ตอนที่ 6 — สู่เงามืดใต้พสุธา

ลมกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนยังคงกระโชกแรงเสียดผิวกายของกรณ์ ชาญณรงค์ ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่บนยอดตึกสูงระฟ้า ท่ามกลางความมืดที่ถูกขับไล่ด้วยแสงสีนีออนจากป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ซึ่งส่องประกายราวกับตาของสัตว์ร้ายที่จ้องมอง

สายตาคมกริบของกรณ์สแกนไปทั่วอาคารเบื้องหน้า สปอตไลท์สีขาวสว่างจ้าสาดส่องเป็นระยะ ก่อเกิดเงาดำทะมึนที่เต้นระบำไปตามการเคลื่อนไหวของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เดินตรวจตราอยู่เป็นระยะ สัญญาณวิทยุสื่อสารดังขึ้นแผ่วเบาในหูฟัง ‌เขาขยับปืนพกคู่ใจที่ซุกซ่อนไว้ใต้เสื้อแจ็คเก็ตให้เข้าที่ ก่อนจะสูดลมหายใจลึก

"ใกล้เข้ามาแล้ว" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นในหูฟัง เป็นเสียงของ "นก" สายลับของเขาที่คอยรายงานความเคลื่อนไหวจากภายในอาคาร

"มีอะไรผิดปกติไหม?" กรณ์ถามกลับ เสียงของเขาแฝงความตึงเครียด

"ยัง ​ไม่มีอะไรน่าสงสัยเป็นพิเศษ พวกมันยังคงทำงานกันตามปกติ แต่... สังเกตเห็นการขนย้ายบางอย่างที่น่าจะเป็นลังไม้ขนาดใหญ่สองสามลังไปที่ห้องใต้ดินเมื่อชั่วโมงที่แล้ว" นกรายงาน

"ห้องใต้ดิน... หึ" กรณ์พึมพำ ปลายเท้าของเขาก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย ‍ยืดตัวเตรียมพร้อมสำหรับการกระโดด "จำแผนที่ได้ไหม?"

"จำได้แม่นยำ ขอเพียงคุณไปถึงจุดที่กำหนด ผมจะดำเนินการตามแผน"

"ดี" กรณ์ตอบรับ เขากระชับมือที่จับปืนให้แน่น แสงนีออนจากป้ายโฆษณาข้างๆ สาดกระทบใบหน้าคมคายของเขา ‌สะท้อนแววตาที่มุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว

การเคลื่อนไหวของกรณ์รวดเร็วและเงียบเชียบราวกับแมลงปอ เขาใช้เชือกปีนป่ายพิเศษโรยตัวลงมาจากยอดตึกอย่างแม่นยำ หลบเลี่ยงการตรวจจับของกล้องวงจรปิดได้อย่างเหนือชั้น ร่างของเขาลอยลงสู่ความมืดเบื้องล่างอย่างสง่างาม ก่อนจะแตะพื้นเบาๆ ในตรอกแคบๆ ด้านข้างอาคาร

เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่หน้าผาก ‍ไม่ใช่เพราะความเหน็ดเหนื่อย แต่เป็นเพราะความตื่นตัวที่พุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย การปฏิบัติภารกิจเช่นนี้คือชีวิตของเขา เป็นสิ่งที่เขาเกิดมาเพื่อทำ

เขาขยับตัวไปตามเงา ย่องเข้าหาประตูหลังของอาคารที่ตั้งเป้าไว้ มือข้างหนึ่งล้วงหยิบอุปกรณ์สะเดาะกุญแจออกมาอย่างรวดเร็ว เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นเมื่อกลไกของลูกบิดถูกปลดล็อค

เมื่อประตูเปิดออก ​ความมืดอึมครึมพร้อมกับกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บของก็โชยเข้าจมูก กรณ์ก้าวเข้าไปภายในอย่างระมัดระวัง ปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบที่สุด

"ถึงที่หมายแล้ว" เขาแจ้งผ่านเครื่องสื่อสาร

"เยี่ยมมาก กรณ์ ระวังตัวด้วย" เสียงของนกยังคงดังต่อเนื่อง "ผมจะเปิดทางให้คุณในอีกไม่กี่นาที"

กรณ์พยักหน้ารับ ​แม้จะรู้ว่านกไม่สามารถมองเห็นเขาได้ เขาก้าวเดินไปตามโถงทางเดินที่มืดสลัว แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือที่เขาใช้ส่องทางเผยให้เห็นผนังที่เต็มไปด้วยท่อประปาและสายไฟเก่าๆ บรรยากาศภายในอาคารดูเก่าแก่และทรุดโทรม แตกต่างจากภาพลักษณ์ภายนอกที่หรูหรา

เขามาถึงทางเข้าบันได เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินผ่านไปมาเป็นระยะๆ สลับกับเสียงเครื่องจักรที่ดังมาจากชั้นล่าง เขาต้องรอจังหวะที่ดีที่สุด

"ตอนนี้เลย ​กรณ์" เสียงนกดังขึ้น พร้อมกับเสียงสัญญาณไฟสีเขียวที่กะพริบขึ้นบนจอโทรศัพท์ของเขา

กรณ์ไม่รอช้า เขากระโจนเข้าสู่โถงบันไดและเริ่มโรยตัวลงไปอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของเขากระทบกับพื้นเย็นๆ ของแต่ละขั้นบันไดอย่างนุ่มนวล ราวกับวิญญาณไร้ร่าง

ชั้นแล้วชั้นเล่า กรณ์โรยตัวลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงชั้นใต้ดินสุด ที่ซึ่งความมืดมิดยิ่งกว่าเดิม

"เจออะไรบ้าง?" นกถาม

"ยัง ไม่เจออะไรนอกจากห้องเก็บของธรรมดา" กรณ์ตอบ เขาเดินสำรวจไปรอบๆ พยายามหาทางเข้าไปยังส่วนที่ลึกกว่านี้ "ดูเหมือนว่าทางเข้าฐานลับจะถูกซ่อนไว้อย่างดี"

"ตามข้อมูลที่ผมได้มา มันอยู่หลังกำแพงด้านในสุดของห้องเก็บของหลัก" นกบอก "มีกลไกพิเศษในการเปิด"

กรณ์เดินไปยังกำแพงด้านในสุด ซึ่งดูเหมือนจะเป็นกำแพงธรรมดาๆ ที่ก่อด้วยอิฐมอญเก่าๆ เขาใช้มือสัมผัสไปตามพื้นผิว พยายามมองหาจุดที่ผิดปกติ

"ไม่มีอะไรเลย" กรณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

"ลองกดที่มุมขวาบนของกำแพงดูครับ" นกแนะนำ

กรณ์ทำตาม เขากดลงไปที่มุมขวาบนของกำแพง เสียง "คลิก" ดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยเสียงกลไกบางอย่างขยับ

ช้าๆ ส่วนหนึ่งของกำแพงก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์มืดทึบที่ทอดลึกเข้าไปใต้ดิน

"สำเร็จ!" กรณ์อุทานออกมาเบาๆ

"รีบเข้าไป กรณ์ ผมได้ยินเสียงฝีเท้าคนกำลังเข้ามา" เสียงของนกดังขึ้นด้วยความเร่งรีบ

กรณ์ไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปในอุโมงค์ทันที เมื่อเข้าไปได้ไม่นาน ประตูเหล็กหนักอึ้งก็ปิดลงอย่างเงียบเชียบ เหลือเพียงความมืดมิดที่โอบล้อมเขา

"ผมอยู่ในอุโมงค์แล้ว" เขารายงาน "พวกมันเข้ามาทันไหม?"

"ทันครับ แต่ผมจัดการให้แล้ว พวกมันจะติดอยู่กับบางอย่าง ทำให้ล่าช้าไปได้สักพัก"

"ดี" กรณ์พยักหน้า เขาเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ สาดส่องเข้าไปในอุโมงค์

อุโมงค์แห่งนี้ดูเหมือนจะถูกขุดขึ้นมาอย่างเร่งรีบ แต่ก็แข็งแรงพอสมควร ผนังอุ้มด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก มีร่องรอยของสายไฟและท่อระบายอากาศติดตั้งอยู่เป็นระยะๆ อากาศภายในเย็นยะเยือกและชื้นแฉะ

เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ภายใต้แรงกดดันของภารกิจที่กำลังจะเริ่มขึ้น การเดินทางสู่ใจกลางขององค์กรร้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

"ไปทางไหนต่อ?" กรณ์ถาม

"ตรงไปเรื่อยๆ ประมาณห้าร้อยเมตร คุณจะเจอทางแยก เลี้ยวซ้าย" นกบอก

กรณ์เดินไปตามคำแนะนำของนก กลิ่นอายของความลับและความอันตรายยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องอยู่ในความเงียบของอุโมงค์

เมื่อมาถึงทางแยก เขาก็เลี้ยวซ้ายตามที่ได้รับคำสั่ง อุโมงค์นี้ดูเหมือนจะแคบลง และมีการก่อสร้างที่ดูประณีตขึ้น แสดงว่าเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้น

"ตอนนี้จะเริ่มเจอการป้องกัน" นกเตือน "มีกับดักอยู่หลายจุด"

กรณ์พยักหน้ารับ เขายิ่งต้องระมัดระวังมากขึ้น สายตาของเขาไล่สำรวจไปตามพื้น ผนัง และเพดานของอุโมงค์อย่างละเอียด

ขณะที่เขากำลังเดินต่อไป จู่ๆ พื้นใต้เท้าของเขาก็ยุบตัวลง!

"แย่แล้ว!" กรณ์ร้อง เขาเสียหลัก ร่างกายทิ้งตัวลงไปในความมืด

แต่ด้วยสัญชาตญาณของนักรบ เขาก็ةสามารถปรับสมดุลร่างกายได้อย่างรวดเร็ว เขาใช้มือทั้งสองข้างคว้าผนังอุโมงค์ไว้แน่น ป้องกันไม่ให้ตัวเองตกลงไป

"กรณ์! เกิดอะไรขึ้น?" เสียงของนกดังขึ้นอย่างร้อนรน

"กับดัก" กรณ์ตอบเสียงหอบ "พื้นยุบตัว"

เขาพยายามดึงตัวเองขึ้นมา แต่ผนังที่เขาจับนั้นลื่นเกินไป

"ผมจะไปช่วยคุณ" นกบอก

"ไม่ต้อง! ผมเอาตัวรอดได้" กรณ์ยืนยัน เขาปล่อยมือข้างหนึ่ง แล้วหยิบมีดพกที่ซ่อนไว้ในรองเท้าออกมา

เขาใช้ปลายมีดกรีดลงไปบนผนังที่เป็นคอนกรีต พยายามหาจุดที่จะยึดเกาะ

"ผมเห็นอะไรบางอย่างอยู่ข้างบน" กรณ์บอก "ดูเหมือนจะเป็นเส้นเชือก"

เขาใช้มีดตัดเชือกที่เห็นนั้นให้สั้นลง แล้วพยายามเกี่ยวปลายเชือกให้เข้ากับตะขอที่ติดอยู่บนผนัง

"ผมจะลองดึงตัวเองขึ้นไป" กรณ์กล่าว

เขาออกแรงดึงเชือกอย่างเต็มที่ กล้ามเนื้อของเขาตึงเครียด ร่างกายของเขาค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปช้าๆ

ในที่สุด เขาก็สามารถปีนขึ้นมาบนพื้นอุโมงค์ได้อีกครั้ง

"รอดแล้ว" กรณ์ถอนหายใจอย่างโล่งอก "เกือบไปแล้ว"

"ดีมาก กรณ์ ผมโล่งใจที่คุณปลอดภัย" นกกล่าว "ไปต่อได้แล้ว"

กรณ์ตรวจสอบสภาพของตัวเอง เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย แต่โดยรวมแล้วไม่มีอะไรเสียหาย เขาเดินต่อไปอย่างระมัดระวังมากขึ้น

เมื่อเดินไปอีกไม่นาน เขาก็พบกับประตูเหล็กหนาทึบที่ปิดสนิท มีแผงควบคุมอยู่ด้านข้าง

"ผมเจอประตู" กรณ์แจ้ง

"นั่นคือทางเข้าหลักของฐานลับ" นกบอก "ผมจะพยายามเจาะระบบจากที่นี่"

กรณ์ยืนรออย่างใจเย็น ขณะที่นกกำลังทำงานของเขา เขาเหลือบมองไปที่พื้นอุโมงค์ที่เขาเพิ่งจะผ่านไปเมื่อครู่

"ดูเหมือนว่าอุโมงค์แห่งนี้จะไม่ได้มีไว้สำหรับคนเท่านั้น" กรณ์พึมพำ เขาเห็นร่องรอยของการเคลื่อนไหวบางอย่างที่แปลกประหลาดบนพื้น

ทันใดนั้นเอง แสงสีแดงก็สว่างวาบขึ้นบนแผงควบคุมที่ประตู

"แย่แล้ว! พวกมันตรวจจับเราได้!" นกตะโกน "รีบหาทางอื่นเข้าไป กรณ์!"

แต่ก็สายเกินไปแล้ว เสียงไซเรนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอุโมงค์ ประตูเหล็กหนาทึบเริ่มขยับเปิดออก เผยให้เห็นนักรบชุดดำในชุดเกราะที่สวมหมวกกันน็อคปิดบังใบหน้าเต็มยศ พวกเขากำลังจ้องมองมาที่กรณ์ด้วยอาวุธปืนที่พร้อมจะยิง

ภารกิจของกรณ์กำลังจะเข้าสู่บททดสอบที่อันตรายที่สุด การต่อสู้กำลังจะเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดใต้พสุธาของกรุงเทพมหานคร