ความเย็นยะเยือกของคอนกรีตดิบยังคงเกาะกุมร่างของกรณ์ ชาญณรงค์ ไม่ใช่เพียงสัมผัสทางกายภาพที่สัมผัสได้ถึงผิวหนัง แต่มันแทรกซึมลึกไปถึงกระดูกสันหลัง ราวกับว่าอุโมงค์แห่งนี้ถูกแช่แข็งไว้ในมวลแห่งความมืดและความกดดันที่มองไม่เห็น กรณ์ขยับตัวอย่างช้าๆ เสียงเสียดสีของผ้าใบชุดปฏิบัติการกับผิวคอนกรีตฟังดูดังสะท้อนไปทั่วโถงกว้าง ราวกับเสียงกระซิบของภูตผีที่สิงสถิตอยู่ ณ ที่แห่งนี้
“ยังไหวอยู่ใช่ไหม กรณ์” เสียงของ “พายุ” ดังลอดมาจากลำโพงขนาดจิ๋วที่ติดอยู่ข้างหูของกรณ์ มันมีความแหบพร่าเล็กน้อย บ่งบอกถึงความตึงเครียดที่กำลังคุกรุ่น “เรากำลังจะถึงจุดนั้นแล้ว”
กรณ์สูดหายใจลึก ปอดของเขาเต็มไปด้วยอากาศเย็นชื้นที่ผสมปนเปกับกลิ่นอับของดินและโลหะ “ไหว” เขาตอบเสียงทุ้ม “แต่จะให้บอกว่าสบายก็คงไม่ใช่”
ภาพในหัวของเขาฉายซ้ำถึงเบื้องบน หลังคากรุงเทพฯ อันคุ้นเคยที่เคยเต็มไปด้วยแสงสีและชีวิตชีวา บัดนี้มันกลายเป็นเพียงฉากหลังของการไล่ล่าอันดุเดือด ลมกลางคืนพัดแรงจนแทบจะปลิว แต่ไม่สามารถสลายไอเย็นที่แผ่ซ่านมาจากเบื้องล่างนี้ได้เลย เขาจำได้ถึงภาพเงาเคลื่อนไหวที่ว่องไวดุจสายลมของเหล่ายามที่กำลังตามล่าเขา และเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว
“ทิศทางของสัญญาณที่เรากำลังตามหา มันมาจากทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของตำแหน่งปัจจุบันของเรา” พายุรายงานต่อ “ดูเหมือนจะเป็นห้องควบคุมหลัก หรือไม่ก็ที่เก็บข้อมูลสำคัญ”
กรณ์พยักหน้ากับตัวเอง แม้ว่าพายุจะมองไม่เห็นก็ตาม การเดินทางผ่านอุโมงค์ใต้ดินแห่งนี้เหมือนกับการดำดิ่งลงสู่ส่วนลึกที่สุดของโลก แต่ละก้าวที่เขาก้าวไป ยิ่งทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวและถูกตัดขาดจากโลกภายนอกมากขึ้น ความสว่างจากไฟฉายคาดศีรษะของเขากระทบกับผนังคอนกรีตที่เต็มไปด้วยรอยต่อและคราบตะไคร่น้ำ สร้างเงาประหลาดที่เต้นระบำอยู่รอบตัว
“ระวังการเคลื่อนไหวผิดปกติ” พายุเตือน “เซ็นเซอร์ตรวจจับความร้อนของเรากำลังทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ แสดงว่ามีคนอยู่ไม่น้อยในบริเวณนี้”
“ฉันรู้” กรณ์ตอบขณะที่มือข้างหนึ่งค่อยๆ ประคองปืนพกที่เหน็บไว้ข้างเอว เขาเคยฝึกฝนมาแล้วกับสถานการณ์แบบนี้ การเคลื่อนที่อย่างเงียบเชียบ การใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ และการประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วคือสิ่งสำคัญที่สุด
ไม่นานนัก เขาก็เห็นแสงไฟสว่างวาบมาจากปลายอุโมงค์ เมื่อเขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้น ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เขาหยุดชะงัก
มันไม่ใช่แค่ห้องโถงอีกต่อไป แต่เป็นพื้นที่โล่งกว้างขนาดมหึมา ผนังด้านหนึ่งถูกแทนที่ด้วยกระจกนิรภัยขนาดใหญ่ เผยให้เห็นภาพของห้องที่อยู่เบื้องหลัง ห้องนั้นเต็มไปด้วยจอภาพขนาดใหญ่ที่แสดงข้อมูลกราฟิกที่ซับซ้อน และมีบุคคลหลายคนสวมชุดเครื่องแบบกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน
“นี่มัน… ฐานบัญชาการจริงๆ” กรณ์พึมพำกับตัวเอง
“ใช่” พายุตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “และดูเหมือนว่าเราจะมาถึงในเวลาที่ไม่เหมาะสม กรณ์”
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแสบแก้วหูก็ดังขึ้นจากลำโพงภายในฐานลับ ทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดอยู่แล้วยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก
“ถูกพบตัวแล้ว!” พายุอุทาน “พวกเขาเปิดระบบเตือนภัยแล้ว!”
กรณ์ไม่รอช้า เขาพุ่งทะยานออกไปจากที่กำบัง เสียงฝีเท้าของเขาดังสนั่นไปทั่วโถงอุโมงค์ เขาเห็นแสงไฟฉายจำนวนมากสาดส่องเข้ามาจากทางเข้าอุโมงค์ ซึ่งหมายความว่ากำลังมีทหารของศัตรูจำนวนมากมุ่งหน้าเข้ามา
“ถอย! ถอย!” เสียงตะโกนดังมาจากด้านในฐานลับ
กรณ์กระโดดข้ามสิ่งกีดขวางอย่างคล่องแคล่ว พุ่งตรงไปยังผนังกระจกนิรภัย เขาเห็นใบหน้าของคนที่อยู่ข้างในเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“พายุ! ฉันต้องการอะไรบางอย่างที่สามารถทะลวงผ่านกระจกบ้าๆ นี่ได้!” กรณ์ตะโกนผ่านลำโพง
“รอเดี๋ยวนะ!” พายุตอบกลับ “กำลังหาข้อมูล… มีระบบระบายความร้อนแบบพิเศษอยู่ด้านหลังกระจกนั้น ถ้าเราทำลายมัน อาจจะเกิดอะไรไม่คาดฝันขึ้นก็ได้”
“ฉันไม่สน! ถ้ามันจะทำให้ฉันเข้าไปได้!” กรณ์ตอบอย่างหัวเสีย เขาเห็นภาพของทหารกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาทางปากอุโมงค์ พร้อมอาวุธครบครัน
“โอเค! กำลังส่งข้อมูลให้… มีจุดอ่อนอยู่ตรงมุมด้านซ้ายล่างของกระจกนั้น มันเป็นส่วนเชื่อมต่อกับระบบระบายความร้อน”
กรณ์รีบตรวจสอบที่มุมกระจกตามที่พายุบอก เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งผ่านมาทางโครงสร้าง
“เห็นแล้ว!” เขาร้อง “แต่จะใช้แรงอะไรจะเข้าไปได้วะ?”
“นั่นแหละคือปัญหา…” เสียงพายุขาดห้วงไป
ทันใดนั้นเอง กรณ์ก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมหนึ่งของโถงอุโมงค์ที่เขาเพิ่งวิ่งผ่านมา มันเป็นแท่นที่วางจรวดขนาดเล็กที่ไม่ได้ถูกใช้งาน มีกล่องเก็บอุปกรณ์บางอย่างอยู่ข้างๆ
“พายุ! นี่มันอะไร?” กรณ์ถาม
“นั่นมัน… ระบบจรวดต่อต้านยานเกราะขนาดเล็ก! เป็นอาวุธสำรองที่พวกเขาเก็บไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน! ทำไมมันมาอยู่ที่นี่ได้?” พายุถามอย่างตกใจ
“ไม่รู้! แต่ฉันจะใช้มัน!” กรณ์ตัดสินใจ เขารีบวิ่งกลับไปที่แท่นจรวด มือของเขาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นปนความหวัง
“ระวัง! อย่าให้ถูกพวกมันเห็น!” พายุเตือน
กรณ์รีบเปิดกล่องเก็บอุปกรณ์ ดึงเอาสายชนวนและคู่มือการใช้งานออกมาอย่างรวดเร็ว เขาพยายามทำความเข้าใจมันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ สายตาของเขามองไปยังปลายอุโมงค์ที่แสงไฟฉายของศัตรูกำลังสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ
“ฉันต้องยิงมันก่อนที่พวกมันจะมาถึง!” กรณ์คิด เขาติดตั้งจรวดเข้ากับแท่นยิงอย่างรวดเร็ว ลำกล้องสีดำเงาตั้งตรงชี้ไปยังผนังกระจกนิรภัย
“พายุ! ฉันพร้อมแล้ว!” กรณ์ตะโกน
“รอเดี๋ยวนะ! ฉันกำลังจะเปิดระบบรักษาความปลอดภัยให้! แกจะยิงมันได้ก็ต่อเมื่อฉันอนุญาตเท่านั้น!” พายุตอบ
“ไม่มีเวลาแล้ว! พวกมันกำลังจะมาถึง!” กรณ์กัดฟัน เขาเห็นเงาร่างของทหารกลุ่มแรกปรากฏขึ้นที่ปากอุโมงค์
“กรณ์! อย่า! มันอันตรายเกินไป!” พายุพยายามห้าม
แต่กรณ์ไม่ฟัง เขาเห็นเป้าหมายที่ชัดเจน เขากดปุ่มจุดชนวน
“ขอโทษทีนะพายุ! แต่ฉันต้องทำ!”
เสียง “ฟู่” ดังสนั่น พร้อมกับเปลวไฟสีแดงฉานพุ่งออกจากท้ายจรวด กรณ์รู้สึกถึงแรงสะท้อนที่ส่งผ่านมายังแขนของเขา จรวดพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูง ตรงไปยังจุดที่พายุบอกไว้
“ตูม!”
เสียงระเบิดกึกก้องดังสนั่นไปทั่วอุโมงค์ เศษกระจกนิรภัยแตกกระจายว่อน แรงระเบิดทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลุ่มควันสีขาวลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว
กรณ์รีบก้มตัวลง เพื่อหลบสะเก็ดระเบิด เขาได้ยินเสียงตะโกนด้วยความตกใจดังมาจากภายในฐานลับ
“เกิดอะไรขึ้น!?”
“ระบบระบายความร้อนระเบิด!”
“มีบางอย่างพังเข้ามา!”
กรณ์เงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงเห็นโครงสร้างของผนังกระจกที่เสียหายอย่างหนัก แต่ช่องโหว่ขนาดใหญ่ที่เกิดจากการระเบิดก็ปรากฏขึ้นแล้ว
“พายุ! ฉันทำได้แล้ว!” กรณ์ตะโกนด้วยความภาคภูมิใจ
“แต่… ระบบที่ระเบิดนั่น… มันไม่ได้มีแค่หน้าที่ระบายความร้อนนะ กรณ์” เสียงพายุแผ่วเบาลง “มันเชื่อมต่อกับ… ระบบหล่อเย็นหลักของเครื่องปฏิกรณ์…”
ก่อนที่กรณ์จะได้ถามอะไรต่อ ทันใดนั้นเอง เสียงเครื่องจักรขนาดมหึมาที่ดังอื้ออึงก็ดังขึ้นมา เสียงนั้นค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังทำงานผิดปกติอย่างรุนแรง
“อะไรนะ?” กรณ์ถามด้วยความสงสัย
“เครื่องปฏิกรณ์… มันกำลังจะ… โอ๊ย!” เสียงพายุขาดหายไป
กรณ์พยายามติดต่อไปยังพายุอีกครั้ง แต่ก็ไร้สัญญาณตอบรับ ความเงียบที่กลับมาหลังจากเสียงระเบิด ยิ่งทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคุกคาม
เขาหันกลับไปมองที่ช่องโหว่ของผนังกระจก เขาเห็นแสงสีฟ้าอมเขียวแปลกประหลาดกำลังสว่างวาบอยู่ภายในฐานลับนั้น
“พายุ! พายุ! ได้ยินฉันไหม!?” กรณ์ตะโกน แต่ก็มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา
เขากลืนน้ำลาย เขาตัดสินใจ เขาต้องเข้าไปดู
ด้วยความมุ่งมั่น กรณ์ก้าวเข้าไปในช่องโหว่ที่เกิดจากการระเบิด เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาจะเผชิญต่อไปจะเป็นอะไร แต่เขาต้องทำ
ขณะที่เขากำลังจะก้าวผ่านเข้าไป เขาได้ยินเสียง “แกรก” ดังมาจากด้านบนของช่องโหว่
“ระวัง!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น
กรณ์เงยหน้าขึ้นมองทันที เขาเห็นเงาดำทะมึนขนาดใหญ่ กำลังตกลงมาจากเพดาน!
เงาพิรุณ ผ่าพสุธา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก