ตอนที่ 13 — อักขระโบราณสั่นสะท้าน

เสียงคำรามกึกก้องของศรัณย์ยังคงดังก้องกังวานอยู่ทั่วบริเวณ โบราณสถานอันศักดิ์สิทธิ์ที่ปกคลุมไปด้วยหมอกแห่งพลังอำนาจอันเร้นลับ บัดนี้ราวกับกำลังตอบรับการปลุกพลังครั้งใหญ่ภายในตัวเขา สายลมที่เคยพัดกระโชกแรง บัดนี้กลับสงบนิ่งผิดปกติ ราวกับสรรพสิ่งล้วนกำลังกลั้นหายใจเพื่อรอคอยการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ

ดวงตาของศรัณย์ที่เคยฉายแววสงบนิ่ง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นดุจดังเปลวเพลิงสีน้ำเงินเข้มที่ลุกโชนอยู่ภายใน มันไม่ใช่เปลวเพลิงที่ให้ความร้อน ‌แต่เป็นความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมา สัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกายของเขา เส้นเลือดที่เคยเต้นตุบๆ ตามจังหวะปกติ บัดนี้กลับเปล่งประกายแสงสีฟ้าเรืองรองเป็นแนวประหลาด ราวกับเส้นสายของพลังงานบริสุทธิ์กำลังหลอมรวมเข้ากับเลือดเนื้อ

"นี่มัน... พลังแบบไหนกันแน่" ศรัณย์พึมพำกับตัวเอง ​เสียงของเขาแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความทึ่ง ไม่เคยมีสิ่งใดที่ทำให้เขารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงภายในตัวเองมากเท่านี้มาก่อน ราวกับว่ากำแพงกั้นระหว่างความเป็นมนุษย์และความเป็นอื่นได้ถูกทลายลงไปอย่างสิ้นเชิง

เบื้องหน้าเขา อักขระโบราณนับพันที่สลักอยู่บนผนังหินที่ผุพัง บัดนี้พลันสั่นสะเทือนราวกับมีชีวิต ลำแสงสีฟ้าอ่อนๆ ค่อยๆ ‍ปรากฏขึ้นจากตัวอักษรแต่ละตัว ก่อตัวเป็นเส้นสายที่เชื่อมโยงกันเป็นร่างแหแห่งพลังงานที่แผ่ขยายครอบคลุมทั่วทั้งโบราณสถาน ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากนิทราอันยาวนาน

"ศรัณย์... อย่าเพิ่งโหมพลังมากไป!" เสียงของอาจารย์พงษ์ดังขึ้นอย่างกังวล อาจารย์พงษ์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พยายามส่งเสียงเตือน ‌แต่ก็เกรงว่าเสียงของตนเองจะถูกกลืนหายไปกับเสียงคำรามที่ยังคงค้างอยู่ในอากาศ

ศรัณย์รับรู้ถึงคำเตือนของอาจารย์ แต่เขาก็ไม่อาจควบคุมมันได้ พลังที่ปะทุขึ้นจากภายในมันรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะยับยั้งได้ มันเหมือนกับแม่น้ำที่เอ่อล้นจากเขื่อน ไม่มีสิ่งใดสามารถต้านทานกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากได้อีกต่อไป

"ข้า... ข้าควบคุมมันไม่ได้!" ศรัณย์ตะโกนตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างแท้จริง ‍เขาพยายามรวบรวมสมาธิ พยายามสั่งการร่างกายให้หยุด แต่ทุกครั้งที่เขารู้สึกถึงการควบคุมที่กำลังจะมาถึง พลังนั้นก็ยิ่งปะทุขึ้นแรงกว่าเดิม

พลัน! อักขระโบราณบนผนังก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน เกิดเป็นภาพลวงตาที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ภาพนั้นเป็นรูปของมังกรโบราณตัวมหึมา เกล็ดสีทองเหลืองอร่าม ​ดวงตาแดงฉานที่จ้องมองมายังศรัณย์ ราวกับจะประเมินค่า หรืออาจจะ... กำลังท้าทาย

"นี่มัน... จิตวิญญาณแห่งผืนดินที่ถูกผนึกไว้" อาจารย์พงษ์อุทานด้วยความตกใจ เขาเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับจิตวิญญาณโบราณที่สถิตอยู่ ณ ​สถานที่แห่งนี้ แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นปรากฏการณ์เช่นนี้ด้วยตาตนเอง

"ข้า... ข้าจะลองสื่อสารกับมัน" ศรัณย์ตัดสินใจ เขาไม่รู้ว่านี่เป็นความคิดที่บ้าบิ่นหรือไม่ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

ศรัณย์หลับตาลง พยายามสงบจิตใจที่กำลังสับสนวุ่นวาย ​เขาจดจ่อไปที่พลังที่กำลังไหลเวียนอยู่ภายใน และพยายามส่งกระแสจิตออกไปหาจิตวิญญาณแห่งมังกรที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

"ท่านคือผู้ใด... ท่านต้องการสิ่งใดจากข้า" ศรัณย์ส่งความคิดเข้าไปในห้วงแห่งจิตวิญญาณ

ชั่วขณะหนึ่ง ศรัณย์รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังดำดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความทรงจำอันเก่าแก่ ภาพเหตุการณ์นับพันปีไหลผ่านเข้ามาในห้วงสำนึกของเขา ภาพของอารยธรรมโบราณที่รุ่งเรือง ภาพของการต่อสู้ที่ดุเดือด ภาพของเหล่าผู้คนนับไม่ถ้วนที่เคยเข้ามาแสวงหาพลัง ณ สถานที่แห่งนี้

"เจ้า... คือผู้ที่ถูกเลือก" เสียงก้องกังวานดังขึ้นในห้วงความคิดของศรัณย์ เสียงนั้นไร้เพศ ไร้รูปร่าง แต่เต็มไปด้วยอำนาจอันยิ่งใหญ่ "เจ้าปลุกข้าขึ้นมา... และเจ้าจะต้องแบกรับภาระอันใหญ่หลวง"

"ภาระอันใดเล่า?" ศรัณย์ถาม

"การสังหาร... คือหนทางเดียวที่จะนำความสมดุลกลับคืนสู่โลก" จิตวิญญาณแห่งมังกรกล่าว "7 วิญญาณ... คือเป้าหมายของเจ้า"

"7 วิญญาณ?" ศรัณย์ทวนคำ ความหมายของคำพูดนั้นยังคงคลุมเครือ แต่เขารู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งที่ทับถมลงบนบ่า

"ใช่... 7 วิญญาณแห่งความชั่วร้าย ที่กำลังแฝงตัวอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า" จิตวิญญาณแห่งมังกรกล่าวต่อ "หากพวกมันหลุดพ้นจากการควบคุม... โลกจะถึงกาลอวสาน"

ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าของศรัณย์ก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขาเห็นภาพของบุคคล 7 คน แต่ละคนมีพลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัว ร่างหนึ่งมีออร่าแห่งความมืดที่แผ่ซ่าน ร่างหนึ่งมีดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ร่างหนึ่งมีรอยยิ้มอันบิดเบี้ยวที่ซ่อนเร้นความอำมหิต

"ข้า... จะต้องสังหารพวกมันทั้งหมด?" ศรัณย์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

"นั่นคือชะตากรรมของเจ้า... ผู้ถูกเลือก" จิตวิญญาณแห่งมังกรกล่าว

"แล้ว... แล้วท่านเล่า ท่านจะช่วยข้าหรือไม่?" ศรัณย์ถาม

"ข้า... คือจิตวิญญาณแห่งผู้พิทักษ์... มิใช่ผู้สังหาร" จิตวิญญาณแห่งมังกรตอบ "พลังของข้า... คือการชี้นำ... และการปกป้อง"

ภาพตรงหน้าของศรัณย์ค่อยๆ จางหายไป กลับคืนสู่ความเป็นจริง เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าอักขระโบราณบนผนังได้หยุดสั่นสะเทือน และภาพลวงตาของมังกรก็เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่ปกคลุมทั่วทั้งโบราณสถาน

"ศรัณย์! เจ้าเป็นอะไรไป!" อาจารย์พงษ์รีบเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง

"ข้า... ข้าได้เห็นบางสิ่ง... ได้ยินบางอย่าง" ศรัณย์กล่าว เสียงของเขายังคงสั่นเครือ "ข้า... ต้องสังหาร 7 วิญญาณ"

อาจารย์พงษ์มองศรัณย์ด้วยความประหลาดใจ "7 วิญญาณ... หมายถึงอะไรกันแน่?"

"ข้า... ยังไม่แน่ใจ" ศรัณย์ตอบ "แต่ข้าสัมผัสได้ถึงภัยอันตรายที่กำลังจะมาถึง"

พลัน! แผ่นดินก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าตัว เศษหินเศษปูนร่วงหล่นลงมาจากเพดานของโบราณสถาน เสียงคำรามที่ดังมาจากเบื้องลึกของพื้นดิน ทำให้ศรัณย์และอาจารย์พงษ์ต้องรีบตั้งหลัก

"เกิดอะไรขึ้นอีก!" อาจารย์พงษ์ตะโกน

"ไม่ใช่... ไม่ใช่พลังของข้า" ศรัณย์กล่าว พลางมองไปยังใจกลางของโบราณสถาน ที่ซึ่งลำแสงสีดำสนิทกำลังพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินอย่างบ้าคลั่ง

ลำแสงสีดำนั้นสว่างวาบจนน่าขนลุก มันแผ่รัศมีแห่งความมืดมิดและความเย็นยะเยือกออกมา ปกคลุมทุกสรรพสิ่ง ราวกับเป็นสัญญาณแห่งความหายนะที่กำลังจะมาถึง

"นั่นมัน... พลังแห่งความมืด!" อาจารย์พงษ์อุทานด้วยความตื่นตระหนก "มันกำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา!"

"ไม่!" ศรัณย์ตะโกน เขาพยายามส่งพลังสีฟ้าออกมาจากฝ่ามือ แต่ก็ไม่สามารถต้านทานลำแสงสีดำที่กำลังแผ่ขยายออกไปได้

"เจ้า... เจ้าต้องหยุดมัน!" เสียงของอาจารย์พงษ์ดังขึ้นอย่างสิ้นหวัง

ศรัณย์มองไปยังลำแสงสีดำด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความกลัว ความโกรธ และความมุ่งมั่นที่เด็ดเดี่ยว เขารู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของหายนะ และเขาคือคนเดียวที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน

"ข้า... จะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น!" ศรัณย์กล่าว เสียงของเขากระหึ่มด้วยพลังที่เหนือมนุษย์ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีอยู่ภายใน

"อาจารย์... โปรดรออยู่ตรงนี้" ศรัณย์กล่าว พลางมองไปยังอาจารย์พงษ์ด้วยสายตาที่แน่วแน่ "ข้า... จะไปจัดการมันเอง"

ก่อนที่อาจารย์พงษ์จะได้เอ่ยคำใดตอบ ศรัณย์ก็พุ่งตัวเข้าไปยังใจกลางของโบราณสถาน ท่ามกลางลำแสงสีดำที่กำลังพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง การเผชิญหน้าครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และคราวนี้... มันอาจจะหมายถึงความเป็นความตายของเขาเอง

พลังที่ปะทุขึ้นจากภายในของศรัณย์นั้นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้อีกต่อไป มันเป็นพลังที่ถูกปลุกขึ้นมาเพื่อภารกิจอันยิ่งใหญ่ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นพลังที่กำลังจะนำเขาไปสู่เส้นทางอันตรายที่ไม่อาจคาดเดาได้

เขาจะต้องเผชิญหน้ากับ "7 วิญญาณ" ที่จิตวิญญาณแห่งมังกรกล่าวถึง แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำภารกิจนั้น ภัยร้ายจากอีกด้านหนึ่งกำลังปรากฏขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว ลำแสงสีดำที่พวยพุ่งออกมานั้น จะนำพาหายนะมาสู่โลก หรือเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสงครามแห่งจิตวิญญาณครั้งใหญ่? ศรัณย์จะสามารถควบคุมพลังที่กำลังล้นทะลักภายในตัวเขา และเอาชีวิตรอดจากการเผชิญหน้ากับความมืดที่กำลังคุกคามนี้ได้หรือไม่?