ตอนที่ 16 — เสียงกระซิบจากอดีต

ความเย็นเยียบของคอนกรีตดิบโอบกอดร่างของกรณ์ ชาญณรงค์ ดุจผืนผ้าห่อหุ้มศพ ความมืดมิดที่ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ ราวกับถูกขโมยเอาไปจนหมดสิ้น มีเพียงเสียงสะท้อนของฝีเท้าตนเองที่กระทบกับพื้นผิวขรุขระภายในอุโมงค์แคบๆ เท่านั้นที่ยืนยันว่าเขายังคงมีชีวิตอยู่

หลังจากการฝ่าฟันอุปสรรคอันตรายนับไม่ถ้วนในคืนที่ลมกรุงเทพฯ ยังคงพัดโหมแรงราวกับมีชีวิต ‌เขาก็มาถึงจุดนี้ จุดที่ภารกิจอันหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมได้เริ่มต้นขึ้น อุโมงค์แห่งความมืดแห่งนี้ เป็นเพียงทางเข้าสู่ฐานลับใต้ดินที่ซ่อนตัวอย่างแนบเนียนภายใต้ผืนป่าทึบที่ถูกปกคลุมด้วยเงามืดแห่งราตรี

กรณ์ก้าวเดินต่อไปอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวถูกคำนวณอย่างแม่นยำ เขาใช้ประสาทสัมผัสทั้งห้าอย่างเต็มที่ หูฟังเสียงผิดปกติที่อาจเล็ดลอดมาตามลมที่พัดวนเวียนอยู่ภายในอุโมงค์ จมูกสูดดมกลิ่นแปลกปลอมที่อาจบ่งบอกถึงอันตราย ​ตาพยายามเพ่งมองหาแม้เพียงแสงริบหรี่ที่อาจบ่งชี้ถึงทางออกหรือกับดัก

"ไม่น่าเชื่อว่าจะมีอะไรแบบนี้อยู่ใต้เมืองหลวง"กรณ์พึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าของเขาถูกกลืนกินไปกับความเงียบของอุโมงค์

เขาจำได้ดีถึงการต่อสู้บนหลังคากรุงเทพฯ ยามค่ำคืน คลื่นลมที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ท้องฟ้าที่มืดมิดราวกับผืนผ้ากำมะหยี่สีดำที่ถูกแต่งแต้มด้วยดาวฤกษ์นับล้านดวง แสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้า สาดส่องลงมาเป็นลำแสงที่ตัดผ่านความมืดมิด สร้างภาพลวงตาที่สวยงามแต่แฝงไว้ด้วยอันตราย

แต่ความงามเหล่านั้นก็เป็นเพียงภาพลวงตา ‍เขาต้องเผชิญหน้ากับหน่วยรักษาความปลอดภัยที่แข็งแกร่ง สัญชาตญาณนักรบของเขากระตุ้นเตือนให้ระวังตัวทุกขณะ การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและแม่นยำ การโจมตีที่ฉับไว การหลบหลีกที่เหนือชั้น คืออาวุธที่เขาใช้ในการต่อสู้บนนั้น

และการไล่ล่าอันดุเดือดที่นำพาเขามาสู่ปากอุโมงค์แห่งนี้ การแทรกซึมเข้าไปในฐานลับใต้ดิน เป็นภารกิจที่ทีมของเขาได้วางแผนไว้อย่างรอบคอบ ‌แต่ก็เต็มไปด้วยความเสี่ยง

"ต้องระวังให้มากกว่านี้" กรณ์ย้ำเตือนตัวเอง เขาหยิบไฟฉายขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าข้างเอว เปิดแสงสีเขียวอ่อนที่ถูกออกแบบมาเพื่อการพรางตัว สาดส่องไปเบื้องหน้า

ผนังอุโมงค์เต็มไปด้วยรอยน้ำที่ไหลซึมออกมาเป็นสายเล็กๆ กลิ่นอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นดินและโลหะบางอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจ

ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไร ความรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเท่านั้น ‍เสียงฝีเท้าของเขาดูเหมือนจะยิ่งดังขึ้น ชวนให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา

ทันใดนั้น เขาก็ชะงักเท้า เมื่อได้ยินเสียงบางอย่างที่แผ่วเบา แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้เขาต้องหยุดนิ่ง

เสียงกระซิบ...

มันไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงน้ำที่ไหล แต่เป็นเสียงที่เหมือนมีใครกำลังพูดอยู่

"ใครน่ะ?" กรณ์ตะโกนถามออกไป ​เสียงของเขาดังก้องในอุโมงค์ แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้จุดที่ได้ยินเสียงนั้นอย่างช้าๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม สัญชาตญาณนักรบของเขาร้องเตือนถึงอันตรายที่อาจกำลังคืบคลานเข้ามา

แสงไฟฉายสาดส่องไปที่ผนังอุโมงค์ด้านหน้า เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก็เห็นว่าผนังด้านนั้นเป็นเหมือนกับช่องว่างบางอย่างที่ถูกปิดเอาไว้ด้วยแผ่นเหล็กขนาดใหญ่

เสียงกระซิบนั้นดังมาจากด้านหลังแผ่นเหล็กนั้น

กรณ์ค่อยๆ เอามือแตะไปที่แผ่นเหล็ก ​ความเย็นเยียบของโลหะแผ่ซ่านเข้ามาสัมผัสปลายนิ้ว เขาลองใช้แรงดันเล็กน้อย แต่แผ่นเหล็กนั้นก็ยังคงแน่นหนา

"เปิดออก" เขาออกคำสั่งเสียงเบา แต่ก็ไร้ประโยชน์

เขาแนบหูเข้าไปใกล้แผ่นเหล็กนั้น พยายามตั้งใจฟังเสียงกระซิบอีกครั้ง

"ถึงเวลาแล้ว... เงาพิรุณ... กำลังจะกลับมา..."

คำพูดเหล่านั้นแผ่วเบา ​แต่กลับมีความหมายที่ลึกซึ้ง จนทำให้เขารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

"เงาพิรุณ? ใครกัน?" กรณ์พึมพำอีกครั้ง เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

เขาใช้ไฟฉายส่องไปรอบๆ บริเวณแผ่นเหล็กนั้น พยายามหาปุ่มกด กลไก หรือร่องรอยของช่องเปิด

แล้วเขาก็เห็น...

บนพื้นผิวของแผ่นเหล็ก มีสัญลักษณ์บางอย่างที่ถูกสลักเอาไว้ สัญลักษณ์นั้นดูเก่าแก่ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเลือน

กรณ์จำสัญลักษณ์นั้นได้... เขาเคยเห็นมันมาก่อน ในเอกสารลับของหน่วยงานที่เขาสังกัดอยู่

สัญลักษณ์แห่ง "อดีต" สัญลักษณ์แห่ง "เงา"

"เป็นไปไม่ได้..." เขาอุทานออกมาเบาๆ

เขาจำได้ว่าสัญลักษณ์นี้เกี่ยวข้องกับองค์กรลับในอดีตที่เคยมีบทบาทสำคัญในการก่อวินาศกรรมและสร้างความวุ่นวายให้กับประเทศ แต่ก็ถูกกวาดล้างไปนานแล้ว

แต่ถ้าสัญลักษณ์นี้อยู่ที่นี่... หมายความว่าอะไร?

แล้วเสียงกระซิบนั้น... "เงาพิรุณ กำลังจะกลับมา"

มันเป็นคำเตือน หรือเป็นคำประกาศ?

กรณ์กวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง ภายในอุโมงค์แห่งนี้เต็มไปด้วยความลับที่รอการเปิดเผย

เขาตัดสินใจที่จะไม่รอช้าอีกต่อไป เขาใช้เหล็กขูดอันเล็กที่พกติดตัวมา พยายามงัดแงะบริเวณรอบๆ แผ่นเหล็ก

ไม่นานนัก แผ่นเหล็กก็เริ่มขยับเล็กน้อย

เสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้นอย่างเชื่องช้า

กรณ์เร่งมือขึ้น เขาต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรอยู่เบื้องหลังแผ่นเหล็กนั้น

เมื่อแผ่นเหล็กเปิดออกจนมีช่องว่างพอที่เขาจะมุดเข้าไปได้ เขาก็หยุดชะงัก

สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเขา ไม่ใช่ห้องลับที่เต็มไปด้วยอาวุธยุทโธปกรณ์ หรือแผนการร้ายอันชั่วร้าย

แต่เป็นห้องเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเอกสารเก่าแก่จำนวนมาก

เอกสารที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ราวกับว่ามันมีค่ามหาศาล

กรณ์ก้าวเข้าไปในห้องนั้น แสงไฟฉายของเขาส่องไปที่กองเอกสารเหล่านั้น

เขาหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

กระดาษเหลืองกรอบ บ่งบอกถึงอายุที่ยาวนาน

เมื่อเขาเริ่มอ่าน... สายตาของเขาก็เบิกกว้าง

เอกสารฉบับนั้น เป็นบันทึกส่วนตัว

บันทึกของใครบางคนที่เคยมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์

และในบันทึกนั้น... มีการกล่าวถึง "เงาพิรุณ" อยู่บ่อยครั้ง

"เงาพิรุณ... ชื่อนี้ปรากฏขึ้นอีกแล้ว..." กรณ์พึมพำ

เขาพลิกอ่านเอกสารต่อไปเรื่อยๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความคาดหวังและความกังวล

ข้อมูลที่เขาได้รับ ทำให้เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวบางอย่างได้

เรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าที่เขาเคยคาดคิด

มันเป็นเรื่องราวของอดีตที่ถูกปกปิด เรื่องราวของความแค้นที่ยังไม่จางหาย

และเรื่องราวของ "เงาพิรุณ" ที่กำลังจะกลับมา

ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน!

เสียงแหลมสูงกึกก้องไปทั่วทั้งอุโมงค์

กรณ์สะดุ้งโหยง เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานอุโมงค์

"บัดซบ!" เขาอุทาน

เขาถูกค้นพบแล้ว!

เขารีบก้มลงเก็บเอกสารที่สำคัญที่สุดอย่างรวดเร็ว แล้วรีบหันหลังกลับไปยังช่องเปิดที่เขาเพิ่งเข้ามา

แต่ก่อนที่เขาจะก้าวออกไป เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังมาจากทางเดินด้านนอก

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงตะโกนดังขึ้น

กรณ์รู้ตัวทันทีว่าเขาตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย

เขาเหลือบมองไปที่ทางเข้าอุโมงค์อีกทางหนึ่ง ซึ่งเป็นทางเดียวที่เขาสามารถหลบหนีไปได้

แต่ทางนั้นก็ดูเหมือนจะถูกปิดกั้นไว้แล้วเช่นกัน

"ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" กรณ์กัดฟันกรอด

เขาหันกลับมามองเอกสารที่ยังคงกองอยู่บนพื้น

เขาต้องเลือก

ต้องเลือกอย่างรวดเร็ว

เขาตัดสินใจได้ในชั่วพริบตา

เขากระชากเอาเอกสารชิ้นสำคัญที่สุดที่เขาเพิ่งอ่านจบใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อ

จากนั้น เขาใช้ไฟฉายสาดแสงไปยังกองเอกสารที่เหลือ

แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง

เขากระชากเอาไฟแช็กออกมา เปิดเปลวไฟ

แล้วโยนมันเข้าไปในกองเอกสารเหล่านั้น

เปลวไฟลุกไหม้อย่างรวดเร็ว

"ไม่!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก

กรณ์ไม่รอช้าอีกต่อไป เขารีบวิ่งเข้าไปในทางเดินที่มืดมิด โดยไม่รู้ว่าเบื้องหน้าจะเป็นอะไร

เสียงฝีเท้าของศัตรูใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เสียงระเบิดดังขึ้นจากด้านหลัง

เขาได้กลิ่นควันไฟที่กำลังคละคลุ้ง

แต่เขาก็ต้องก้าวต่อไป

เขาต้องหนี

เพื่อไขปริศนาของ "เงาพิรุณ"

และเพื่อความอยู่รอดของตัวเขาเอง

เขาจะหนีพ้นไปได้หรือไม่?

และ "เงาพิรุณ" ที่เขาได้ยินนั้น แท้จริงแล้วคือใคร?

ทั้งหมดนี้ จะถูกเปิดเผยต่อไป...