใหญ่ ​สวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่ดูน่ากลัว มือข้างหนึ่งถือปืนพกที่เงาของมันสะท้อนกับแสงไฟ

“แกเข้ามาที่นี่ทำไม?” ชายคนนั้นถาม เสียงของเขาฟังดูเกรี้ยวกราด

กรณ์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวเท้าไปข้างหน้าช้าๆ ด้วยท่าทีที่พร้อมจะต่อสู้

“อย่ามาลองดีกับไวเปอร์!” ชายคนนั้นตะโกนก่อนจะยกปืนขึ้นเล็งมาที่กรณ์

แต่ก่อนที่เขาจะได้เหนี่ยวไก กรณ์ก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง เขากระโดดหมุนตัวหลบวิถีกระสุนได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะใช้เท้าเตะเข้าที่ข้อมือของชายคนนั้นอย่างแรง ปืนพกหลุดมือกลิ้งไปตามพื้น

ชายคนนั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด กรณ์ไม่ปล่อยโอกาส เขากระชากมีดสั้นออกมาจากปลอก และใช้คมมีดปาดเข้าที่ลำคอของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว

เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผล ชายคนนั้นทรุดตัวลงกองกับพื้น สิ้นลมหายใจทันที

กรณ์มองดูร่างไร้วิญญาณของศัตรู เขาไม่มีความรู้สึกสงสารใดๆ การสังหารในสถานการณ์เช่นนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของภารกิจ

เขาเดินต่อไปตามทางเดินนั้น ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เขารู้ดีว่ายังมีอันตรายอีกมากมายรออยู่

ในที่สุด เขาก็มาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปภายในอาคาร ห้องโถงแห่งนี้สว่างไสวกว่าทางเดินมาก มีแสงไฟนีออนสีม่วงส่องสว่างไปทั่ว ทำให้เห็นถึงความอลังการของสถานที่แห่งนี้

กำแพงห้องโถงเต็มไปด้วยภาพวาดและรูปปั้นที่ดูแปลกตา บางรูปดูเหมือนสัตว์ในตำนาน บางรูปดูเหมือนมนุษย์ที่มีอวัยวะผิดรูปไปจากปกติ ตรงกลางห้องมีโต๊ะขนาดใหญ่วางอยู่ บนโต๊ะมีแผนที่กระดาษแผ่นหนึ่งกางออกอยู่

กรณ์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะนั้น แผนที่ที่อยู่บนโต๊ะเป็นแผนที่ของป่าทึบแห่งหนึ่ง ซึ่งมีสัญลักษณ์วงกลมสีแดงขนาดใหญ่ทำเครื่องหมายเอาไว้ “ฐานลับ… อยู่ในป่า” เขาพึมพำ

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งอาคาร แสงสีม่วงสว่างวาบไปทั่วห้อง

“แกเป็นใคร!” เสียงตะโกนดังกึกก้องมาจากทางเข้าห้องโถง

กรณ์หันกลับไปมอง เขาเห็นกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังถืออาวุธครบมือ กำลังวิ่งเข้ามาในห้องโถง พวกเขาสวมชุดสีดำเช่นเดียวกับชายคนแรกที่เขาเจอ

“จับมันไว้!” หนึ่งในนั้นตะโกน

กรณ์รู้ตัวว่าตอนนี้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย เขาถูกล้อมกรอบแล้ว

“ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกแกขโมยไป” กรณ์ตอบกลับไป เสียงของเขาดังฟังชัด ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงม

“แกคิดว่าแกทำได้หรือไง!” ชายที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มหัวเราะเยาะ “ไวเปอร์ไม่มีวันแพ้!”

“เราจะได้เห็นกัน” กรณ์ตอบ พลางชักมีดสั้นออกมาอีกครั้ง

เขาไม่รอช้า เขากระโจนเข้าใส่กลุ่มคนเหล่านั้นทันที การต่อสู้อันดุเดือดได้เริ่มต้นขึ้น

กรณ์เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า เขาปัดป้องการโจมตีของศัตรูด้วยคมมีดสั้นของเขา เขาใช้ความคล่องแคล่วและความแม่นยำในการโจมตี สร้างความเสียหายให้กับศัตรูอย่างต่อเนื่อง

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องโถง เสียงปะทะของคมมีดกับโลหะดังขึ้นเป็นระยะๆ

กรณ์หลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างฉิวเฉียด เขาใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ เขาปีนป่ายขึ้นไปบนรูปปั้นโบราณเพื่อหลบการยิง และกระโดดลงมาโจมตีศัตรูจากด้านหลัง

ศัตรูมีจำนวนมากกว่าเขา แต่กรณ์ก็ยังคงสู้ได้อย่างสูสี เขาสามารถเอาชนะศัตรูทีละคน ทีละคน

ในขณะที่กำลังต่อสู้ กรณ์ก็สังเกตเห็นวัตถุบางอย่างที่อยู่บนโต๊ะใกล้ๆ กับแผนที่ มันคือกล่องไม้โบราณที่สลักลวดลายแปลกตา

“นั่นแหละ… สิ่งที่ข้าตามหา” กรณ์พึมพำ

เขาตัดสินใจที่จะต้องคว้ากล่องนั้นให้ได้ แม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่มากขึ้นก็ตาม

กรณ์ใช้จังหวะที่ศัตรูเสียสมาธิจากการโจมตีของเขา พุ่งตัวเข้าไปคว้ากล่องไม้โบราณนั้น เขารีบเก็บมันใส่กระเป๋าที่เอวอย่างรวดเร็ว

“แกทำอะไรน่ะ! เอาของนั่นคืนมา!” หัวหน้ากลุ่มตะโกน

กรณ์ไม่สนใจ เขาหันหลังให้กับสมบัติของไวเปอร์ และพุ่งทะยานออกไปทางประตูทางเข้าอีกด้านหนึ่งของห้องโถง

การไล่ล่าที่น่าตื่นเต้นได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง กรณ์วิ่งไปตามทางเดินที่ซับซ้อน เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของศัตรูตามมาติดๆ

เขาต้องหาทางออกจากที่นี่ให้ได้ก่อนที่พวกเขาจะตามมาทัน

กรณ์มาถึงทางออก เขาเห็นแสงสว่างจากภายนอก เขาออกไปสู่ระเบียงของตึก การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปบนยอดตึกสูง

เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ใช่นักสู้ที่ปราศจากสิ่งใด เขามีกล่องไม้โบราณอยู่ในมือ ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาทั้งหมด

กรณ์ยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มคนของไวเปอร์อย่างไม่หวั่นเกรง เขาพร้อมที่จะปกป้องสิ่งที่เขากำลังจะค้นพบ

“พวกแกคิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้งั้นเหรอ” กรณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงท้าทาย

“อย่าได้ดูถูกพลังของไวเปอร์!”

การต่อสู้ครั้งใหม่บนหลังคากรุงเทพฯ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ภายใต้แสงดาวที่ริบหรี่ และเสียงลมที่พัดกระโชกแรง… และท่ามกลางความมืดมิดนั้น กล่องไม้โบราณในมือของกรณ์ ชาญณรงค์ ได้ส่องประกายเรืองรองออกมาเป็นสัญญาณบอกถึงเรื่องราวที่กำลังจะถูกเปิดเผย