ลมกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนยังคงกระโชกแรงเสียดผิวกายของกรณ์ ชาญณรงค์ ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่บนยอดตึกสูงระฟ้า ท่ามกลางความมืดที่ถูกขับไล่ด้วยแสงสีนีออนจากป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ซึ่งส่องประกายราวกับตาของสัตว์ร้ายที่จ้อง บทสนทนาที่เพิ่งจบลงยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา เสียงของ “นกเค้าแมว” ที่แฝงมากับคลื่นวิทยุ เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงภารกิจที่เขาต้องก้าวเข้าสู่มิติอันตรายยิ่งกว่าที่เคย
“ข้อมูลถูกต้อง” เสียงแหบห้าวของ “นกเค้าแมว” ดังขึ้นในหูฟัง “เป้าหมายอยู่ที่ตึก ‘มหานคร’ ชั้นที่ 67 ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็น”
กรณ์กระชับปืนพกคู่ใจในมือ สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะปลุกเร้าสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขา ยิ่งมองลงไปเบื้องล่าง ยิ่งเห็นภาพเมืองหลวงที่หลับใหลภายใต้แสงจันทร์และแสงนีออนที่ประดับประดา ทว่าในความงดงามนั้น ซ่อนเร้นไปด้วยความลับดำมืดที่เขาต้องเปิดโปง
“ได้รับทราบ” กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น “การเคลื่อนไหวจะไร้เสียง ไร้ร่องรอย”
เขาไม่รอช้า เริ่มเคลื่อนที่อย่างคล่องแคล่วไปตามสันเขื่อนของอาคารสูง การกระโดดข้ามช่องว่างระหว่างตึกกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา ร่างกายที่ฝึกฝนมาอย่างหนักทำให้เขาสามารถควบคุมการลงพื้นได้อย่างนุ่มนวลราวกับขนนก การก้าวข้ามจากยอดตึกหนึ่งไปยังอีกยอดตึกหนึ่ง เป็นเหมือนการเต้นรำกับความตายภายใต้ปีกแห่งราตรี
ขณะที่เขากำลังใช้เชือกโรยตัวลงจากอาคารสูง ร่างของเขาพลันหยุดชะงัก เมื่อเห็นเงาบางๆ เคลื่อนไหวอยู่บริเวณหน้าต่างของชั้นที่ 66 แสงไฟนีออนส่องลอดเข้ามาพอดี เผยให้เห็นร่างของชายชุดดำสองนาย กำลังยืนเฝ้าระวัง
“มีผู้สังเกตการณ์” กรณ์กระซิบผ่านเครื่องสื่อสาร
“ไม่เป็นไร” เสียง “นกเค้าแมว” ตอบกลับ “จัดการเสีย แล้วค่อยดำเนินการต่อ”
กรณ์เลือกเส้นทางที่อันตรายที่สุด เขาปล่อยตัวเองให้ร่อนลงมาตามผนังตึกอย่างรวดเร็วราวกับแมงมุม กำลังจะถึงชั้นที่ 66 เขาใช้มือข้างหนึ่งคว้าขอบหน้าต่างไว้ ก่อนจะปีนเข้าไปอย่างเงียบเชียบ
ภายในห้อง โต๊ะทำงานตั้งอยู่กลางห้อง มีเอกสารกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด ชายชุดดำทั้งสองนายกำลังยืนหันหลังให้ประตู พวกเขาสวมชุดสีดำสนิท พร้อมอุปกรณ์สื่อสารที่ติดอยู่ที่หู
กรณ์ไม่เสียเวลา เขาพุ่งเข้าใส่ชายที่ยืนใกล้ประตูมากที่สุด การโจมตีของเขาฉับพลัน รวดเร็ว และเงียบเชียบ มือข้างหนึ่งบิดแขนของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง พร้อมกับใช้ศอกกระแทกเข้าที่ขมับของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ ชายชุดดำทรุดลงไปกองกับพื้นโดยไม่ทันส่งเสียงร้อง
ชายคนที่สองหันขวับมาด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่เขาจะทันยกปืนขึ้น กรณ์ก็พุ่งตัวเข้าไปล็อกลำคอของเขาไว้แน่น จากนั้นใช้มีดสั้นที่พกติดตัวกรีดเบาๆ ที่เส้นเลือดที่คอ ชายชุดดำดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะอ่อนแรงและแน่นิ่งไป
“เรียบร้อย” กรณ์รายงาน “ไม่มีใครสังเกตเห็น”
เขาเดินสำรวจรอบๆ ห้องอย่างระมัดระวัง สายตาของเขาจับจ้องไปที่เอกสารบนโต๊ะทำงาน มีแผนที่ขนาดใหญ่กางอยู่ แสดงให้เห็นถึงโครงสร้างใต้ดินที่ซับซ้อน และมีสัญลักษณ์บางอย่างที่บ่งบอกถึงฐานลับ
“แผนที่ที่ต้องการ” กรณ์กล่าว “พร้อมข้อมูลเพิ่มเติม”
“ดีมาก” เสียง “นกเค้าแมว” ตอบ “ตอนนี้ให้มุ่งหน้าไปยังจุดต่อไป”
กรณ์หยิบแผนที่ออกมาถ่ายรูปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเก็บอุปกรณ์ให้เข้าที่ เขาหันไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง นครกรุงเทพฯ ยังคงหลับใหล แต่สำหรับเขา ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล
เขาปีนออกนอกหน้าต่างอีกครั้ง และคราวนี้ เขามุ่งหน้าไปยังเป้าหมายที่แท้จริง ฐานลับใต้ดินที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในป่าทึบ การเดินทางครั้งนี้จะเต็มไปด้วยอันตราย และเขาต้องใช้ทุกทักษะที่เขามีเพื่อเอาชีวิตรอด
กรณ์เคลื่อนที่ไปตามหลังคาอาคารต่างๆ โดยใช้ความมืดเป็นเกราะกำบัง เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์ที่วิ่งอยู่บนถนนด้านล่าง เป็นเพียงเสียงกระซิบที่ดังแว่วมา เขาต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเดินทางจากใจกลางเมืองหลวงไปยังชายป่า ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของภารกิจใหม่
เมื่อเขามาถึงบริเวณชายป่า แสงไฟนีออนของเมืองหลวงก็เริ่มเลือนหายไป แทนที่ด้วยความมืดสลัวของป่า ดวงจันทร์ที่ส่องสว่างอยู่บนฟ้า กลายเป็นแหล่งกำเนิดแสงเดียวที่พอจะมองเห็นทาง
“มาถึงแล้ว” กรณ์รายงาน “สภาพแวดล้อมเหมาะสม”
“ดี” เสียง “นกเค้าแมว” ตอบ “ป่าแห่งนี้มีอาณาเขตกว้างใหญ่มาก ฐานลับที่พวกเราต้องการคือสิ่งปลูกสร้างโบราณที่ถูกดัดแปลงให้เป็นที่ซ่อน ต้องอาศัยการสังเกตการณ์อย่างละเอียด”
กรณ์ก้าวเท้าเข้าสู่ป่า ความรู้สึกอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู เสียงแมลงกลางคืนดังระงม และกลิ่นดินชื้นผสมกับกลิ่นอายของป่าที่อบอวล เขาเดินไปตามแผนที่ที่ได้มาอย่างเงียบเชียบ ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังล่าเหยื่อ
เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเดินป่า บางครั้งต้องหลบหลีกกิ่งไม้ที่ยื่นออกมา และบางครั้งก็ต้องย่องผ่านบริเวณที่มีสัตว์ป่าอาศัยอยู่ เขาต้องใช้ความอดทนและความชำนาญในการเคลื่อนไหว เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังจนเป็นที่สังเกต
ขณะที่เขาเดินลึกเข้าไปในป่า เขาสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง มีร่องรอยการตัดต้นไม้ที่ดูเหมือนจะเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน และมีรอยเท้ามนุษย์ปรากฏอยู่ตามพื้นดิน
“มีคนเข้ามาในบริเวณนี้” กรณ์แจ้ง “ร่องรอยการเคลื่อนไหวล่าสุด”
“ระมัดระวังให้มาก” เสียง “นกเค้าแมว” เตือน “พวกเขาอาจจะมีกำลังเสริม”
กรณ์ก้าวเดินอย่างระมัดระวังยิ่งขึ้น เขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่วมาแต่ไกล เขาจึงรีบหาที่ซ่อนหลังต้นไม้ใหญ่
ชายชุดดำสี่นายเดินเข้ามาในบริเวณนั้น พวกเขาสวมชุดพรางตัวสีเข้ม และถือปืนยาวที่ดูทันสมัย พวกเขาเดินตรวจตราไปตามทางอย่างละเอียด ราวกับกำลังตามล่าใครบางคน
กรณ์ซุ่มดูอยู่เงียบๆ เขาเห็นว่าพวกเขากำลังเดินไปในทิศทางเดียวกับที่เขาจะมุ่งหน้าไป เขาต้องหาทางผ่านพวกเขาไปให้ได้โดยไม่ถูกพบเห็น
เมื่อชายชุดดำเดินผ่านไปไกลพอสมควร กรณ์จึงค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากที่ซ่อน เขาเดินตามรอยเท้าที่เห็นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขามาถึงบริเวณที่มีต้นไม้ขึ้นหนาแน่นผิดปกติ
เขาเดินเข้าไปใกล้ และสังเกตเห็นว่ามีช่องว่างขนาดใหญ่ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน โดยใช้เถาวัลย์และใบไม้มาปกปิดเอาไว้ นี่คือทางเข้าสู่ฐานลับอย่างแน่นอน
กรณ์มองสำรวจบริเวณรอบๆ อย่างละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครซุ่มโจมตี เขาเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า
เขาค่อยๆ ดึงเถาวัลย์ออก และเผยให้เห็นทางเข้าที่มืดมิด เบื้องล่างดูเหมือนจะเป็นบันไดหินที่ทอดลงไปสู่ความมืด
“พบทางเข้าแล้ว” กรณ์รายงาน “เตรียมพร้อมสำหรับการแทรกซึม”
“ดีมาก” เสียง “นกเค้าแมว” ตอบ “จำไว้ กรณ์ ทุกย่างก้าวคืออันตราย จงใช้ความสามารถทั้งหมดของคุณ”
กรณ์พยักหน้าให้กับตัวเอง แม้จะไม่มีใครเห็นก็ตาม เขากระชับปืนในมือ และก้าวเท้าลงบันไดหินไปสู่ความมืดมิด เบื้องล่างนั้น มีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกำลังรอเขาอยู่
เงาพิรุณ ผ่าพสุธา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก