เสียงคำรามก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณโบราณสถานอันศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้น ลมพายุหมุนวนก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง พัดพาเอาเศษฝุ่นและทรายโบราณให้ลอยละลิ่ว ดวงตาของศรัณย์ที่เคยฉายแววสงบนิ่ง บัดนี้พลันเปลี่ยนเป็นดุจดังภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ แสงสีเขียวมรกตอันทรงพลังที่เคยห่อหุ้มร่างของเขากลับถูกบีบคั้นให้หดเล็กลง ราวกับกำลังถูกกลืนกินด้วยอำนาจที่มืดมิดกว่า
“นี่มันอะไรกัน…” เสียงกระซิบแผ่วเบาจากกลุ่มนักวิชาการที่หลบซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินโบราณ พวกเขาไม่เคยเห็นปรากฏการณ์เช่นนี้มาก่อน พลังที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงเกินกว่าที่ประสาทสัมผัสของมนุษย์จะรับไหว
“ดูเหมือนว่า… พลังที่แท้จริงของเขา… กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา” อาจารย์ธวัชพงษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องไปยังศรัณย์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางพายุอันบ้าคลั่ง
ภายในร่างของศรัณย์ โลกทั้งใบกำลังถูกฉีกกระชาก เขาต่อสู้กับบางสิ่งที่มองไม่เห็น บางสิ่งที่พยายามจะครอบงำจิตใจและร่างกายของเขา มันคือ "เทพสังหาร" ตัวตนในตำนานที่หลับใหลมานานแสนนาน และบัดนี้มันกำลังตื่นขึ้น
“แก… แกคือใคร!” ศรัณย์ตะโกนก้อง พลังงานภายในปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิด ความรู้สึกเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ราวกับมีคมมีดนับพันเล่มกำลังกรีดลงบนเนื้อหนัง
“ข้าคือผู้กำหนดชะตา… ผู้ที่จะกำจัดความอ่อนแอ… ผู้ที่จะนำพาโลกไปสู่อารยธรรมที่สมบูรณ์แบบ!” เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกดังก้องในหัวของเขา พลังอันมหาศาลกดทับจิตวิญญาณของศรัณย์ ราวกับจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกสลาย
“ไม่มีใคร… ไม่มีใครมีสิทธิ์กำหนดชะตาของข้า!” ศรัณย์กัดฟันกรอด ดวงตาของเขาพลันลุกโชนด้วยประกายอำมหิต กึ่งทิพย์กึ่งมาร ดวงตาสีเข้มฉายแววราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบกาย เสียงคำรามของพายุที่โหมกระหน่ำอยู่รอบตัวราวกับจะรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงภายในของเขา ลมหมุนรุนแรงขึ้น พัดพาเอาเศษซากของรูปปั้นโบราณที่แตกร้าวให้ปลิวกระจาย
“แกมันก็แค่… ปีศาจร้ายที่หลงผิด!” ศรัณย์สวนกลับ เขาเริ่มรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ร่างกายของเขาเริ่มเปล่งแสงสีเขียวมรกตอันเจิดจ้าอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่แสงแห่งการปกป้อง แต่มันคือแสงแห่งการสังหาร
"ความอ่อนแอคือหนามแหลมที่ทิ่มแทงความก้าวหน้า! จงสละมันเสีย!" เสียงของเทพสังหารดังขึ้นเรื่อยๆ พยายามโน้มน้าว ปั่นหัวศรัณย์ให้ยอมจำนน
"ความอ่อนแอ… คือส่วนหนึ่งของความเป็นมนุษย์! การยอมรับมัน… คือจุดเริ่มต้นของความแข็งแกร่งที่แท้จริง!" ศรัณย์ตะโกนกลับ เสียงของเขาสั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว
พลัน! แสงสีดำทะมึนก็ปะทุออกมาจากร่างของศรัณย์ มันแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว กลืนกินแสงสีเขียวมรกตจนเกือบหมดสิ้น ลมพายุที่เคยโหมกระหน่ำ บัดนี้กลับสงบนิ่งราวกับถูกกลืนกินไปด้วยความมืดมิดนั้น
"เป็นไปไม่ได้!" เสียงของเทพสังหารอุทานด้วยความตกตะลึง
"สิ่งที่แกไม่เข้าใจ… คือความสมดุล" ศรัณย์กล่าว เสียงของเขาแหบพร่า แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม "แสงและความมืด… ทิพย์และมาร… สองสิ่งนี้… ต้องอยู่ร่วมกัน… เพื่อสร้าง… ความสมบูรณ์แบบที่แท้จริง!"
ร่างของศรัณย์เริ่มแปรเปลี่ยน แสงสีดำทะมึนที่ห่อหุ้มร่างของเขาเริ่มหมุนวน ผสมผสานกับแสงสีเขียวมรกตที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ก่อเกิดเป็นแสงสีม่วงอำพันอันแปลกประหลาด ส่องประกายเจิดจ้าสะท้อนไปทั่วโบราณสถาน
"นี่มัน… พลังรูปแบบใหม่… พลังแห่งการผสานรวม…" อาจารย์ธวัชพงษ์พึมพำด้วยความอัศจรรย์ใจ
“เทพสังหาร… จงรับรู้… การตัดสินใจของข้า!” ศรัณย์เปล่งเสียงกร้าว เขาชูมือขึ้นเหนือศีรษะ ปลายนิ้วทั้งสองข้างสัมผัสกัน แสงสีม่วงอำพันพลันก่อตัวเป็นลูกบอลพลังงานขนาดมหึมา ลอยเด่นอยู่เหนือเขา
“แก… แกคิดจะทำอะไร!” เสียงของเทพสังหารเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“ข้าจะใช้พลังนี้… ขับไล่เจ้า… ออกไปจากร่างของข้า… และจากโลกใบนี้!” ศรัณย์กล่าว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
ทันใดนั้น! ศรัณย์ก็เหวี่ยงมือลง ลูกบอลพลังงานสีม่วงอำพันก็พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของเขาเอง!
“ไม่นะ!” เสียงของเทพสังหารกรีดร้อง
กลุ่มนักวิชาการตกตะลึงกับการกระทำของศรัณย์ พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะทำลายตัวเอง
“เขา… เขากำลังจะฆ่าตัวตายหรือเปล่า?” หญิงสาวนักโบราณคดีคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ไม่… นี่ไม่ใช่การทำลายตัวเอง… นี่คือการปลดปล่อย!” อาจารย์ธวัชพงษ์แก้ต่าง “เขากำลังจะเอาชนะปีศาจร้ายที่สิงสู่อยู่ในตัวเขา… ด้วยพลังที่เหนือกว่า!”
ลูกบอลพลังงานสีม่วงอำพันพุ่งเข้าปะทะกับร่างของศรัณย์ เกิดแสงสว่างจ้าจนแสบตา เสียงระเบิดกึกก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา คลื่นพลังงานอันมหาศาลแผ่กระจายออกไป ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน
เมื่อแสงจ้าเริ่มจางหายไป กลุ่มนักวิชาการก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่พวกเขาเห็นคือ… ศรัณย์ที่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ แต่ร่างของเขาถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีม่วงอำพันอันอ่อนโยนแทนที่จะเป็นความบ้าคลั่ง
“เขา… เขาทำได้…?”
“พลังของเขา… มันสงบลงแล้ว…”
“แต่นั่น… คืออะไร?”
รอบตัวศรัณย์ บัดนี้มี "วิญญาณ" เจ็ดดวงกำลังลอยวนอยู่ พวกมันเป็นดวงวิญญาณที่โปร่งแสง แต่สามารถมองเห็นรูปร่างได้ชัดเจน แต่ละดวงมีลักษณะที่แตกต่างกัน บางดวงดูสง่างาม บางดวงดูน่ากลัว แต่ทั้งหมดล้วนมีออร่าอันทรงพลังแผ่ออกมา
“นี่คือ… 7 วิญญาณ… ที่ถูกเทพสังหาร… กักขังไว้…” ศรัณย์กล่าว เสียงของเขาอ่อนแรงลง แต่แฝงไว้ด้วยความพึงพอใจ
“เขา… เขาได้ปลดปล่อยพวกมัน… และดูดซับพลังของพวกมันเข้ามา…?” อาจารย์ธวัชพงษ์อุทานด้วยความทึ่ง
“นี่ไม่ใช่การดูดซับ… นี่คือการ… เชื่อมโยง…” ศรัณย์แก้ “ข้า… จะเป็นผู้ปกป้อง… พวกมัน… และนำพาพวกมัน… ไปสู่… การไถ่บาป…”
ทันใดนั้น! ท้องฟ้าที่เคยสดใสพลันมืดครึ้มลง เมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับจะประกาศถึงภัยพิบัติครั้งใหม่
“อะไร… เกิดอะไรขึ้นอีก…?” นักวิชาการคนหนึ่งถามด้วยความหวาดหวั่น
“นั่น… คือ… พายุศักดิ์สิทธิ์…” เสียงของศรัณย์แผ่วเบาลง “สัญญาณ… ว่า… การต่อสู้… ครั้งใหม่… กำลังจะเริ่มต้น…”
กลุ่มนักวิชาการมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มืดครึ้มด้วยความหวาดกลัว พวกเขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวกำลังก่อตัวขึ้น
"พายุศักดิ์สิทธิ์…?" อาจารย์ธวัชพงษ์พึมพำ "มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?"
ศรัณย์มองไปยังท้องฟ้า ดวงตาของเขาทอประกายเจิดจ้า เขาเห็นบางสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น
"มันคือ… การทดสอบ… ครั้งสุดท้าย… ของข้า…" ศรัณย์กล่าว "โลก… กำลังจะถูกพิพากษา… ด้วยอำนาจ… ของเหล่าทวยเทพ…"
เขาหันกลับมามองกลุ่มนักวิชาการ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
"ข้า… จะต้อง… เป็นผู้ชนะ… ในการทดสอบครั้งนี้… เพื่อ… ปกป้อง… โลกใบนี้… จาก… หายนะ…"
แต่ในขณะที่ศรัณย์กำลังจะกล่าวอะไรบางอย่างต่อไป ทันใดนั้น! แสงสีเขียวสว่างวาบก็พุ่งออกมาจากกลุ่มเมฆสีดำทะมึน! แสงนั้นคมกริบราวกับใบมีด และพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของศรัณย์!
“ระวัง!” นักวิชาการตะโกน
ศรัณย์พยายามจะหลบ แต่พลังงานของเขายังไม่สมบูรณ์เต็มที่ เขาถูกแสงสีเขียวนั้นฟาดเข้าที่กลางลำตัว!
“อ๊ากกก!” ศรัณย์ร้องเสียงหลง ร่างของเขากระเด็นล้มลงไปกับพื้น
วิญญาณทั้งเจ็ดดวงที่เคยลอยวนอยู่รอบตัวเขา พลันกระจัดกระจายราวกับถูกผลักไส
“นี่มัน… การโจมตีจาก… ใครกันแน่?” ศรัณย์กัดฟันกรอด พลางพยายามจะลุกขึ้น
แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันมีเงาร่างขนาดมหึมาปรากฏขึ้น เงาร่างนั้นดูคล้ายเทพในตำนาน แต่กลับมีดวงตาที่แดงก่ำราวกับจะลุกเป็นไฟ
“ผู้กล้า… เจ้าได้สิทธิ์… ที่จะถูก… พิพากษา…” เสียงทุ้มต่ำราวกับจะบดขยี้ทุกสิ่ง ดังก้องลงมาจากเบื้องบน
ศรัณย์เงยหน้ามองด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดว่าการต่อสู้ครั้งนี้ จะนำพาไปสู่การเผชิญหน้ากับ "เทพ" โดยตรง
"นี่… คือ… จุดเริ่มต้น… ของ… เทพสังหาร… 7 วิญญาณ… ที่แท้จริง…"
ทิ้งท้ายด้วยบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัว ความไม่แน่นอน และคำถามที่ว่า ศรัณย์จะสามารถรับมือกับการโจมตีจากเทพได้หรือไม่ และชะตากรรมของ 7 วิญญาณจะเป็นอย่างไรต่อไป
เทพสังหาร 7 วิญญาณ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก