ความเย็นเยียบของคอนกรีตดิบโอบกอดร่างของกรณ์ ชาญณรงค์ ดุจผืนผ้าห่อหุ้มศพ ความมืดมิดที่ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ ราวกับถูกขโมยเอาไปจนหมดสิ้น มีเพียงเสียงสะท้อนของฝีเท้าตนเองที่กระทบกับพื้นผิวขรุขระภายในอุโมงค์ เสียงหัวใจที่เต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหายใจหนักหน่วง สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท สร้างบรรยากาศที่กดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก
เขาหยุดนิ่ง สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง อากาศที่เคยนิ่งสนิท เริ่มมีการเคลื่อนไหวบางเบา ราวกับมีสิ่งมีชีวิตบางจำพวกกำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า สัมผัสที่หกของกรณ์ สัญชาตญาณนักรบที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง กำลังตะโกนเตือนภัย
"ใครอยู่ตรงนั้น?" เสียงของกรณ์แหบพร่า แต่แฝงไปด้วยอำนาจ ยามที่พูดออกไป เสียงนั้นถูกดูดกลืนหายไปในความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด ราวกับไม่เคยมีเสียงใดๆ ดังออกมา
ไม่มีการตอบรับ มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งกว่าเดิม จนกระทั่ง…
"แกร็ก…"
เสียงนั้นเบามาก แทบจะไม่ได้ยิน แต่สำหรับกรณ์ มันดังราวกับเสียงปืนที่ลั่นใกล้หู เขาเพ่งสายตาพยายามมองทะลุความมืด แต่ทุกอย่างยังคงเป็นสีดำสนิท
"มาสิ" กรณ์กระซิบกับตัวเอง พลางยกปืนพกคู่ใจขึ้นประทับ เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะปรากฏ
ทันใดนั้นเอง แสงไฟสีเขียวอ่อนๆ ก็วาบขึ้นมาสองดวงจากความมืดเบื้องหน้า มันไม่ได้สว่างจ้าพอที่จะส่องให้เห็นรายละเอียด แต่ก็เพียงพอที่จะบ่งบอกได้ว่า นั่นคือดวงตาของใครบางคน
"นั่นมัน… สุนัข?" กรณ์ขมวดคิ้ว นี่มันไม่ใช่การพบเจอที่เขาคาดหวังไว้เลยสักนิด
แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นมานั้น ไม่ใช่แค่สุนัขธรรมดา แต่เป็นสุนัขพันธุ์ดุร้าย ล่ำสัน ขนสีดำสนิท กล้ามเนื้อที่กระชับแน่นภายใต้ผิวหนัง ดวงตาสีเขียวสะท้อนแสงที่ฉายแววอำมหิต มันค่อยๆ เดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ปากอ้าเล็กน้อย เผยให้เห็นฟันแหลมคมสีขาวราวกับเข็ม
"แกมาทำอะไรที่นี่?" กรณ์ถามอีกครั้ง คราวนี้เสียงเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ สุนัขตัวนี้มีท่าทีไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย
แล้วก็เป็นไปตามที่กรณ์คาด สุนัขตัวนั้นส่งเสียงขู่คำรามในลำคอ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
"บ้าระห่ำ!" กรณ์อุทาน พลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่สุนัข
"ปัง!" เสียงปืนดังสนั่นสะท้อนก้องอุโมงค์ กรณ์ยิงสกัดขาหน้าของสุนัข แต่ดูเหมือนว่ามันจะได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น มันยังคงพุ่งเข้าใส่เขาอย่างไม่ลดละ
"ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ สินะ!" กรณ์รีบถอยหลัง หลบคมเขี้ยวของสุนัขที่เฉี่ยวผ่านอากาศไปอย่างหวุดหวิด เขาพลิกตัวหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว แม้จะอยู่ในพื้นที่จำกัด
"สุนัขที่ถูกฝึกมาอย่างดี… ไม่ธรรมดา" กรณ์คิดในใจ ขณะที่สุนัขตัวเดิมก็กำลังถอยกลับไปตั้งหลักอีกครั้ง ราวกับมีใครบางคนกำลังควบคุมมันอยู่
แล้วเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอีกชุดหนึ่ง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นกว่า เสียงที่บ่งบอกถึงการเคลื่อนไหวที่มั่นคงและมีเป้าหมาย
"มีคนอื่นด้วย!" กรณ์รู้สึกได้ทันที เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว การเผชิญหน้ากับสุนัขที่ดุร้ายก็ยากแล้ว การต้องเจอกับมนุษย์ที่อยู่เบื้องหลังอีกคน ยิ่งทำให้สถานการณ์ซับซ้อนขึ้นไปอีก
"ออกมาเดี๋ยวนี้!" กรณ์ตะโกน ทิ้งระยะห่างจากสุนัข พลางมองหาแหล่งกำเนิดเสียงฝีเท้า
จากความมืดมิด ปรากฏร่างเงาสูงโปร่ง ร่างนั้นสวมชุดสีดำสนิท ที่ออกแบบมาให้กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมได้อย่างแนบเนียน ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่ดูแข็งแกร่งและไร้ความรู้สึก มือข้างหนึ่งถือมีดสั้นที่สะท้อนแสงไฟสีเขียวจางๆ จากดวงตาของสุนัข
"แกคือใคร?" กรณ์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความระแวง
"คนที่มาทวงคืนสิ่งที่ถูกขโมยไป" เสียงที่ดังออกมาจากภายใต้หน้ากากนั้นทุ้มต่ำ เย็นชา ราวกับมาจากก้นบึ้งของความมืด
"ขโมย? ข้าไม่ได้ขโมยอะไรทั้งนั้น" กรณ์ตอบกลับ พลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่ชายปริศนา
"โกหก… ทุกคนก็พูดแบบนี้" ชายชุดดำกล่าว เขายังคงยืนนิ่ง แต่สุนัขที่อยู่ข้างกายนั้น เริ่มขยับเข้ามาใกล้กรณ์อีกครั้ง
"ถ้าแกคิดว่าแกแน่จริง ก็ลองเข้ามาสิ" ชายชุดดำท้าทาย
กรณ์รู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาต้องผ่านมันไปให้ได้เพื่อค้นหาความจริง
"ถ้าอย่างนั้น… ก็เตรียมตัวรับมือได้เลย!" กรณ์ตะโกน ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำทันที
การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด กรณ์ใช้ความคล่องแคล่วของเขาเข้าปะทะกับชายชุดดำที่ดูจะชำนาญการต่อสู้ระยะประชิดไม่แพ้กัน หมัด เท้า เข่า ศอก ปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์
สุนัขสีดำยังคงวนเวียนอยู่รอบๆ คอยโจมตีกรณ์จากทุกทิศทุกทาง การต่อสู้จึงไม่ใช่แค่การปะทะกับชายชุดดำ แต่ยังต้องคอยรับมือกับคมเขี้ยวของสุนัขที่พร้อมจะฉีกร่างของเขาได้ทุกเมื่อ
"แกฝึกมันมาอย่างดี" กรณ์กัดฟันพูด ขณะที่เขาหลบคมมีดของชายชุดดำได้อย่างหวุดหวิด
"มันเป็นเพียงเครื่องมือ" ชายชุดดำตอบกลับ "และแกก็เป็นเพียงอุปสรรคที่ต้องกำจัด"
กรณ์ใช้โอกาสที่ชายชุดดำเสียจังหวะ กระโดดถีบออกไป ส่งผลให้ชายชุดดำเซถอยหลังไปเล็กน้อย เขายกปืนขึ้นเล็งอีกครั้ง
"ปัง!"
กระสุนพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำ แต่เขาพลิกตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว พลางใช้มีดสั้นปัดกระสุนที่เล็งมา
"ความเร็วของแกน่าประทับใจ แต่ยังไม่พอ" ชายชุดดำกล่าว
กรณ์รู้ว่าการยิงปืนในระยะประชิดแบบนี้ ยิ่งทำให้เขามีโอกาสพลาดสูง เขาจึงต้องปรับเปลี่ยนกลยุทธ์
"ถ้าอย่างนั้น… ลองนี่ดู!" กรณ์ทิ้งปืนพก แล้วคว้ามีดสั้นที่เหน็บเอวออกมา การต่อสู้ด้วยมีดสั้นในความมืดแบบนี้ เป็นสิ่งที่กรณ์ถนัด
"ดี! ในที่สุดแกก็รู้ว่าควรจะทำอะไร" ชายชุดดำยิ้มเยาะภายใต้หน้ากาก
การต่อสู้ด้วยมีดสั้นยิ่งทวีความดุเดือดขึ้นไปอีก เสียงเหล็กกระทบกันดังเสียดแก้วหู กรณ์ใช้ทุกทักษะที่ได้รับการฝึกฝนมา สวนกลับ จู่โจม ป้องกัน อย่างไม่หยุดยั้ง เขาพยายามหาช่องโหว่ของชายชุดดำ ขณะเดียวกันก็ต้องระวังการโจมตีของสุนัขที่ยังคงคอยฉวยโอกาส
"แกไม่ใช่คนขององค์กรนั้น… แกเป็นใครกันแน่?" กรณ์ถาม พยายามดึงข้อมูลจากคู่ต่อสู้
"เรื่องนั้น… ไม่เกี่ยวกับแก" ชายชุดดำตอบเสียงเรียบ "หน้าที่ของแกคือการตายตรงนี้"
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างยืดเยื้อ กรณ์เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าจากการปะทะอย่างต่อเนื่อง แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้ เขาเห็นรอยแผลเล็กๆ ที่เริ่มปรากฏบนร่างกายของชายชุดดำเช่นกัน
"แกก็ไม่ต่างจากข้า… เจ็บปวดเหมือนกัน" กรณ์พูดพลางปัดคมมีดของชายชุดดำออกไป
พลัน!
เสียงคำรามดังมาจากด้านหลังของกรณ์! สุนัขสีดำตัวนั้น พุ่งเข้าใส่เขาจากด้านหลัง!
"ระวัง!" เสียงของชายชุดดำดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน
กรณ์หันกลับไปทันที เขาเห็นสุนัขกำลังกระโจนเข้าใส่ แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ชายชุดดำที่ยืนอยู่ด้านหน้ากรณ์ กำลังยืนนิ่งๆ ราวกับจะปล่อยให้สุนัขโจมตีเขา
"นี่มัน…?" กรณ์คิด
แต่แล้วเขาก็เข้าใจ! ชายชุดดำไม่ได้ปล่อยให้สุนัขโจมตีเขา แต่เขากำลังใช้โอกาสนี้!
กรณ์ต้องตัดสินใจเลือกระหว่างการหลบหลีกสุนัข หรือการเผชิญหน้ากับชายชุดดำ
"ข้าไม่ยอมให้แกเล่นตลก!" กรณ์ตัดสินใจ พลางหมุนตัวกลับ แล้วพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำอย่างสุดแรง!
"ฟิ้ว!"
เสียงมีดสั้นของกรณ์ เฉือนผ่านอากาศไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดมิดนั้น ชายชุดดำก็พยายามปัดป้อง แต่ดูเหมือนว่ากรณ์จะใช้จังหวะที่สุนัขกำลังจะกระโจนเข้ามา ทำให้ชายชุดดำเสียสมาธิไปชั่วขณะ
"แกร็ก!"
เสียงบางอย่างดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟสีเขียวของสุนัขที่เริ่มสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง และแล้ว…
"อ๊ากกก!"
เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น! ไม่ใช่เสียงของกรณ์!
กรณ์ชะงัก พลางมองไปที่ชายชุดดำ…
แสงไฟสีเขียวของสุนัข บัดนี้กำลังสะท้อนให้เห็นร่างของชายชุดดำที่ทรุดลงไปกับพื้น! มีดสั้นของกรณ์ ปักลึกเข้าไปในร่างของเขา!
"เป็นไปไม่ได้…" ชายชุดดำพึมพำ เลือดสีเข้มไหลซึมออกมาจากบาดแผล
กรณ์ยังคงยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง เขารู้สึกถึงลมหายใจอันร้อนผ่าวของสุนัขที่อยู่ใกล้ๆ
"แก… ชนะ…" ชายชุดดำกระอักเลือดออกมา "แต่… แกก็… แพ้…"
"หมายความว่ายังไง?" กรณ์ถามด้วยความสับสน
"เบื้องหลัง… คือ… ทุกสิ่ง…" ชายชุดดำกล่าว จบประโยคสุดท้ายด้วยเสียงที่แผ่วเบา ก่อนที่ร่างกายของเขาจะแน่นิ่งไป
สุนัขสีดำตัวนั้น ส่งเสียงขู่คำรามเบาๆ ก่อนจะหันหลังให้กับร่างของชายชุดดำ แล้วเดินจากไปในความมืด ทิ้งให้กรณ์ยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบที่กลับมาอีกครั้ง
กรณ์ก้มมองร่างที่ไร้ชีวิตของชายชุดดำ แล้วมองไปยังทิศที่สุนัขจากไป เขารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง คำพูดสุดท้ายของชายชุดดำ ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา
"เบื้องหลัง… คือ… ทุกสิ่ง…"
กรณ์ก้าวเข้าไปสำรวจร่างของชายชุดดำอย่างระมัดระวัง เขาเห็นร่องรอยของการต่อสู้ที่น่าจะเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขาพลิกตัวชายชุดดำ แล้วก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่เขาเห็น…
บนแผ่นหลังของชายชุดดำ มีตราสัญลักษณ์บางอย่าง สลักลึกเข้าไปในผิวหนัง เป็นสัญลักษณ์ที่เขาเคยเห็นมาก่อน… สัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงกับองค์กรลับที่เขาตามหา!
"นี่มัน… หมายความว่าไง?" กรณ์พึมพำกับตัวเอง
เขาเดินสำรวจไปรอบๆ ร่างของชายชุดดำ หวังว่าจะพบเบาะแสเพิ่มเติม แต่แล้ว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ร่างของชายชุดดำ…
มันคือ… กล่องโลหะขนาดเล็ก…
กรณ์ค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบกล่องนั้นขึ้นมา เขาสังเกตเห็นว่ามันถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา มีกลไกซับซ้อนที่บ่งบอกว่ามันไม่ใช่กล่องธรรมดา
"นี่อาจจะเป็นสิ่งที่เขาพูดถึง… สิ่งที่ถูกขโมยไป?" กรณ์คิด
ขณะที่เขากำลังจะพยายามเปิดกล่องนั้น…
"วูบ!"
เสียงลมดังขึ้นมาจากเบื้องหน้า!
กรณ์เงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว!
แสงไฟสีเขียวอ่อนๆ สองดวง สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง!
คราวนี้… มันไม่ได้มาจากสุนัข!
มันมาจาก…
…ดวงตาของใครบางคน ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขา… ในความมืดมิดที่ดูเหมือนจะหนาทึบยิ่งกว่าเดิม!
ใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกมนี้อยู่? และอะไรคือ "เบื้องหลัง" ที่ชายชุดดำคนนั้นพูดถึง? กรณ์กำลังก้าวเข้าสู่มิติที่ซับซ้อนยิ่งกว่าที่เขาเคยคาดคิดไว้เสียอีก
เงาพิรุณ ผ่าพสุธา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก