ตอนที่ 13 — วิถีแห่งเงา

สายลมกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนยังคงพัดโหมแรงไม่หยุดหย่อน ราวกับจะพยายามพัดพาทุกสิ่งทุกอย่างให้ล่องลอยไปพร้อมกับมัน แต่สำหรับกรณ์ ชาญณรงค์ ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่บนยอดตึกสูงระฟ้าแห่งนี้ ลมเหล่านั้นกลับเป็นเพียงส่วนหนึ่งของสมรภูมิที่เขาต้องเผชิญ เบื้องล่างคือมหานครที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟนับล้าน ‌แต่เบื้องบนสุดของอาคารแต่ละหลัง คือความมืดมิดและอันตรายที่ซ่อนเร้น

"ยังไงล่ะ ไอ้หนุ่ม" เสียงห้าวแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังกรณ์ ร่างสูงผอมบางในชุดสีดำสนิทราวกับกลืนไปกับราตรี ปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบราวกับผี เขาคือ "เมฆ" ​นักแม่นปืนฝีมือฉกาจ และเป็นเพื่อนเก่าที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกับกรณ์มาหลายครั้ง

กรณ์หันกลับไปเผชิญหน้ากับเมฆ ใบหน้าคมคายของเขาฉายแววครุ่นคิด "พวกมันกำลังจะเคลื่อนไหว" เขาตอบเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องไปยังอาคารตรงหน้า ที่ซึ่งเป็นเป้าหมายของปฏิบัติการครั้งนี้

"แน่ใจเหรอ" เมฆเลิกคิ้ว ‍"ฉันส่องกล้องดูแล้ว มันก็ยังปกติ"

"สัญญาณที่ได้รับมา มันมีนัยสำคัญ" กรณ์อธิบาย "การเคลื่อนไหวของพวกมัน ไม่ใช่การขนย้ายทั่วไป แต่มันคือการเตรียมการสำหรับการเปิดปฏิบัติการลับ"

เมฆยกปืนไรเฟิลคู่ใจขึ้นมาประทับบ่า ส่องกล้องไปยังอาคารเป้าหมาย ‌"แล้วเราจะทำยังไงต่อล่ะ"

"เราต้องเข้าไปให้ใกล้กว่านี้" กรณ์ตัดสินใจ "ต้องดูให้แน่ใจว่าสิ่งที่ฉันคิดมันถูก"

ทั้งสองเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับแมว นักปีนป่ายที่ชำนาญการใช้เชือกและอุปกรณ์ปีนหน้าผา พวกเขาโรยตัวลงจากยอดตึกด้วยความเร็ว แต่ก็ยังคงรักษาความเงียบเชียบไว้ได้สมบูรณ์แบบ ร่างของพวกเขาลอยละลิ่วผ่านม่านอากาศเย็นยะเยือกของกรุงเทพฯยามดึก

การลงสู่เบื้องล่างไม่ใช่เรื่องง่าย ท่ามกลางแสงไฟและเงาที่สลับซับซ้อน ‍พวกเขาต้องคอยหลบเลี่ยงการตรวจจับจากกล้องวงจรปิดและสายตาของยามที่เดินตรวจตราอยู่เป็นระยะ หัวใจของกรณ์เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่เขาก็ยังคงควบคุมสติสัมปชัญญะไว้ได้เป็นอย่างดี

เมื่อลงมาถึงระดับชั้นที่พวกเขาสามารถมองเห็นอาคารเป้าหมายได้ชัดเจนขึ้น กรณ์ก็ใช้กล้องส่องทางไกลประสิทธิภาพสูงของเขาสำรวจไปรอบๆ "ตรงนั้น" เขากระซิบเสียงเบา "สังเกตที่ระเบียงชั้นสิบสอง"

เมฆหยิบกล้องของเขาขึ้นมาส่องตาม ​"เห็นแล้ว มีคนกำลังขนของบางอย่างเข้าไป"

"ไม่ใช่แค่คน" กรณ์พูดต่อ "ลองซูมเข้าไปอีก"

ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอ ทำให้ทั้งสองคนชะงักงัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำ กำลังแบกกล่องโลหะขนาดใหญ่เข้าไปในอาคาร มันเป็นกล่องที่ดูเหมือนจะมีน้ำหนักมาก ​และเต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่ดูอันตราย

"นั่นมัน... อะไรกัน" เมฆเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

"ไม่แน่ใจ" กรณ์ตอบ "แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่พวกเราคิด มันก็อันตรายกว่าที่คาดไว้เยอะ"

"มันจะเชื่อมโยงกับ 'พสุธา' หรือเปล่า"

"มีความเป็นไปได้สูง" ​กรณ์พยักหน้า "ข้อมูลที่ได้มา มันชี้ไปทางนั้น"

"พสุธา" ชื่อนี้เป็นเหมือนคมมีดที่กรีดแทงเข้าไปในจิตใจของกรณ์มาตลอด "พสุธา" คือองค์กรลับที่อยู่เบื้องหลังการก่อการร้ายหลายครั้งในอดีต และเป็นเป้าหมายหลักที่กรณ์ตามล่ามานาน

"เราจะทำอะไรต่อไป" เมฆถามอีกครั้ง

"เราต้องเข้าไปในนั้น" กรณ์ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว "ต้องรู้ให้ได้ว่าพวกมันกำลังทำอะไรอยู่"

"เข้าไปในอาคารที่เต็มไปด้วยพวกนั้นเนี่ยนะ" เมฆเลิกคิ้ว "มันเสี่ยงเกินไป"

"เราไม่มีทางเลือกอื่น" กรณ์ยืนยัน "ถ้าปล่อยไว้ มันอาจจะสายเกินไป"

ทั้งสองเริ่มวางแผนการบุกเข้าไปในอาคารอย่างรอบคอบ พวกเขาจะใช้ช่องทางที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่สุด นั่นคือทางระบายอากาศ ซึ่งปกติแล้วจะถูกมองข้าม แต่สำหรับคนที่ชำนาญอย่างกรณ์ มันคือเส้นทางสู่โอกาส

การปีนป่ายเข้าไปในช่องระบายอากาศนั้นเต็มไปด้วยความท้าทาย ฝุ่นละอองหนาเตอะ อากาศที่อับชื้น และความมืดมิดที่สมบูรณ์แบบ กรณ์นำหน้า ด้วยความคล่องแคล่วที่น่าทึ่ง เขาลอดตัวเข้าไปในช่องแคบๆ นั้นได้อย่างสบายๆ เมฆตามมาติดๆ แม้จะมีร่างกายที่ใหญ่กว่า แต่เขาก็ยังคงพยายามอย่างเต็มที่

เมื่อเข้ามาถึงภายในอาคาร กรณ์และเมฆก็พยายามเคลื่อนที่ไปตามทางเดินที่ซับซ้อนและมืดมิด เสียงฝีเท้าของพวกเขาเงียบสนิทราวกับกระซิบ พวกเขาใช้เทคนิคการเคลื่อนไหวที่ฝึกฝนมาอย่างดี หลีกเลี่ยงการปะทะกับศัตรูให้มากที่สุด

"ดูนี่" เมฆกระซิบเสียงเบาขณะชี้ไปยังประตูบานหนึ่งที่ปิดสนิท

กรณ์ใช้เครื่องมือพิเศษเจาะเข้าไปในร่องกุญแจอย่างรวดเร็ว เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้น ประตูเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ทั้งสองคนตกตะลึง พวกเขาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องทดลองลับ ขนาดใหญ่ อุปกรณ์วิทยาศาสตร์ไฮเทคตั้งเรียงรายอยู่เต็มห้อง แสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ สาดส่องไปทั่ว ทำให้บรรยากาศดูเหมือนอยู่ในภาพยนตร์ไซไฟ

"นี่มัน... อะไรกัน" เมฆอุทานด้วยความตกใจ

"ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน" กรณ์ตอบ ใบหน้าของเขาฉายแววตึงเครียด "นี่มันไม่ใช่แค่ห้องทดลองธรรมดา"

กลางห้อง มีแท่นวางขนาดใหญ่ ที่มีวัตถุสีดำรูปร่างแปลกตา วางอยู่ มันแผ่พลังงานบางอย่างออกมา ทำให้รู้สึกถึงความเย็นยะเยือก

"นั่นมัน... วัตถุต้องห้าม" กรณ์พูดเสียงสั่น "มันคือ 'ลูกแก้วแห่งวายุ' ที่พวกเราตามหา"

"ลูกแก้วแห่งวายุ" เมฆทวนคำ ชื่อนี้คุ้นหูเขาเป็นอย่างดี

"มันคือสิ่งที่ 'พสุธา' ต้องการ" กรณ์อธิบาย "ถ้าพวกมันสามารถควบคุมมันได้ มันจะกลายเป็นอาวุธทำลายล้างที่น่ากลัว"

ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาคาร!

"แย่แล้ว!" กรณ์ตะโกน "พวกมันรู้แล้ว!"

"เราต้องรีบออกไปจากที่นี่" เมฆกล่าว

"ไม่" กรณ์ส่ายหน้า "เราต้องทำลายมันก่อน"

"แต่เรามีเวลาไม่พอ"

"เราต้องลอง" กรณ์พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ถ้าปล่อยให้มันตกไปอยู่ในมือ 'พสุธา' โลกทั้งใบจะตกอยู่ในอันตราย"

กรณ์รีบตรงเข้าไปยังแท่นวางลูกแก้วแห่งวายุ เขาหยิบอุปกรณ์พิเศษที่เตรียมมา และเริ่มทำการปลดชนวน

"เมฆ! หาทางเปิดทางให้ฉัน!" กรณ์ตะโกน

เมฆพยักหน้า เขาหยิบปืนพกคู่ใจ และเริ่มระดมยิงใส่ระบบรักษาความปลอดภัยของห้องทดลอง เพื่อเปิดทางให้กรณ์มีเวลาทำงาน

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ผสมผสานกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ทหารรักษาการณ์ของ "พสุธา" บุกเข้ามาในห้องทดลองอย่างรวดเร็ว

"พวกมันมาแล้ว!" เมฆตะโกน

กรณ์ไม่สนใจ เขาตั้งสมาธิกับการทำงานของเขาอย่างเต็มที่ มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

"อีกนิดเดียว" เขาพึมพำกับตัวเอง

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด เมฆต้องเผชิญหน้ากับศัตรูจำนวนมาก แต่เขาก็ยังคงรักษาตำแหน่งของเขาไว้ได้ด้วยความสามารถของนักแม่นปืน

"กรณ์! รีบหน่อย!" เมฆตะโกนเตือน

กรณ์สัมผัสได้ถึงพลังงานที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากลูกแก้วแห่งวายุ เขารู้ดีว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที

"เสร็จแล้ว!" กรณ์ตะโกน เสียงของเขากลบเสียงปืนที่ดังอยู่

ทันใดนั้นเอง ร่างของกรณ์ก็ถูกผลักกระเด็นออกไปอย่างแรง!

"กรณ์!" เมฆตะโกนด้วยความตกใจ

ลูกแก้วแห่งวายุที่กำลังจะถูกทำลาย ได้ปลดปล่อยพลังงานออกมาอย่างมหาศาล!

กรณ์กระเด็นไปชนกับผนังห้องทดลองอย่างแรง เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่าง แต่เขาก็ยังคงพยายามลุกขึ้นยืน

"เมฆ! หนีไป!" กรณ์ตะโกน

"ไม่! ฉันไม่ทิ้งนาย!" เมฆตอบ

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้พูดอะไรกันไปมากกว่านี้ ประตูห้องทดลองก็ถูกเปิดออก!

บุคคลที่ยืนอยู่ที่ประตูนั้น ทำให้ทั้งกรณ์และเมฆต้องตกตะลึง!

ใบหน้าของเขาคมคาย เย็นชา และแฝงไปด้วยอำนาจที่น่ากลัว!

"ยินดีต้อนรับสู่ 'พสุธา' ชาญณรงค์" เสียงของชายคนนั้นดังขึ้นราวกับมาจากขุมนรก

"แก..." กรณ์พึมพำ

"ใช่... ข้าเอง" ชายผู้นั้นกล่าว "ผู้นำแห่ง 'พสุธา'"

นี่คือจุดเริ่มต้นของหายนะ หรือคือจุดจบของปฏิบัติการ? กรณ์และเมฆจะสามารถเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้ได้หรือไม่? และ "ผู้นำแห่งพสุธา" มีแผนการอะไรที่ซ่อนเร้นอยู่? คำตอบทั้งหมดจะถูกเปิดเผยในตอนต่อไป...